Ísland


Ísland - 09.12.1898, Blaðsíða 3

Ísland - 09.12.1898, Blaðsíða 3
ISLAND. 191 horfir dapur á eftir dánum vonutn, grár íyrir hærum með bogið bak og ber þó hverflyndi hamingjunnar með ró og still- ingu þess manns, er aldrei hefur viljað vamm sitt vita, sem er því virðingarverð- ari því lægra sem hann er fallinn úr gullstiga gæfunnar. Kristján hefur að vísu ekki söngrödd, en þess gætir ekki mjög í þessum leik. Hr. Sig. Magnússon leikur og prýðilega að vanda. Hr. Árni Eiríksson (Frank) leikurmjög vel; — það hefur stundum verið sagt, að Árni léki hlutverk síit of líkt hvert öðru, en trauðla verður sagt að hann leiki þetta örðuga hlutverk sitt neitt líkt neinu því er hann áður hefur leikið. Árni hefur og góða söngrödd. Hr. Ftiðflnnur G-uðjónsson (Leopold = „Drengurinn minn") leikur yfir höfuð all- vel í þessum leik. Hr. Davíð Heilmann leikur Lirsen vel og sömuleiðis Fischer, — hann syngur og allvel. Hr. Helgi Helgason leikur settan dóm- ara, Berthelsen að nafni. Framburður hans ber nokkurn lestrarkeim og geð- breytingar koma ekki vel í ljós hjá hon- um, t. d. við skilnað þeirraMörups í fyrsta þætti leiksins o. s. frv. Það er illa fallið að hann verðar að syngja, því hann hefur ekki söngrödd og áherzlan er mjög til- breytingalaua á orðunum í kvæði því, er hann syngur einn í fyrsta þætti. Hr. Valdimar Ottesen leikur hermann, en ekki er hann þar sérlega hermannleg- ur í framgöngu eða málróm; ef til víll á hann ekki að hafa verið lengi í hern- um og er honum þá ekki sök á því gef- andí. Ekki sýnist leikurinn gefa tilefni til þess, að þjónninn, er hr. (íuðm. Magnús- soa Ieikur, eigi að „riða" eins mikið og leikandinn gerir. Slíka þjóna hef ég ekki séð á veitingahúsum hér á landi, og þeir sem ég hef átt tal við og dvalið hafa erlendis, segjast ekki heldur hafa séð þá þar. Litbragð þjónsins sýnist yfir höfuð alls ekki eðlilegt. Frú Stefanía Guðmundsdóttir leikur vei 201 Brandur Og hvaö er það þið heimtið, hrífið? að fyrir ríkis vísdðms-vind ég varpi þeirri fyrirmynd, sem ég hef helgað hug og lífið? Prófasturinn Þér varpið hnrt? Hver býður það? Ég bendi' á, veginn, hyggið að. Mitt ráð er að þér rennið niður því rugli', er skaðar fólk og yður. Nú, haldið í það, ef þér viljið, en ofurvel það fyrir þiljið; jú, ærslist, fljúgið, ærist hreint, ef aðrir það ei sjá né vita. En Bá fær eitt sinn raunir reynt, sem ráðlaust fer, og einn vill strita. Brandur Jú, ótti og hagur eflir verkið. Á enni þér er Kains merkið, sem hrópar: Þú þig heimi gafst, og hjartans gðða Abel drapst! Prófasturinn (lágt). Nú segir hann, trúi' ég, „þér" og „þú'1, nei, það má ekki! (hátt). Ég vil nú ei lengja framar þetta þref, en það er víst, sem sagt ég hef, að yður gleyma aldrei hlýðir, hvers æskir land og fðlk og tíð; sem fyrri, en oft hefur henni þó betur tekist. Aunars er það galli á listhennar, að hún er ekki nógu tilbreytingarík í meðferðinni á hlutverkum sínum, svo hvert þeirra minuir fullmikið á annað. Söngur- inn hefur heldur ekki tekist sem bezt hjá henni í þetta sinni og yfir höfuð er rödd hennar ekki eiginlega viðkunnanleg, of mjóhljóðuð og blístrandi. En altaf er gaman að sjá frú Stefaníu á leiksviðinu. Frk. Gnnnþórunn Halldórsdóttir leikur Maríu prýðisvel og ekki leikur hún síður Kristján, gletaa og fjöruga skósmíðasvein- inn. Þær M Þðra Sigurðardóttir og frk. Þuríður Sigurðardóttir leika mjög vel að vanda; frú Sigríður Jónadóttir leikur og vel, en unglegri hefði matt gera hana í andliti á leiksviðinu. Litlu drengirnir, er þær Marta Indriða- dóttir og María Sigurðardóttir leika, eru mjög vel leiknir, og