Alþýðublaðið - 26.03.1926, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið - 26.03.1926, Blaðsíða 3
ALÞÝÐUBLAÐID Rússa og Kínverja, var út af þéss- um hluta brautarinnar, sem er álíka langur og frá íslandi til Noregs. Þegar „bolsivíkar" tóku völd- in í Rússlandi, náðu keisara- sinnar brautinni á sitt vald, en urðu síðar. að láta hana af hendi við Kínverja sjálfa. En 1924 varð það að samn- ingum milli ráðstjórnarinnar og miðstjóMiar Kínaveldis, að Rúss- iand fengi brautina aftur. Var þetta talinn einn af stærstu stjórnkænskusigrum ráðstjórnar- innar, því að stórveldin bönnuðu Kínverjum að fá Rússum aftur forráð brautarinnar. En Kínaveldi -er tæplega eitt ríki nemá að nafninu, því að hver landshluti hefir sína stjórn, og eiga sumar þeirra í innbyrðis ófriði. Landstjöranum í Manstjú- rlu, hershöfðingjanum Chang- Tso-Lin, sem er í vinfengi við Japana og styður. kröfur þeirra í Kína, hefir Iengi verið í nöp við hin vaxandi áhrif Rússa í Kínaveldi, og hefir hann nú/að lokum álitið sig nógu sterkan til þess að grípa umráðin yfir járn- brautinni. Eftir skeytunum að dæma hefir hann orðið að hverfa frá því ráði aftur, enda má sjá á blöðum, ~sem hingað hafa borist, að tiltæki hans er þvert á móti vilja miðstjórnar Kínaveldis í Pe- king. Þótt ekki yrði af stórtíðindum í Kína í þetta sinn, má búast við þeim hve. nær sem er. Kína er að vakna og sprengja af sér hlekki þá, sem Vestur-Evrópu- þjöðirnar hafa fjötrað það i. En hlekkir þeir eru margs konar fjármálasamningar, sem hafa gert Kínverjum lítt mögulegt að hreyfa sig. Jafnframt þessari öf 1- ugu þjóðernis- og sjálfstæðis- hreyfingu í Kína færist verklyðs- hreyfingin mikið í aukana þar í landi. Gefa kínverskir stúdentar út blað á ensku, er þeir senda verklýðsfélögum um allan heim, til þess að hið sanna komi í Ijós um áður nefndar hreyfingar í Kína, því að þeir vita, að ekki er mikið að treysta á það, sem stendur í auðvaldsblöðum Ev- rópu. Er rétt að geta þess, að þeir senda þessi blöð einnig hingað til íslands. Nýlidi. Um dáginit og veginn. Wæturlæknir er i nótt Jón Kristjánsson, Mið- stræti 3, Sími 686. Þýzkur togari kom hingað í morgun. Var ketill- inn lítils háttar bilaður. Rödd úr dauðra manna gröfum skaut upp í blaðinu „Vísi" í gær og kallaðist Sam. Eggertsson. Var hún blönduð kvæðaslitrum. Veslings gamli maðurinn, sem aftur er orðinn barn og alinn er upp við fyrri alda hugsunarhátt, en mun vera tjóðelsk- ur, þyrfti að lesa kvæði. Einars Benediktssonar: „Sjá, hin ungborna tið". Hún „hristir klafann af sér; hún er voldug og sterk." Þetta er nú að koma' fram á þessum dögum, Stéttartilfinningin er að taka sætið af þjóðrembingnum. Kaupdeilan. Títgerðarmenn hafa tíða . fundí þessa daga. Einn þeirra var kl. 10 í morgun. Samhugur verkalýBsins. Finnur Jónssón, póstmeistari á Isa- firði, bar verkamönnum þar það vitni i kaupdeilu peirra í vetur, að aldrei hefðu samtökin verið eins góð þar og þá. Nú hefir verkalýður Reykjavíkur unnið sér hið sama til ágætis og þeir og mun sýna það, að samtök hans eru alt af að eflast. Fyrirspurn til „Morgunblaðsins". Er svo til ætlast, að aurunum, sem útgerðarrtienn 'vilja plokka af verka- Konum, verði bætt yið laun þess „Mgbl."-ritarans, sem mestu skrökv- «r þessa dagana um kaupdeiluna'? „Lyra" fór i gærkveldi, eins o.g við var , búist. Ein ösannindi „Mgbl." i dag eru þau, að manni hafi verið haldið á hafnarbakkanum og hann barinn. Um eggjakassana er það að segja, að eigandinn sam- þykti, að xþeir væru látnir út í „Lyru" aftur, en það var „með- hjálparihn" hans, sem illa lét, par iil buxurnar biluðu'. Einar skálaglam: Húsið við Norðurá. majórinn hefði séð hana, hvort hann he,fði talað við hana eða hún við hann. Svör hennar voru Jóni lítið gleðiefni. Hún hafði að vísu séð majórinn út um glugga, en hann hafði ekki litið við henni, hvað þá heldur á hana yrt. Hins vegar gat Guðrún frætt hann um drykkjuslark majórsírts, sem hann hafði reyndar frétt fyrir löngu. Jóni þótti það hart, ef hinar nýju fyrir- ætlanir hans skyldu stranda á því, að majór- inn kæmi ekki auga á jafnfallega stúlku og Guðrún var. Honum fanst forsjónin ætla þarna að fara að leika sig grátt, og hann afréð þegar að grípa fram fyrir hendurnar á henni. Það fann Jón, að Guðrún var ekki neitt hrifin af drykkjuskapnum, og hann varð hræddur um, að það kynni á sínum tíma, þégar alt væri komið á fremsta hlunn, að hleypa einhverjum dintinum í hana. Fyrir kverkariiar á því ætlaði hann þó að grípa í fæðingunni. „Blessuð Guðrún mín! Ekki skaltu vera að taka til þess, þótt slíkur maður fái sér neðan í því. Það hafa allir mestu menn íslands gert, þó að þeir séu vitanlega ekki saman- berandi við þennan mikla herforingja. Hann er vanur því að standa í stórræðum, og von er, að •honum bregði í brún frá því við að standa hér í fásinninu og dorga silung. Hann þarf að hafa sér eitthvað til afþrey- ingar og hressingar. Þú skalt ekki heldur trúa sögunum, sem um hann ganga. Ég ætla að- biðja þig blessaða að sýna honum ekki nema blíðasta viðmót, ef hann skyldi gefa sig eitt- hvað að þér." - Guðrún hugsaði sitt, en sagði ekki neitt; hún vissi, að það var ekki til neins að jafn- kíta Jóni. En orð hans komu henni þó nokkuð ókunnuglega fyrir, því að annars lagði hann það ekki: í vana sinn að hæla djrykkju- skapnum, þótt ekki væri það af siðavendni

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.