Ísland


Ísland - 27.07.1898, Blaðsíða 4

Ísland - 27.07.1898, Blaðsíða 4
120 ISLAND. húasins; segir hann, að þið yerði falibúið um aðra helgi hér frá, Mr. Payne, sem áður keypti jarðir Thomsens kanpmanns hér upp með Eiiða- ánum, er nú einnig að kaupa Breiðhoit, kirkjujörð írá, Rvík, sem h'ka á veiði að ánurn. 5. maí í vor andaðist Hjálœat Péturs- son bóndi á Syðatavatni í Skagafirði, 70 ára. Hann bjó áður í Norðtungu í Þver- árhlið og var merkur bóndi oglengiþing- inaður Mýramanna. ; Kona hans var Helga Árnadóttir írá Kalmannstungu. Eifct af börnum þeirra er Pétur cand. theol. og búfræðingur. Þessi mannalát eru enn sögð: Jóa Jóns- son bóndi í Breíðholti í Rvíkursókn, d. 20. þ. m. — Þórður Halldórssen á Torfa- stöðum í Biskupstungum, d. 4. þ. m. — Guðfiana Þórarinsdóttir á Miklaholti í Biskupstungum. Dömur er nú fallinn í barsmíðarmálinu á FJateyri, og hefnr Halldóri Halldórs- syni verið gerð 100 kr. sekt auk máls- kostnaðar. Reykjavík. „Vesta" kora norðan og vestan um land á sunnudaginn og meö henni allmargir farþegar. Þar komu 3 læknar að vestan til að sækja læknafnndinn fyrirhugaða: Þorvaldur Jónsson á ísafirði, öuðmundur Scheving og Tómas Helgason. Þar kom Árni landfógeti Thorsteinsson úr kynnis- för að vestan, Halldór procurator Bjarna- son, sem um tíma hefur verið vestur á ísafirði. Enn fremur Sigfús Bjarnason konsúll af ísafirði og frú hans og eru þau á ferð austur í Árbæ í Holtum, — Páll Torfason á Flateyri o. fl. Úr læknafundinum, sem halda skyldi á mánudaginn var, verðnr ekkert, þvílækn- ar engir eru hér nú af landi utan aðrir en þeir þrír, sem að vestan komu. Island erlendis. Áður en „Laura" l&gði út hér af höfn- inni á mánudagskvöidið var mikið um gleði þar úti um borð, eins og venja er þegar póstskipin eru að fara héðan. Ein- hver góður náungi fékk þar þá hugmynd, að gaman væri að koma hér á bréfdúfu- póstferðum. Þar var strax stofnað félag til að koma þessu á framfæri, kosnir embættismenn og myndaður félagssjóður. Dúfurnar eiga að koma með „Laura" næst. _________ Odd-félagarnir dönsku hafa dvalið hér í bænum síðan „Laura" kom, mikils metn- ir af öllum lýð að verðleikum. Þeir hafa búið hjá W. Ó. Breiðfjörð kaupmanni. í gær héldu bæjarmenn þeim veizlu í Iðn- aðarmannahúsinu og komu þar saman nm 80 manns og sátu að gildinu frá kl. 5 og fram á nótt. Þar mælti landshofðingi fyrir konungs skál, en amtmaður fyrir skál Danmerkur og bæjarfógeti fyrir skál gestanna og Oddfélaga yfir höfuð, en Björn Jónssoa ritstjóri fyrir minni P. Beyers og Turens. Oddfélagarnir dönsku mæltu fyr- ir ýmsum minnum. Þótti veizian hin skemtilegasta. Við Oddfélagadeildina hér hafa nokkrir menn bæstþessa dagana; samkomuhús hennar suður með tjörninni, sem stendur á um- girtum bletti á túai Jónassens læknis, var vígt á mánudagiun. Nýlega var þess getið í þessu blaði, að Dr. Þorv. Thoroddaen hafi verið gerður heiðursfélagi í landfræðisféiaginu í London, en auk þess hefur har.n nýlega verið gerð- nr heiðursfélagi í öðrum þrem erlendum fé- lögum, sem heita: Landfræðisfélagið í Bern, jarðfræðingafélagið í Kaupmanna- höfn, og alþjóðleg jöklanefnd í St. Péturs- borg (Commission internationale des gla- ciers). íslénzk brúða. í blaði, sem kemur út í