Bjarki


Bjarki - 11.02.1902, Blaðsíða 3

Bjarki - 11.02.1902, Blaðsíða 3
 sýndi þeim það virðingaráierki að heilsa uppá* þá frá götunni um leið og hún fór framhjá/ Aður hafði hún gefið út þanh boðskap, að þeg- ar hirðin væri komin til Peking, skyldi ríkja friður og sátt milli sín og sendihcrranha; hún ætlaði að bjóða til sín konum þeirra og keis- arinn skyldi fremvegis taka á móti sendiherr- unum í aðalmóttökusal sínum, þar sem hann tekur á móti- meðlimum ríkisráðsins og hinum æðsta Kinverska aðli. ESúar. Smáorustur eru enn öðru hvoru rjjilii Einglendinga og Búa- í Suður-Afríku. Nú sem stendur lítur þó friðvænleqar út en áður ¦og er farið að ta'a um sættir og friðarsamn- inga. Rosebery lávarður hjelt 19. des. síðastl. reðu í Chesterfield um Búaófriðinn og hefur 'verið mikið um hana talað. Hann fellst ekki' á skoð- anir Chamberlain á ófriðnum og er ekki held- ur samþykkur öllum aðgerðum Kitcheners í stríðinu. Þó er ekki svo að skilja, að hann fordæmi striðið í sjálfu sjer, eða vilji að Bret- látí í nokkru sinn hlut. En hann sagði að æskilegast væri að nú þegar yrði farið að ræða um friðarsamninga. Þó sagði hann að breska stjórnin gæti að sinni ætlun ekki átt uppcökin til þeirra sámninga, en ef einhver tilboð kæmu frá fyrverandi stjórn Transwaals, Kryger og nánustu fylgismönnum hans, sem hægt vœri að byggja á friðarsamninga, þá ætti breska síjórnin að taka þeim tilboðum vel. Kryger hefur allt til þessa þverneitað, að Búar geingju að nokkrum friðarkostum, sem ekki ákvæðu, að Transwaal yrði með öllu ó- háð ríki. Chamberlain hefur aftur á móti oft sagt, að Búar yrðu að gefa sig að öllu leyti á náðir Breta, ef friður ætti að fást. Nú er sagt Kryger vilji bjóða, að falla frá kröfunni um algert sjálfstæði fyrir Trenswaal, ef brcska stjórnin faíli frá þeirri kröfu, að Búar skuii skilmálalaust gángi á náðir Breta. Margir af íorgángsmönnum' Búa bæði hjer i Evrópu og 1 Suður-Afrfku viija nú gjarnan að friður komist á, aðeins ef Bretar fáist til að falla frá þessari kröfu. Hinsvegar er það jíst, að Bretar æskja €ÍnnUT friðar Og ræða Rosberys lávarðar hefur jnælst vel fyrir á Einglandi. Sagt er að sum- ir af ráðgjöfunum í ráðaneytinu, ,sém nú situr að völdum, vilji janfnvel bjóða Búum sæmileg ffiðarkjör. Chamberíain. 10. f. m. var undir fyrstu umræðu tj'áriaganir; í [r/ska þinginu meðal anríars minnst á Buaófrfðinn og sagði þá einn þingmanna, Liebermann von Sönnerberg, að hin þýska þjóð skoðftði Chamberlain uppbafs-.: mann ófriðarihs og því einnig sem >hinn arg- asta níðing á guðs grænni jörð.< Forseti veitti rœðumanni áminning og kvað alis ósæmi- legt að svo væri talað í þinginu um ráðherra hjá þjóð, sem væri vinveitt Þyskalandi. Ræðu- maður kvaðst bey'gja sig fyn'r áminning for- seta, en bætti þó gráu ofan á svarí með því að svívirða allan breska hcrinn, kvað hann mestmegnis samsettan af sræningjom og þjófa- pakki.