eru þó leikendurnir börn. í heild sinni er leikurinn vel leikinn og af sumum afbragðsvel; er óskandi að menn sæki leik þennan vel og láti sjá, að þeir hafi smekk fyrir fleiru en skrípa- leikjum einum. Að því er snertir þýðingu leikritsins sýnist þýðandanum hafa hér tekist lakar en að undanförnu, einkum að þýða söngv- ana, en hann hefur þð áður þýtt leikrit og annað manna bezt úr erlendum tung- um á íslenzku. Guðm. Gudmundsson. Frá fjallatindum til fiskimiða. Um Hof í Vopnafirði eru í kjöfi: Séra öeir Sæmundsson á Hjaltastað, séra Krist- inn Daníelsson á Söndum og séra Sigurð- ur Sivertsen á Útskálum. Auk þeirra sóttu sjö prestar aðrir. Um Þóroddstað í Köldukinn eru í kjöri: Séra Sigurður Jónsson á Þönglabakka, eéra Sigtryggur Guðlaugsson á Svalbarðí 202 því aldrei sigrar hetja' í hríð, við hlið hans ef ei tíðin stríðir. Já, skoðið skáldin, lista-Iýðinn, er lögmál þeirra' ei skyldan, tíðin? Og hermenn vora! Hvestan brand þeir hylja líkt og töfragand. Af hverju? Því á hvora hlið þeir horfa' á landsins þörf og sið. Sinn Bérgæðing skal sérhver, temja og sína kappgirnd ávalt hemja, en eptir fjöldans sið sig semja. Mannúðarfull og mild er tíðin — svo mælir einatt fógetinn; — þér þyrftuð ei að auka stríðin, þér ættuð vissan sigurinn. En hornin verða fyrst að fjúka, og fornar værur burt að strjúka; þér vera hljótið eíns og aðrir, og eiga' og nota sömu fjaðrir, ef vel skal happa-verki Ijuka. Brandur Burt héðan, ððara! Prófasturinn Einmitt það! Þér eigið að vera' á betri stað. En til bess yður vegni vel, sem víst og Bjalfsagt mál ég tel að ga að Guði', að gleyma' ei því að ganga tímans fötum í. Hver kennir alla konst í her? og cand. theol. Þorvarður Þorvarðarson. Fleiri voru ekki í kjöri. Þess hefir áður verið getið hér, að Hall- dór prófastur Bjamason á Presthólum hafi unnið að öllu mál sín fyrir hæstarétti. Yfirrétturinn hafði látið standa frá hér- aðsdóminum litla sekt fyrir ðsæmilegan rithátt í varnarskjali, en hana feldi hæsti- réttur einnig, af því að málið hafði verið höfðað að óþörfu. Reykjavík. Fundurinn, sem getið var um í síð- asta blaði að til stæði í skautaféleginu, var nú haldinn á miðvikudaginn og sótt- ur af miklu kappi einkum fjölmenti sá hluti félagsmanna, sem enn er ekki kom- inn af barnsaldrinum eða í kristinna manna tölu. En þau eru lög í skauta- félaginu, að fullorðnir og börn hafa þar jafnan atkvæðisrétt. Tillaga var borin fram um að ekki yrði varið fé félagsins til dansskemtana, eða annara skemtana skautalistinni óviðkomandi nema með sér- stökum fundarsamþyktum í hvert sinn, en hún var feld með öllum þorra atkvæða, því stjórnin tók það þá til bragðs, að hún hötaði, að ekkert skyldi verða af dansleik þeim, sem ákveðinn var daginn eftir og margir höfðu búið sig undir, og vildu því ekki missa af; sá smáfólkið þar færi til að neyta atkvæðisréttar síns. Samþykt var þá önnur tillaga um að skora á stjórnina að sjá um að skauta- fært svell væri á tjörninni svo oft sem kostur væri á, og fylgdi þeirri tillögu yfir- lýsing frá fundinum, að hann treysti stjórn- inni til að leysa þetta sæmilega af hendi. Þess skal getið, að þar sem sagt var í síðasta blaði vafasamt hvort formaður fé- lagsins þekti sundur skauta og mann- brodda, þá reyndist þetta á fundinum oftalað og hrakti formaður það rögg- samlega. Handkörfur tvær hefur nú félag- ið útvegað sér, en þær eru til þess not- aðar að styðja óvana skautamenn á svelli 203 Sá korpðral1, sem liðsmenn ber. Og hann í fyllBtu forustu' er oss fyrirmynd á, landi hér. Sem korpóralinn kallar sína til kirkjugangs í fastri röð, eins skal ég