Kristeligt Ungdomsblad for Færøerne - 01.04.1909, Blaðsíða 1

Kristeligt Ungdomsblad for Færøerne - 01.04.1909, Blaðsíða 1
& $ ^m UNGDOif^ FOR 'l '<d FÆRØERNE. Han drikker af Bækken paa Vejen, derfor løfter han sit Hoved liøjt Salme 110, 7. 1. Aargang. April 1909. Nr. 7. Páskatankar. Hann er upprisin — vit skula upp- reisast. 011 menniskir. ið verða borin í heim, og ið liva eina tíð í heiminum — antin hon er stutt ella lotig, hava ymisk merkistøð at líta fram ímóti. Tá tey eru komin tvørtur um eitt, er annað í eygsjón. Nøkur av teim vísa seg ljós og góð, men onnur myik Off vandamykil; summi av teim kann ein kanska vætta eitt syndir uppá, men aftur øðru mugu koma sum tey vilja, og ein má finna seg i, antin at ganga imóti teimum, ella støðga eftir teimum, eins og- havið, ið stillt støðyrar eftir tí, áar- streymurin ber við sær. Eitt av hesum merkisstø^um er tó annarsleiðis enn øll hini. Við tí er tað so, at ein fegin vildi sloppið forbí tað, men nei. Ein annar vildi so fegin skotið tað út til eina aðra tið. men nei, heldur ikki tað ber til. Hettar merkisstaðið hevur meiri ræðslu í fylgji sínum enn nakað annað. Tað, ið her meinast við, er deyðin; men hví hevur hann nú ræðslu oy myklan ótta i fyltíi sínum? Jú — menniskir hava ofta so illt við at skiljast, og deyðin er nettupp hin stóra skilnarsóttin, fyri tað fyrsta millum vinir oíí frændir, og fyri tað annað og meiri rhillum hold og anda. Mannasálin gongur út av sínuni jaiðurbúna, og so er spuin- ingurin, hvar gongur hon. og hvar verður framtiðar búðstaður hennara. Holdið skal eftir skrifturnar orðum verða aftur til støv, oy lívið — hin ódeyði- J'ffa mannasálin — skal koma aftur til Gud, "' tfav tað. Hettar er alt lætt sagt, men v,t mujru minnast til, at viðvíkjandi sálini eJ" hettar eingin ætlan, sum ikki kann vikast; hettar var Guds vilji, tá hann skapti rnenniskini og er tað enn. Hettar er ídealið hjá menniskjinum og miðið, tey hava at tfta fram ímóti, og vegurin er opin at ganga eftir. Tó — alt hettar er ikki nokk. Eina- ferð vúru allir vegir, sum gingu millum okkum og faðirift, stongdir, og skuldin var okkara; og frá at vit brutu boð Harrans, blivu viðurskiftuni slík, at tá Kristus kom til at hjálpa okkum, kendu vit han ikki, og vildi leingi ikki lata okkum yvirbevísa. Nú, ta vit skullu heitast at veia yvirbevíst ojr hoyra honum til. hvussi er nú voiðið? Nú ræður um ikki at misfata ávirkan Kristusar. Hann hevur ikki gjørt tað, at rhannasálirnar skullu koma aftur til Gud. ið gav tær, men at tær kunnukoma; hann hevur slóðað fyri okkum. opna okkum vegin, ið stongdur var, men við tí vegnum er tað so háttað, at tað sleppst so væl út av honum, oy viðvíkjandi tí, at halda okkum á vegnum, mugu vit sjálv gera eitt syndur. Og hvat gera vit? Latum okkum Hta aftur til teir fyrsti menn, »ið góvu burtur alt tað, teir áttu fyri at fylnja Kristusi. Vit mugu siga, at teir vágaðu nakað, ti teirra trúgv á Kristus var ikki altíð so stór. Hvat vága vit? Ja, eg vil ikki hava svarið, eg vil einans ynskja, at vit ikki eru eins og Nikodemus var. tá hann vágaði sær at kalla Ktistus við røttum navni um náttina, tá eintriti annar enn Kristus hoyrdi hann. Vit liva nú í teimum døgunum, sum eldri kristin fólk mintust við stórari sorg, og ótu ongan góðan mat, fyrr enn sorgar- tíðin var umliðin. Hettar síðsta framgekk óivað av fyrstan tíð av sorg; lat vera, at lað seinri bleiv til vana. Hvussi minnast vit hesar dagar? Geva vit avkall uppá nakað spæl ella nakran gleim av tí, at vit minnast á. hvussi hesir dagarnir liðu Vijá teim fyrstu kristnu monnunum ? Teir síðstu dagarnar frammanundan hesu stóru hátíðini eru teir myrkasti og vónleysasti dagarnir, ið kristnir menn hava upplivaA. Ofta hevur trúgv teirra víst seg at verið svøk, men teir høvdu tó roynt a.t trú. Nú var høvd- ingur teirra deyður og jarðaður, og sjálvir teir vóru háaðir og spottaðir til tess, at teir máttu lasa seg inni. Deyða Kristussar visti teir, tí hann

x

Kristeligt Ungdomsblad for Færøerne

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Kristeligt Ungdomsblad for Færøerne
https://timarit.is/publication/20

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.