« R''kiskans!arin, Byknv greifi, tók þá ti! máls og mótmælti harðlega þeim svívirðingar- orðum sem sem f'-am hefðu komið í þinginu bæði um Chamherlain og enska herinn og óskaði að vinfeingi mætti sem leingst haldast milli Þjóðverja og Breta. Georg Brandes. Mikill meirihluti kenn- aranna við háskólann í Khöfn sneri sjer í vet- ur til hins nýa kennslumálaráðherra með þá tillögu, að stofnað yrði við háskólami auka- kennaraembæti handa dr. Georg Brandes. Þeir ætluðust til að.hann feingi laun eins og hver annar kennari við háskólann, þeirra sem best eru launaðir, án þess þó að á honum hvíldi nokkur skylda til að halda fyrirlestra, fremur cn hann sjálíur vildi. Kenslumáiaráðgjafinn breytti þó þessu og lagði til, að þingið veitti Brandes 6000 kr, til vísindalegra starta eftir eigin vali. Vestindiaeyjar. Það cru nú öll líkíndi til að samníngur takist innan skamms milli Dana og Bandamanna um kaup á Vestindíaeyjunum. Margir Danir hafa þó á móti sölunni og stend- u.r aú hörð blaðadeila um málið, en nýa stjórn- in vil! selja. Brjef til ráðherrá íslands. —o — Framkvæmdanefnd framforaflokksins í Reykja- vík, þeir Björn Jónsson ritstjóri, Björn Kristj- ánsson alþm., sr. Jens Pálsson prófastur, Kr. Jónsson yfirdómari og Skúli Thoroddsen rit- stjóri, sendu 6. des. siðastl., fyrir hönd alls framfarafiokksins,,, ráðgjafa Islands brjef um stjórnars.krármálið. Þeir skýra þar frá, hvc'. í fyrirkomulag á stjórnarskipuninni sá flokkur telji æskiié'gast og fara þess á leit við ráðgjafann, að lagt verði fyrir þingið að sumri af stjórnarinnar hálfu frumvarp til stjórnar- skrárbreytmgar, er í aðalatriðunum hefði að geyma þessi fyrirmæli: »1. Sett sje á stofn í Reykjavík lands- stjórn, er skipuð sje landstjóra og einum ráð- gjafa eða fieirum, og komi í stað þeirrar em- bættaskipunar, er þar hefur verið að undan- förnu. 2. Landstjóri, sem ber aðeins ábyfgð fyrir konúngi og er skipaður af honum, staðfestir 1 konúngs nafni öll almenn lög frá alþingi, veitir embætti o s. frv.« 3- Landstjórinn skipar ráðgjafa sinn (eða sína) og bera þeir ábyrgð fyrir alþingi.t Þetta brjef er í heilu lagi prentað í blöðum framfaraflokksins á Suðurlandi, ísafold, Fjall- konunni og Þjóðviljanum. En Þjóðólfur tekur þessu með ópi og íllum látum, en kveðst þó fyiir sitt leyti helst kjósa landstjórafyrirkomu- Iagið. Eins og getið er um í síðasta blaði, hefur ráðgjafinn ekki viljað fallast á þessar tillögur. IS er nú hjer útifyrir og fjörðurinn fullur inn að miðju. Maður, sem kom í fyrradag frá Brimnesi, yst við fjörðinn, segir ísinn þjettan og hvergi sjést útyfir hann. Fyrir helginavoru stöðugarhríðar og dimmviðri, en í gær bjart veður með stormi og 7 st. frosti R. »Egili« er ekki kominn að norðan, og má teija víst, að hann sje þar einhverstaðar inni- luktur af ísnum. OOOOOOOOOOOttOOOOCCOOOOOOOOOOOOOO Ilndirsængurfiður kaupir Árni Jóhanns- son fyrir penínga. •ugt í hana rneð meiri og meiri ákafa, þángað ti! jeg hnje máttlaus niður og veltist um í gullinu. Á þenn- *n hátt leið dagurinn og kvöldið;jeg harðlæsti dyr- ¦unum og Ioks sofnaði jeg í gullhrúgunni. I'á dreymdi mig þig; mjer fannst jeg standa bak- við glerhurðina á litla herberginu þínu og sjá þig sttja via borðið með beinagrind og þunar jurtir fyrir framan þig. Á borðinu lá Haller, Humbolt og Linné og á legubekknum eitt