Freyja - 01.05.1898, Blaðsíða 6

Freyja - 01.05.1898, Blaðsíða 6
FREYJA. MAI 1898. DORA THORNE eftir BERTHA M. CLAY. (Framhald frá síðasta núrneri). hana þar sem hún sat í hálfrökkrinu, hin yfirgripsmikla fegurð hennar skar vel af við hinn fóla silkikjól; á brjóst- inu hafði hún rós, og ilmur hennar var sem sendiboði tilRonalds frá Doru, þar sem hann stóð við hlið hinnar fiigru konu Það var sérstaklega eitt sem ein- kendi Miss Charters. hún var málsnjöll, sérhvert orð var vel hugsað, og fcerði með sér ósigrandi sannfæringarafl; and- litsdrættirnir voru töfrandi, og líkt og sólin er hún brýzt undan sólroðnum skýjatjöldum var brosið sem færðist yfir hið yndislega andlit hennar. Vesalings Ronald stóð þarna við hlið hennar og horfði 6 andlitsdrættina sem breyttust með hverju orði, hlustaði hrífinn á hið fagra klassiska mal sem hún talaði, og mæður þeirra horfðu á. Lávarðinum fanet þungri byrði létt af sér. Lady Earl bað Valentine að syngja. 'Hvers konar sörglög geðjastþérbeat? spurði húu Ronald. 'Einfaldir smásöngvar,' og svo datt honum í hug hvað vel Dora mundi syngja þá. Hann hrökk við þegar hinir fyrstu tónar gullu við, röddin var sterk en þó þýð; söngur hennar hljóðaði um mann sem varð ástfanginn í ungri stúlkn, en fór burt til að frama sig. En þegar hann kom aftur var hún liðið lík, og laufin huldu leiði hennar, þannig hefði Dora fölnað, hugsaði, hann, hefði hann yfirgefið hana; honum þótti vænt um að hann hafði rnynzt henoi trúr, svo var söngurinn á enda. 'Þetta er ástarsöngur, hvernig líkar þér hann?' spnrði Valentine. Skyldi tilfinning vera synd á móti tízkunni?' hugsaöi Ronald. 'Er ást og áhrif hennar hlægileg í þínum angum?' spurði Ronald. Valentine leit upp undrandi. Lady Earl heyrði ásamtalið og brosti ánægju- lega, en kom ekki til husrar að hjarta hans væri hjá Doru, fallegu Doru sem grét yfir ljóðum hans, og trúði á ásta- mál blómanna. Kvöldið leið skjótt, og Ronald lá. við að sakna þess. Lady Earl var of hyggin til að spyrja hann hversu hon- um geðjaðist að Valentine. 'Hafðu þökk fyrir hversu vel þú hef- ur skemt gestum mínum, en ég er hrædd um að þú sért þreyttur,' sagði hún við Ronald. Þegar Ronald yfirfór í huga sínum hvað hann hafði gjört, fanst honum það næsta lítið, en móðir hans var á- nægð með það; 'á morgum skal ég gjöra enn betur,' hugsaði hann. Þannig liðu þrír dagar; þau Ronald voru orðin góðir kunningjar, þau lásu saman bækur og tðluðu saman um inni- hald þeirra, svo sýndi hann henni mál- verk sitt, sagði henni frá hvar land- myndirnar voru teknar o. s. frv., og gleymdi því, að á lífi sínu væri nokk- ur svartur skuggr 'Þú ert afbragðs málari,' sagði Miss Charters; þú hlýtur að hafa eytt æði löngum tíma í það nám.' 'Já, ínér er sá starfl mjög geðfeldur, og ef forlögin hefðu ekki gjört mig eig- anda að titli og eignum fðður míns hefði ég tekið það fyrir.' Löngu seinna fanst honum þetta hafa verið spádómur. Miss Charters var ekki einungis fog- ur og tignarleg, hún átti einnig ástríkt og göfugt hjarta. Ronald fann það, og ásetti sér þvi að segja henni sögu sina, og fá hana svo í lið með sér, til að sætta sig við foreldra sína, og sam- kvæmt þessu áformi var hann með henni ætíð og æfinlega; honum kom aldrei til hugar hvaða augum aðrir kynnu að líta á þessa háttsemi þeirra. Foreldrar hans voru svo fegin, því þau skildu þetta á einn veg, n. 1. að hann hefði þegar gleymt Doru. Tíminn leið óðfiuga að stórkostlegum dansi semEarls hjónin ætluðu að halda til heiðurs við gesti sína. Lady Earl beið hálf óþoUnmóð eftir því að Ron- ald segði sér frá trúlof un þeirra Valen- tine og hans, og Valentine skildi ekki í Því hve lengi hann beið með það; að hann elskaði hana fanst henni