Freyja - 01.07.1898, Blaðsíða 6

Freyja - 01.07.1898, Blaðsíða 6
FKEYJA, JTJLI 1898. IX Kap. Ronald Earlesettist að meðhinni ungu konu sinni á bökkum Arno árinnar. Eins og hann gat t'l, lagði Djra hendur um háN hDnnm og grét yflr rauna sögu hans, Og sagðist skyldi elska hann svo heitt, að ast henuar bætti honum allan missirinn. Þó undarlegt s6, raintist Rona]d ekkert á Valentine þegar hann sagði Dora sögu nína. Ronald sendi eftir þeim Thorns hjón- nm og sagði hvernig þá var komið . Þaðer sisemt, þ(^r hefði verið betra að giftast eins og eg vildi bamið mitt, milli ykkar er of mi'ið djúp. og ekki nndrar mig það, þótt big yðri þess bráðlega mr Earle;' saj'ði karl. Ronald brosti, hversn lítið vissi ei þetta fólk um almsetti ástarinnar Gömlu hjóniu fóru heim eftir að hafa kyst dóttur sína, og árnað þeim góðs. Einhver hulin hætta hvíldi yfir þeím öllum. H' \fyrstu tíðindi sem þeim barst að heiman, var það aðThorns hjónin hefðu flutt largt í burt út á land að ráði lad? Earle. Lávíiðurinn vissi ekki hvað af þeim varð, og spnði eftir þeim. Þrátt fyrir sorg og söknuð var Ronald ánægður með hinni ungu konu sinni, það var yndisle.t að hlusta á hennar frumlegu skoðanir sem engin mannleg vizka hafði enn bundið vid klafa ein- strengingslegs vísinda mælikvarða. Um fram alt annað var ánægjnlegt að vera elskaður eins osr hann. var. Svo fór hann að kenna henni söng og ýmislegt annað, og þegar námið gekk illa, barmaði hún sér vfir klaufaskap sínum.og kjökrandi spáði því að hann mundi þreytast, og yðra þess að hafa tekið hana að sér; Ronaldsór sig 02 sírt við lagði ad hann aldrei skyldi þreytast, endaði sú tilraun vanalega i endurnýjtðum ástar eiðum, en litlu námi. Dora hugsaði lítið um söng og bækur; en bún var inntekin af náfcrúrufegurðinni. Hún talaði um blóm in, skýin, raddir vindanna og lit og hljóm bárnnnar; altslikt hafði fyrir hana sérstaka þýðingu. Ronald fann brátt að húngatekki ?ært mikið, aðeins nokkur smákvæði, en ald- rei mundi hún eftir hvern þau voru, Stundum reyndi liann að kenna henni á kvöldin, því þá glapti náttúrufegurð- in hana ekki, en einnig það varð árang- urs lítið. Þannig liðu tvö hamingjusöm ár. Dora hélt áfram að vera undarlegt sambland af fái' æði og sjálfstæðri nátt- úru greind. Ronald hafði auðvitað ekkert út á hana að setja þegar þau voru tvö saman; en oft óskaði bann að hún hætti að roðua á mannamótum, og að hún tæki þátt í samræðum fólks í samkvæmislífinu, og að hann gseti verið óhultur fyrir axarsköptum hennar á mannamótum. Þriðja ár:ð byrjaði, Dora var nú tvit^g, en Ronald 23ja ára Engi' gleði hátið varhaldin þegar hann náði l'igaldri. Dora fékk oft bréf frá for- eldrum sínum, og hann i'rá móður sinni þau voru ástúðleg og góð, en enga von gáfu þau um fyijrgefningu föður hans, en ávalt mundi hún efcir Doru og bað að beilsa henni. Nú fór Ronald að finna til fátæktar, peningar þeir sem Dora skoðaði óþrjót- andi anðlegð. eatust ekki vel; þó kvart- aði hann aldrei, né leitaði styrks að heiman né annarstaðar' að. ilann vissi vel að móðir sín mundi seija alt gull- stáz sitt til að hjálpa sér ef bún vissi að hann þyrfti hjálpu- með. ,Því tekurðu ekki lán hjá einhverjum ríknm gyðinn' spurði nngur aðalsmaður hann; .þvLþegar þú tekur við föður- leyfð þinni,sem verður fyr e>i síðar; getur þú borgað. Það vildi Ron.ei heyra. Hann fullkomnaði sig í málara íþrótt sinni. Það var ekki líklegt að hann yrði neinn fyrirtaks málari; en með þolin- mæði ogóþreytandi ástundun gæti hann oiðiðsamyizkusamur starfsmaður í vín- garði þessarar heimsfrægu listar. Sum- ir kunningjar hans hlógu að honum.en aðrir hvöttu hann áfram, Sem málari gekk Ronald undir nafn- inu Thorne. Hann vildi ekki sáurga nal'n Ear ls ættarinnar sem starfsmaður, enda þó hann legði fyrir sig eina feg- urstu list heimsins. Bráðum kyntust þau fólkiafhinum beztn og göfgust ættum í Florence. Fólk vildi^jarnan