Alþýðublaðið - 10.04.1926, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið - 10.04.1926, Blaðsíða 3
10. apríl 1926. ALÞÝÐUBLAÐID J. Þ., kannaðist aö vísu við, að hann hefði á þinginu 1921 greitt atkv. með heimildarlögunum, en nú var hann ekki á því að láta sannfærast. Tillaga P. Þ. var feld með 13 atkv. gegn 13 að við höfðu nafna- kalli. Gegn henni greiHdu atkv. Ben. Sv. og 12 íhaldsmenn, aðrir én Hákon, sem var með henni ásamt hinum deildarmönnunum, nema Bernharð var ekki viðstadd- ur. Tillagan um, að húsaleiga haldist til annars vors án hækk- unar, var samþ. Sigurjón var einn á móti henni. Þannig breytt var svo frv. samþykt til e. d. með Í6 atkv. gegn 8. Önnur mál. Frv. um fræðslu barna var, eins og gengið var frá því við 2. umr., afgreitt til e. d. með 16 atkv. gegn 4, um véitingasölu og gistihúss- hald vísað til 3. urar., frv. um viðauka þann, er áður hefir verið skýrt frá, við lög um skipulag kaupstaða og sjávarþorpa og Ijósmæðralaunafrv. til 2. umr. og ítölsk og japönsk Hrísgrjön nýkomin. Ounnar Jónsson, Slmi 1580. Vöggur. hinu síðartalda til allshn. Tvær umr. voru ákveðnar um "kaupin á skipinu „Þór". Frá 3. umr. fjárlaganna, sem byrjaði í gær og heldur áfram í dag, og öðru í sambandi við hana verður skýrt í næsta blaði. Efri deild. Þar var í fyrra. d.ag frv. um ellistyrk(tarskrána) endursent n. d., frv. um veðurstofu afgreitt sem lög og frv. um aðstoðarskyldu við slökkviliðið á ísafirði, um undanþágu frá bæjargjöldum (fasteignaskatti) í Reykjavík (fyr- ir kirkjur o. fl.) og um skatt af lóðum og húsum í Siglufjarðar- kaupstað öllum vísað til 3. umr. — 1 gær var. verzlunarbókafrv. felt eftir nokkurt þjark, frv. um forkaupsrétt nánustu skyldmenna eigenda á jörðum, þ. á. m. för- eldra hans, afgreitt sem lög, frv. um bryggjugerð í Borgarnesi vís- að til 2. umr. og samgmn. og um byggingar og landnámssjóð til 2. umr. og fjárhn. með 10 at- kvæðum gegn 1 (Gunnars), eftir að Jónas hafði haldið framsögu- ræðu í fullar tvær klukkustundir. Verklíðshreyfingin og börnin. Finska skáltlíð , Eino Leino (f. 1878) er nýlátinn. Hann var ættjarðarskáld mikið og þýddi enn fremur mörg heimsfræg menningarrit á finsku. Ól, Þ. Auðvaldið í öllum löndum legg- ur mikla og sterka áherzlu á starfsemi sína meðal barnanna. Það vinnur af áhuga að pví, að ala börnin upp sem góða útverði fyrir hið borgaralega þjóðskipu- lag. Aðaláherzlan er lögð á, að. pau elski og virði húsbóndann, sem vanalegast er vinnukaupandi þess. „Elskaðu guð, kónginn og föð- urlandið," er fyrsta boðorð auð- valdsins í skólunum, kirkjunum og félögunum, — guðinn, sem auðvaldið sýnir börnunum gegn um þess eigin sterklituðu gler, guðinn, sem skipar öreiganum að hlýða húsbóndanum — „kapítalist- anum" — í blindni, því að hans sé valdið, — kónginn, sem lifir í höll sinni í óþverralegum mun- aði á kostnað hungraðra og mun- aðarlausra öreigabarna,*) — föd- *) í sambandi við kóngadýrkun burgeisanna er rétt að geta þess, að einn kennarinn við Barnaskóla Reykjavikur, Þorbjörg Friðriksdóttir, sagðij börnum einn daginn i vetur, að konungurinn'og drottningin gengju næst guði almáttugum, og börnin ættu að hugsa um þau með jafn- mikilli lotningu og guð. Þetta hefi ég eftir nokkrum skðlabörnum. En ef þau herma ekki rétt, get ég þessa hér til þess, að Þorbjörgu Friðriks- dóttur gefist kostur á að bera frásðgu þessa til baka. Höf. Einar skálaglam: Húsið við Norðurá. auðséð á öllu, að hann ætlaði að fylgja henni áleiðis, en alt af bar þar að Maxwell um sama leyti, og varð aldrei neitt úr fylgd- inni. Sá hún þá enn hatrið í augum majórsins undir huliðshjálmi óttans. Jón gamli var alt af við og við á hnotskóg hjá veiðihúsinu. Lét hann sér alt vel líka, sem hann sá, og var hinn glaðasti. En Eiríkur með augað, sem ekki hafði búist við, að hann myndi hafa þúrviðri upp úr ýkjum sínum og orðagjálfri um majórinn, fór 'að Iéiða Jóni fyrir sjónir, hvar þetta alt myndi lenda, og fór heldur að draga úr hólinu og raupinu. En Jón gamli var enginn veraldarmaður, þótt smáslóttugur og blendinn væri. Hann hugsaði 'sem svo, að ókvongaður maður gæti ékki ætlað annað fyrir sér með stúlku, sem honum litist vel á, en að gangá að eigá hana. Að því leyti var hann hrejnn og beinn og hrekklaus eins og sveitamenn eru. Það var einn dag, þegar þeir félagar voru búnir að vera svo sem þrjár vikur í hús- unum, að majórinn sendi Maxwell ofan í Borgarnes til aflafahga og til þess að vitja um póst. — Þó að eng'mn að vísu skrifaði majórnum til, þá átti hann samt von á pósti; — það voru blöðin, sem hann hélt. Eiríkur með augað hafði verið órór undan- farna daga. Síðan majórinn var kominn í kvennaslangrið var lænan hætt að renna um landareign hans. — Og þegar hann nú sá Maxwell leggja af stað ofan í kaupstaðínn, þá stöðst hann ekki mátið lengur. Hann vildi tala við lækninn og fór til majórsins. „Herra majór!" sagði Eiríkur og setti á sig mesta eymdarsvip. „Ég er veikur; ég hefi — hefi — heffij . . ." Sannleikurinn var sá, að Eiríkur vissi alls ekki, hvað hann hafði, því að rétti kVdllinn var ekki frambærilegur. En svo kom það loks: „Ég hefi þá. ógurlegu tann- pínu; ég verð nauðsynlega að fá að fara til

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.