enginn efi, og henni geðjaðist eins vel að hon- um og nokkrum öðrum. Hún var engin sorgarleika drotning, aðeins ástrík ung stúlka með mögu- leika ástarinnar uppfyllingar fram und- an sér. Henni geðjaðist að Ronald, og Lady Earl hafði sagt heuni frá honum í Greenock; t ún vissi líka að móðir «ín mundi fegin vilja eiga tiann fyrir tengdason. Ronald var í hennar augum alt sem ung kona gat óskað af elskhugasínum, hið mesta prúðmenni í öllu, gáfaður, mentaður, drenglyndur og afbragðs vel vaxinn; henni geðjaðist svo vel að hans óþreytandi rannsóknaTfýsn, hann hugs- aði vel og Ijóst og svo formlega, henni fanst hún mundi geta verið ánægð sem eigin kona hans, jafnvel stjórnfræðis- hugmyndir sem skelfdu föður hans voru ávextir af frjálsri rannsókn, og henni þótti vænt um þær. Ronald sem ekki hugsaði tm annað en hina yfirgefnu, elskuðu konu sem hann mátti hvorki sjá né skrifa, kom al- drei til hugar hvað gjöra mætti úr vin- áttu hans og Valentine. VII. Kap. Dagurinn kom, þessi mikli dansdag- ur, við morgunverð töluðu konurnar um blóm og blómvendi, 'þau eru svo yndisleg að ég veit ekki hvort ég á helzt að taka,' sagði Valentine. 'Ég væri ekki í miklum vandræðum meö að veija; þú ásakar mig ef til vill fyrir að vera of viðkvæmur, en hvíta liljan, dala liljan, þykir mér lang feg- urst,' svaraði Ronald. Lady Earl var hin eina sem tók eftir þessu samtali, og undraði ekki pó Valentine hefði hvíta lilju, er hún kom inn í danssalinn og héldi á blóm- vendi af hinum sömu blómum hálf huld- um í grænum blöðum í hendinni. Allra augu litu með nndrandi aðdáun á Valentine þegar hún kom inn; klæðn- aður honnar, hún sjálf og blómin sam- svaraði hvað öðru svo vel; hér var engu of aukið, og ekkert sem vantaði, en Ronald hugsaði að Dora hans væri ynd- islegri en allur þessi hópur af fínum dömum, en honum kom aldrei til hug- ar að Valentine hefði vahð þessi hvítu blóm til að geðjast sér. Nei, einhvern tíma kæmi sá tími að Dora liði hægt og tígulega gegnum þessi skrautlegu herbergi; draumar hans trufiuðust við það að móðir hans kom til hans og sagðl óþolinmóðlega: 'Ronald, hefurðu gleymt þvi að þú hlýtur að byrja dansinn; pú verður að bjóða Miss Charters fyrsta dansinn.' 'Það er létt verk, ég vil heldur dansa við hana en nokkra aðra hér,' aagði hann. Hún svaraði engu, hún vonaði í hjarta sínu að þetta meinti eitthvað meira en það í raun og veru gjörði. Ronald dansaði við Valentine upp aftur og aftur, aðeins af pví þaðvar hægra en að leita að nýjum félaga meðal hinna sem hann þekti lítið eða ekkert; þau töluðu saman um eitt og annað, hann sló henni enga gullhamra, og hún virt- ist ekki vonast eftir því. Hvað mundu hinar segja ef þær vissu að hann væri giftur. Með henni var honum óhætt, með henni leið honum bezt. Lady Earl heyrði á, samtal þeirra. Einhver sagði að þau væru falleg hjóna- efni. Alt þetta stafaði af því að Ron- ald vantaði vin, og bjóst við að í henni findi hann þann vin, sem hann leitaði að. Þegar Ronald bauð henni upp í fjórða sinn sagði hún, 'veiztu hvað oft við höfum dansað saman í kvöld?' 'Nei, en hvað gjörir það til?' hann skildi ekkert í roðanum sem færðist yfir andlit hennar. Miss CharUrs, þú skilur fegurðhreyf- ingarinnar.' 'Er það alt? og þess vegna viltu dansa við mig,' sagði hún brosandi. 'Já, það er mér sönn ánsegja, því á móti hverjum 50 sem illa dansa er að- eins einn sem kann það vel,' svaraði sakleysinginn Ronald. Hann skildi hana ekki. 'Þú hefur ekki sagt mér hversu þér geðjast að blómunum mínum.' 'Þau eru yndisleg,' svaraði hann.

x

Freyja

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Freyja
https://timarit.is/publication/33

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.