K'attowitz í Schlesiu, stendur smágrein með þessari fyrirsögn. Þar segir frá því, að þýzk jungfrú, sem ferðaðist hér um land í fyrra, hafi meðal annara muna haft héðan með Bér ofurlitla brúðu í íslenzkum peisubún- ingi. En sú brúða sé nú við hirð drottn- ingarinnar í Rúmeníu. Drottningin hefur ósköp gaman af brúðum, og í vor héit hún brúðusýning. Til þeirrar sýningar keypti hún íslenzku brúðuna, segir blaðið. íslensk frímerki alls konar, gömul og ný, kaupi ég hæsta verði. Lyst- hafendur geri mér aðvait. Borgun fyrir frímerki sendist undir eins eftir mðttöku. jY. M. Guldeyer, Frímerkakaupmaður, Holster, Danmark. Félagi í frímerkjaklnbbnnm í Kaupmanna- höfn og formaður frímerkjaklubbsins „Skandin a ven". Sauðsvartur bandhnikill tapaðist á leiðinni frá húsinu nr. 2 á Laugavegi út á Vesturgötu. Finnandi er beðinn að skila honum gegn fundarlaunum á af- greiðslustofu „íslands". Nýtt! Nytt! í BEZTU BÚÐINA Hafnarstræti 8. Als kona? hvít og mislit gardínatau. Hvít léreft, margar tegundir. Hvít nátt-treyjutau. Fóður-shirting. Bróderuð axlabönd. Allskonar tvist-tau og sirz. Vasklútar, handklæði, hálsklútar, herða- sjöl. Vefjargarn, ýmislega litt. Hálfklæðið aiþekta. Alla vega lit atlask silkibönd. Klæði, cheviot og bochskinn. Skinnhúfur, sport-húfur, barnahufur. Zephyrgarn, fiskigarn, bródergarn. ísaum-silki og skúfatvinni. Burstahaldarar, avísbönd, vinnutóskur. Axlabönd, Vasaklútaœöppur. Blómsturkörfur. Als konar leirtau. Als konar kvenn- og karlmannsflibbar; uppstandandi og niðurbrettir. Als konar slips handa karlmönnum og kvennfólki. Lífstykki. Yfir höfuð alls konar vefnaðarvörur, sem of langt yrði upp að telja. Virðingarfylst Holger Clausen. Smjörlíki, sérlega gott, 48 aura pundið, og egta Sweitserostur á 95 aura, fæst í verzlun H. Thr A. Thomsens. CSróö iLertoergi fast til leigu í húsi mínu, Pósthússtr. nr. 11. JVLexjfíe*. Flnson. 86 „Sjáið nú, herra skipstjóri. sonur yðar er hlýðnari og auðsveipari son- ur en þér ætlið. Hann er reiðubúinn til að giftast ungfrú Úllu og hún sýnir bezt hversu hún ann yður, með því að hún vill svo hjartans ánægð fylgja yður til Baltimore sem tengdadóttir yðar". öamli Towkins stökk upp úr sæti sínu. „Hvað segið þér, herra læknir! eruð þér að draga dár að mér?" spurði gamli Towkins og var mikið niðri fyrir. „Nei, elskulegi faðir!" greip nú sonur hans fram í. „Hér er eigi um neitt spaug að ræða. Úila fer með okkur til Baltimore sem kona mín". Úlla, sem studdist við handlegginn á manni sínum, tók nú til máls raunalega en þó hálíbrosandi: „Já, góði herra Towkins, ef það er yðar vilja samkvæmt vil ég verða tengdadóttir yðar". „En", mælti gamli Towkins og sneri sér að syni sinum, „hvað verður þá um stúlkuna í Göteborg?" „Hún er þetta; þetta er stúlkan mín frá Göteborg, sem heitir Úlla og þú kallar Úllu þína". Nú var farið að skýra gamla Towkins frá leyndarmálinu, frá öllum brögðunum, hvernig farið hafði verið í kring um hann allan þennan tíma. Hann átti í fyrstu hálf bágt með að átta sig á þessu öllu saman og var jafn- vel hálf-vandræðalegur á svipinn, en það varaði að eins litia stund. Svo faðmaði gatnli Towkins tengdadóttur sína að sér mjög innílega og kysti hana á ennið og mælti: „Það er búið að gefa