Alþýðublaðið - 31.07.1926, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið - 31.07.1926, Blaðsíða 3
31. júlí 1926. ALÞ«í>OBLa*HÍ/ sennilegri. Hinu má svo sem bú- ast við, að einhverjum hafi fyrst í stað fundist hún „eyðileggja" útlit Móse. Það er a. m. k. ekki fjarstætt að gera ráð fyrir því, þegar því er haldið fram á vor- um dögum, að biblíurannsóknir geti „eyðilagt" Krist. Um „Helgakver" er það sann- ast, eins og öll önnur þvílík „kver", að það þarf engan krist- indómsóvin til að sjá, að það faefir aldrei verið við barna hæfi. Að forminu til gat það verið bandbók í trúfræði fyrir þroskað . fólk, t. d. menn, sem voru að búa sig undir prestaskólann, — því að það hefir þann kost að vera skipulega samið. Góð barnabók hefir það aldrei verið. Til þess er það alt of þurt og_ kerfiskent, og þó er það „hátíö" hjá „Klave- nesskveri". Sumt í „kverum" þess- um er líka í fylsta máta ókristi- legt og Ijótt, sérstaklega kenning- in um eilífa útskúfun, og þar kemst þó „Klavenesskver" lengst (í 75. gr.), þegar spurt er: „Hvern- íg refsar guð?"g og svarið er: „Hann lœtur*) hið illa, sem ég igerr, ... sp'illa sálu minni. . ." Pá er og í „kverum" þessum ýms- um gyðinglegum barnaskap gert jafnhátt undir höfði og kenningu Krists. Biblíurannsóknirnar vbru víst ekki látnar „eyðileggja krist- indóminn" í „kverunum". — Fræoi Lúthers voru í fyrstu alls *) Auðkent hér. ekki skrifuð handa börnum. Pað sést greinilegast á útleggingu hans af 1. gr. Trúarjátningarinnar og 4. bæninni í „Faðir vor". Börn geta ekki talað um eiginkonur sín- ar, eiginmenn eða böm. í grein, sem.síra Björn Stefáns- son á Auðkúlu skrifar nýlega í „Tímann", kallar hann „kverin" „Helgakver", „Klavenesskver" og önnur slík, „dauða dæmd fræði". I stað þeirra vill hann láta semja „kristindómskénslubók á fðgru og einföldu máli." „Séu í henni úr- valskaflar úr ritningunni, einkum Nýja testamentinu, úrvalserindi úr kristilegum kveðskap, ásamt völdum sögum kristilegs efnis og helztu atriði kristnisögunnar og beztu manna hennar. Síðast í bók þessari sé prentuð einföld og skýr trúarjátning á breidum, kristileg- um grunctvelli,*) svo og Faðirvor- ið. Bók þessari fy'lgi stuttar leið- beiningar fyrir kennarann og fal- legar bibliumyndir." — f>að er rétt, að fleiri en. þeir, sem lesa „Tímann", fái að sjá þessar til- lögur: Eitt af því, sem S. H. virðist véra þyrnir í augum, er það, að komið hafa fram raddir um, að kirkjusálmabókinni þyrfti að breyta. Hins minnist ég ekki að hafa heyrt eða séð í þeim tillög- um, að sálmabókina ætti að leggja niður, þ. e. án þess örinur Kæmi í staðinn. Síðan sálmabók- *) Auðkent hér. in.kom fyrst út, eru tiokkrir ára- tugir, og'á þeim tíma hafa margir. góðir sálmar verið ortir og þýdd- ir, og sumir þeirra munu jafnvei jafnast á við beztu sálmana, sem fyrir eru í bókinní. Heldur nú S. H., að kristnin eða kirkjan myndi líða hnekki við það, að úrvil þessara sálma væri. tekið upp í kirkjusálmabókina, en aðrir, sem sjaldan eða e. t. v. aldrei eru sungnir, þokuðu fyrir þeim? — Það. væri í mesta máta ótrúlegt Vill S. H. íhuga, hvers vegna það muni vera, að „Grallarinn" er ekki énn. í dag notaður sem kirkjusálmabók og „Pontoppí- dans-kver" („Ponti") sem barna- lærdómsbók. Eða heldur hann, að það hafi líka verið gert af hræsni og til að blekkja fólkið? Annars er það i meira lagi ein- kennilegt álit manns, sem sjálfur er kristinn, ef hann heldur, að unt sé að „eyðileggja" Krist. — Kirkjunni er áreiðanlega bezt að vera rúmgód pjóðkirkja, sameig- inlegt félag allra kristinna manna, þrátt fyrir mismunandi álit, á ýmsu því, sem aldrei getur orðið aðalatriðið. Sú sameiningarstefna er einnig holl í fleiri málum en trúmálunum. Þeir, sem næstir standa hver öðrum í skoðufium* . koma jafnan mestu í framkvæmd, ef þeir sameinast um aðalmálin. Guðm- R- Ólafsson úr Grindavík. Einar ská'aglam: Húsið við Norðurá. þeirra heim með þér. En var myndin í dóti rnajórsins eða þjónsins/' spurði Johnson enn. „Hún var í köfforti þjónsins. Ég tók hana þaðan. Mér fanst synd, að hún lægi þar eng- um tii gagns," nöldraði^ karlinn. „Tókstu þar nokkuð meira ?" „Nei." Goodmann Johnson tók myndina ofan af veggnum og stakk henni ofan í handtösku sína. „Ég tek myndina með mér," sagði hann, „og þú mátt ekkert taka burt úr húsinu, — ekkert," sagði hann við gamla manninn. I þessu kom Bera með kaffið, og féll við það . talið niður. En um kvöldið fór Goodmann Johnson ofan í Borgarnes aftur. — Hann sat aftur inni í skrifstofu sýslu- manns. Goodmann Johnson dró upp hjónamyndina gnsku og sýndi hana sýslumanni. „Þetta fanst líka í föggum Maxwells. Kannist þér nokkuð við - manninn á mynd- inni ?" spurði Johnson. „Hver fann hána?" svaraði yfirvaldið. „Ég var að spyrja yður, hvort þér könn- uðust við manninn á myndinni. Skiijið þér ekki íslenzku?" sagði Johnson með hvössum rómi. Yfirvaldið, sem hafði ætlað sér að koma á betra jafnræði milli Johnsons og sín, varð aftur að gjalti frammi fyrir Ameríkumann- inum. „Ég kannast ekki við manninn," anzaði hann nú. . „Svo vildi ég fá að sjá ljósmyndina af líkunum," sagði Goodmann Johnson. Hann várð hálf-góðmannlegur, þegar hann fann, að hann hafði yfirtökin. Sýslumaður opnaði skrifborðið sitt, tók út úr því og bylti til á allar lundir, en varð eftir því,, sem frá leiðí órórri.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.