líka leiða mina um lífs og sálubjálpar tröð. Alt er sem rakið: Undir trú er yfirvaldsins hellubrú, en því sem er á bjargi bygt má blindur maður fylgja trygt; en hvernig kenna kristni skal, það kenna lög og ritúal. Svo, bróðir góður, ðttist eigi, en athugið hvað sé í vegi, svo ganga alt að óskum megi! í kirkjunni skal ég reyna rðminn, hvort rödd mín fellir sig við hljóminn. Því ei eru hvolfin ómgefandi i öllum kirkjum hér i landi. Par vel. Minn texti, trúi' ég, er um tvöfalt eðli vort og stríð, og Guðsmyud þá sem gjarnast fer sinn gamla veg. En nú er tíð að maður hressing sæki sér. (fer). Brandur (stendur sem steini lostinn). Alt, alt ég hefi ofurselt að efla Guðs dýrð, sem ég hélt, 1) heræfingakennari. meðan þeir eru að læra. Bendir það á, að formaður og fleiri stjórnarmeun félags- ins ætli nú að fara að gefa sig við skauta- menskunni. Yfir höfuð hafa verið miklar hreyfiagar í félaginu síðistliðua daga. Dansskemtunin var haldin í gærkvöld og stóð framundir morgun, en ýmsir af þeim, sem á fundiaum héldu fram skautunum á móti danskónum tóku þó ekki þátt í henni. Gufuskip kom hér inn í gær, Mors, eign Th. Tuliníusar kaupm. í Khöfn. með kol til verzfunar W. Christensens. Það hefur verið 7 daga á leið írá Skotlandi, kom hér uppundir Rðykjanesið í fyrra- kvöld, en komst þá ekki inn fy/ir óveðri. Koma þessa skips þykir góð, því bær- inn var mjög kolalítill; nokkuð var selt af kolum þeim, sem upp komu fyrir skömmuhanda„Heimdalli", en hrökk skamt. Skp. selt á 5. kr, Sagt hefur verið að von væri á kola- kipi til Fischers verzlunar. Árbók fornleyfafélagsins er nú fyrir nokkru komin út og hefir að færa skrá yfir eyðibýli í Landasveit, Rangárvalla- sveit ogHoltasveit í Rangárvallasýsln eft- ir Brynjúlf Jónsson frá Minna-Núpi. 2. hofalýsingsr í fornsögum og goðalíkneski eftir Finn prófessor Jönsson. 3. ieiði G-uðrúnar Ósvífsdóttur, eftir Dr. Jón Stef- áasson, skýrslur um fálugið og fleira. — Árbókinni fylgir allstórtrit og er þar fyrst sérprentun úr tímariti danskra landfræð- inga og er ferðasaga D. Bruuns kafteins, hér um land sumarið 1897. Þessi ferðasaga er á dönsk. Þá er þar á íslenzku rit- gerð eftir hr. Bruun um ransóknir hans sumarið 1897 á eyðibygðum í Árnessýslu, Skagafjarðardölumrog Bárðardal. Þetta fylgirit er mjög vandað og eru í því margar myndir er hr, Bruun hefur gert af ýmsum stöðum hér á land. AUir þeir, sem nokkurn hug hafa á fornmenjaran- sóknum hér á landi ættu að ganga í fé- lagið til að styrkja það, og bækur félags- ins í ár munu styðja að því að útbreiða það. 204 svo heyri' eg tímans hrðp og glaum og hrekk nú upp við illan draum. Nei, kveðið enn þau kyngis-ljóð! Sjá, kirkja þessi drakk mitt blóð; mitt líf, mín sól þar sökk í dá; sálina skulu þeir ei fá! Ó, voða-þraut, að vera einn og vonarlaus i hinstu nauð! í hönd er lagður harður steinn er hungursneyðin kallar: brauð! Hve rétt, hve voða-satt hann sagði. og samt þau ráð, sem djöfull lagði. Mig vantar ljðs á voða-stig. Ó, vei, Guðs ljós fiýr ávalt mig! Ó, kæmi einn, 6 kæmi' hann nú, með kærleik Guðs og frið og trú! (Einar kemur; hann er fölur og magur, sjúkur á svip haun er dökkklæddur. Brandur kallar). Hver? Einar! Einar Það er enn mitt heiti. Brandur Ég stóð og þráði einhvern einn, sem ekki væri kaldur steinn. Æ kom, svo ég ei lengra leiti, og fá þér höfn við hjarta mitt! (vill faðma hann,). Einar Ég er í höfn. Brandur Þu enn manst hitt, sem okkur bar í milli?

x

Ísland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ísland
https://timarit.is/publication/30

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.