ykkur saman í hjónaband, en það er óhætt — ja, ég veit þó ekkl . .. máske það sé bezt að láta þar vlð sitja, en brúð- kaupsveizluna, hana verðum við að halda aftur og það nú strax í kveld. Hvar ætli konsúllinn sé?u „Hérna, herra Towkins, hvað viijið þér mér?" „Ég verð að biðja yður stórrar bónar, sem ekki kemur strandinu neittvið. Viljið þér nú þegar senda til allra vina yðar hér í kring og bjóða þeim hing- að á dálitla samkomu í kveld. Ég vona að ég geti fengið allar þær vistir, sem hús yðar megnar í té að láta; kampavínið á að renna í lækjum. Mér stendur á sama hvað það kostar. Það er mín innileg ósk, að Skagabúar minnist sem lengst kveldsins þegar gamli Towkins drakk brúðkaup sonar síns". 87 Konsúllinn hreyfði nokkrum mótbárum í fyrstu, en einkum þó kvenn- fólkið, sem þótti undirbúningstíminn of stuttur, en þær alveg óviðbúnar; en garali Towkins barði allar mótbárur niður og hlaut vilja hans aðverðafram- gengt. Að tveim stundum liðnum fóru gestirnir að safnast saman í húsum konsúlsins mjög fjölmennir. Þær vistir, sem búr konsúlsfrúarinnar eigi megn- aði í té að láta, voru teknar af vistaforða strandaða skipsins „Orinoco" og vínbirgðir gamla Towkins og konsúlsins ollu því, að kampavínið „bókstaflega" rann í lækjum við þetta hátíðlega tækifæri, og Skagabúar minnast þess þann dag í dag, þegar gamli Towkins drakk brúðkaup sonar síns. Þegar boðsgostirnir færðu hinum ungu hjónum heilíaóskir sínar, sat Towkins gamli ánægjulegur á svipinn í heiðurssætinu og ungu hjónin út frá honum sitt til hvorrar hliðar. Hann ávarpaði tengdadóttur sína jafnan með þessum orðum: „elskulega Úlla mín", „ástkæra tengdadóttir!" Er á kveldið leið og gleðin stóð sem hæzt varð altí einu hlé á veizlu- kætinni, því inn kom Janke Northe, sem ekkert vissi hvað um var að vera, og tilkynti konsálnum, að nu væri „Orinoco" með öllu á brott. „Hvað er hann að segja?" spurði gamli Towkins. „Hann er að tilkynna oss, að „Orinooo" sé með öllu á brott af rifinu", svaraði konsúllinn. „Nú", sagði Towkins skipstjóri og stundi við, „Orinoco" er alveg úr sögunni; það gerir ekkert til, ég er ríkur og þegar við komum heim til Baltimore, læt ég smíða nýtt skip, stærra og fallegra en „Orinoco" var". „Og hvað á það að heita", var spurt. „Úlla frá Baltimore", og sonur minn á að verða skipstjóri á því", svar- aði gamli Towkins. Frásaga mín er á enda. Fám dögum eftir þetta lögðn þau Towkins skipstjóri, sonur hans og kona af stað heimleiðis til Baltimore. Oft og inni- lega beiddu hin ungu hjón mig um að heimsækja sig áður langt um liði. Ég hélt þá, að það feæmi aldrei fyrir, að ég ætti eftir að sjá „Nýja heiminn". en hver veit, hvar vegir manusins liggja, og nú, er ég rita þetta, er ég ný- lega kominn heim frá Baltimore; ég hef um tíma verið þar hjá, vinum mín- um, hinum ungu hjónuin, og mun aldrei gleyma hve innilega skemtilegar stundir ég Iifði þar, og þætti lesendum mínum nokkur ánægja í því, að heyra nákvæmar frá veru minni þar og hinum ungu hjónum, skal ég máske síðar, er ég fæ betra tóm til, seðja íorvitni þeirra.

x

Ísland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ísland
https://timarit.is/publication/30

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.