kynnast hinum unga málara og hinni föíru konu hans. Ron- ald var orðinn þreyttur af einverunni og tók feginsamlega beimboðum þeim sem nú streymdu aðhonum. Doru var lítið um þessi skifti, hún var svo ,ein' í hóp hins tiginborna fólks Meðal þeirra sem mest sóttu e'tir þeim lijónum var hin fagra greifa frú Rosali; maður hennar var ítalskur að ætt. Greifafr. Rosah var drottningsamkvæm- is lífsins i Florence. Allir dáðust að fegurð hennar og sóttust eftir að dansa við hana. Hún var eins og sólargeislinn síglöð og vinaleg við alla. Greifi Rosali gat vel séð aðra flykkj- ast kringum konu sína, hann vissi að henni þótti vænt um liól, að hún fékk það í ríkulegum mælir, að hún átti það skylið. og að við það var ekkert sak- næmt. Hún var ]ik síglöðu barni sem plokkar blóm hvar sem er og enginn amast við. Þessi miklafagra kona vildi sjá málarann Thorne; hún hafði séð málverk eftir hann og var svo brifin af þeim, það vorn þó aðeins Ensk villi- blóm, en svo vel gjörð að manni fanst döígin titra á hverjum kolli þeirra. ,Sá sem hefur málaðþetta þekkir ensk blóm og elskar þau': sagði hún; svo tók hún íyrsta tækifæri til að kynnast málaran- um Thorne og konu hans. Greiflnn brosti er hann sá hve hún var hrifin af hinum unga málara. ,Hvernig stend- »r á því að mrs Thorne hagar sér ekki ávalt einsog eðalborinni konu sæmir?' spurði hún Ronald einhverju sinni er þau voru tvö saman. Nú liðu svo fáir dagar að Ronald o^ Dora eyddu ekki nokkrum parti dags- ins hjá greifafrúnni; betra hefði Ronald verið að koma þangað aldrei, en þad vissi hann ekki þá. X Kap. Þau Thorne hjónin urðu þess brátt vísari að samkvæmis lífið létti ekki á útajöldum þeirra, enda var það oft aö þeim veitti ervitt að Iáta útgjöld og inn tektir mætast. Greifafrú Rosali samaði að sér aðals- fólkinu í Florence eða úrvali þess; og þó hinar eldri frúr kinkuðu kolli er um hana var talað, var það þó fyrsta spor- ið aö ná vináttu hennar til að komast inn í samkvæmis líf aðals fólksins, en til að na og halda vináttu hennar uiðu menu að vera gæddir hinu sama glaða skaplyndi og hún var sjálf. ,Bráðum er vou á ungri, afbragðs fall- egri flugiíkri aðalborinni stúlku heim- an af Englandi, ég þarf aö taka svo á móti heuni aðí Florenee haö slítt ekki sézt, hvemig á ég að fara að því?'spurði greifafrúin pau Ronald og Doru einn dag, ,finnið nú upp á einhverju nýju.' Allar gleði uppspretttr eru þegar tæmdar'svo til að fijna eittbvað uýtt, þarf nýau umhugsuuar tírna,' sagði Ron. .Listamanniiin skortir aldri eitt- hvað nýtt. Þú hefur víst séð marga leiki mrs Thorne,' sagði frúin. Dora roðnaði, henni flaug skógkleflnn í hug, og til að leyna gremjusinni svar- aði hún næstum þóttalega, ,nei. Frúin ldit upp hálf hissa. ,Konan míner ung og hefur ekki séð mikið af heiminum,, svaraði Ronald. í hjarta sínu óskaði hann aö Dora gæti innibyrgt tárin sem nú bólaði á í hláu auguuum hennar. ,Þá höfum við ekki gagn af henni. Við skulum kouia út; undir hinum ít- alska himni er gnógt af sögurikum hug mynduin,'sagði frúin. Svo fylgdi hún þeim út og sagði frá fyrirætlun sinni. Gleifafrúin var ekki neitt sérlega gáf- uð, en aðdáanlega vel upp alin og; þegar Ronald bar Doru saman við þetta verallarinnar barn lá honum við að fyrirverða sig hennar vegna, ,Ég skal sýna ykkur uppdrátt af þess- »m búningi, ef þið viljið afsaka mig meðan ég sæki hann,' sagði frúin um leið og hún fór. Dora var ein eftir hjá, manni sínum. ,í hamingju bænum bertu þig upp Dora, hvaö heldurð að frúin hugsi okk- ur ef hún sér þig skælandi eins og krakka,' sagði Ronald. Dora grét upp úr, hún var að velta því fyrir sír hvort bann mundi ekki bráðum þreytast á hjónabandinu, og þessar fyrstu átölur fundust heani ó- bærilegar.

x

Freyja

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Freyja
https://timarit.is/publication/33

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.