bindi af Goethe og »Töfrabaugurinn«. jeg horfði leingi á þig, leit svo innanum stofuna og aftur á þig, en þú hreyfðir þig ekki, þú drógst ekki andann, þú varst dauður. Jeg vaknaði. U"ð mitt stóð, en mjer virtist ekki mundi vera framorðið. Jeg var allur eins og lurkum ,:iaminn og þar á ofan þreyttur og svángur; jeg hafði ekki smakkað mat frá því um morguninn uaginn áður. Jeg sparkaði gullinu, sem mjer kvöldinu áður hafði þótt svo vænt um, með ergelsi frá mjer °g fannst jeg nú ekkert hafa með það að gera. En ekki mátti þaðyliggja þarna. Mjer datt í hug, hvort , Pýngjan mundi ekki taka við því aftur, cn það reynd- ist ekki svo. Einginn af gluggum minum snejri út að sjónum. Jeg varð að hafa fyrir að bera allagull- 23 hrúguna inn í skáp, sem st 3ð í horninu á einu af herbergjunum, og fela það þar. Jeg Ijet aðeiss nokkrar handfyllir liggja eftir. Þegar jeg var búinn að þessu. kastaði jcg mjer dauðþreyttur niður í hæg- indastól og beið eftir að fólkið i húsinu- færi að koma á fætur. Jeg bað um mat hið fyrsta sem unt væri og gerði boð eftir veitíngamanninum. IJegar hann kom talaiJi jcg við hann nm veru mína þar framvegis. Hann benti mjer á, að ha'da mjcr mest til eins af þjónunum, sem Bendel hjet, enda geðjaáist mjer strax vcl að þeim manni. Og það er hann, sem alltaf síðan hetur fyigt mjer með trygð og trúmensku í sorgum og hörmúngum lífsins og hjálpað mjer til að bera óhamingju mína. Jeg hjelt mi" allan daginn inni í herbergjum mínum og sendi eftir skósmiðum, skröddurum og kaupmönnum. Jeg keyfti einkum mjög mikið af gimsteinum og dýr- gripum, til þess að losa mig við sem mest at gnll- inu. En mjer fannst samt sem áður aldrei ætla að sjá á guilhrúgunni. En mjer leið illa. Jeg þprði ekki að stíga fæti nn'num úti'yrir dyrnar á daginn, og á kvöldin Ijet jeg kveykja á 40 vaxkertum og raða þeim hring- 24 inn í kring í leigusal mínum; fyr en það var búið: þorði jeg ekki að koma fram í Ijósbirtuna. Það sem farið hafði milli mín og skóladreingjanna fór aldrei úr huga mínum. Þó hugsaði jeg mjer að- herða upp hugann og reyna enn almenníngsálitið. Um þetta leiti var túnglskin á nóttum. Seint um kvöld eitt kastaði jeg yfir mig víðri kápu, þrýsti hattinum fast otan á ennið og Iaumaðist út úr hús- inu skjálfandi eins og glæpamaður. Fyrst þræddi jeg skugga hússins, en á afviknum stað sneri jeg út úr honum og út í túnglskinið, fastráðinn í að taka á móti dómi mínum af þeim sem framhjá geingju. Hlífðu mjer, kæri vinur, við að rifja upp allar- þær kvalir sem jeg tók út. Kvenfólkið ijet oft í ljósi meðaumkun með mjer og það kvaldi mig ekk minna, en hæðni únglinganna og fyrirlitning hinna fullorðnu manna, einkum þeirra sem voru stórir og feitir og sjálfir köstuðu frá sjer breiðum skuggum. Úng, falleg stúlka, sem gekk með foreldrum sínum, leit snöggvast á mig meðan jeg gekk framhjá, en þau horfðu niður á götuna. Húu varð auðsjáanlcga hrædd þegar hún sá að jeg var skuggalaus, huldi

x

Bjarki

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarki
https://timarit.is/publication/28

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.