Freyja - 01.10.1898, Blaðsíða 1

Freyja - 01.10.1898, Blaðsíða 1
? rjejim I. AR. /|> /l> § /i> /i> /|> /i> I é /!> /!> /!> /l> /|> /1> I m § <t> «> /t> I /t> <i> /i> * /i> /i> i 1 .A /t> /!> /t> /!> /!> /t> /l> 0> /i> /i> /t> M * /l> /f> * /1> /t> /t> I /!> /!> *f <1> <i> * /l> /l> <t> <!> /t> /t> <1> /!> /!> <l> <l> <!> <1> /!> /1> /!> /(> /i> /»> /!> <!> <!> /!> <)> /l> <!> /1> <!> /!> /!> /!> /!> /0 <l> <!> SELKILIK, OCTOBER 1898. NR. 9. Fegurðar-gyðjan. Ég leitaði hennar um landið alt, hvort lék um nrig blíðan eða var kalt; ég gekk að þeim fegursta blóma beð höfðu blómin fegurstu meyna séð? Að var hún þar, bltfmin mér gátugreint, þá gætti eg þess að ég kom of seint, því burtu var gyðjan og blómin föl; ínér byitlst þar ástandið niður í kjöl. Að málarans stofu ég stanzlaust gekk, þar st'izið á veggjunum umhverfis hékk, þær fríðleikans myndir sem fyr ég ei sá. "Er fegurðargyðjan hér?" spurði ég þá. „Ég málaði þetta á meðan hún var," var m&larans þreytulegt endursvar. „En loksins það fölnar sem fagurt er, hún frtr héðar áð m í burt frá mér." Og sorgin var stimpluð á svipinn hans; liún situr á, enni hvers listamanns. Ég hraðaði ferðum í söngva sal, þar sætleikans barst mér hreimur, sem elskenda viðkvæmt ástar tal; 6, yndæll þá virtist mér heimur. Þá sungu mér tónar æsku óð, og ýfðu mér hjartasárin; þá æfi mín fyrir mér opin stóð, af augum mér hrundu tárin. O'g vinanna minning varð mér ný, þó væru þeir sumir í moldu; og söknuður virtist mér valda því, að varð mér allt leitt á foldu. „Ó, herna býr fegurðin," frjáls ég kvað, er fór ég af sorginni' að ná mér. við sorglegann tónfræðing sagði ég það, er sat þar í bekknum hjá mér. „Já; hér hef eg viðkvæman ástaróð, til unaðar mönnunum sungið, en hún er nú farin ið helga lijóð; mig hryggð hefar banasár stungið." Og deyjandi tónar með dimnmm hrcim, nú dauflega heyrðust óma, sem kyrkjulegt nágól um kristinn heim með kreddunnar ringi tóma. Hvar fegurðin sanna er farin braut, verður frægðin og listin aðvana; og sönglystin verður að væmnum graut, sem vill sér í fyrirrúm trana. Ég gekk þaðan burt og til Braga, það bara var svolítil kró; og flest var þar fátæklegt inni, þars fátæka skáldið bjó. Ilann hafði um sorgina sungið \l/ <t/ 1 \V \t/ \l/ \l/ \l/ f f f \i/ \l/ \t/ i \V f \1/ \l/ f vt/ \l/ \l/ \t/ \»/ \f/ \l/ <!> <!> <1> <l> <!> /l> /l> /l> /l> <l> /!> /»> /l> /l> /l> «x <l> /l> /!> <t> /l> % <l> ! /i> « \l/ \l/ \t/ \t/ f \t/ <l/ \l/ \l/ \l/ \t/ \l> «/ * \t/ «/ vt/ \l/ \t/ \t/ \t/ \t/ f \l/ \l/ \i/ \i/ \i/ \i/ «/ /»> /t> um sára hjartans kvöl; en allt í liam eigin faldist annara manna böl. Og liann hafði híðslega brosað að heimskunnar frelsis dóm, að játningum kyrkna og kreddum og klerkanna falska róm. Hann andmælti einveldis harðúð. og ófrelsi í sérhverri mynd; en offrelsi áleit hann naumast eins afieita þjóðfélags synd. En nú var sem rökkur í ranni er röðullinn hnýgur í sjá, og ljósið hið dýrðiega' að dvína, en dimman að falla á. Því ljóðin hans Ijúfu og djörfu, sem ljómuðu björt eins og sól; voru' orðin að andlausu veðri sem útflúrað stórskálda gól. Eg sá þá að gyðjan var gengin, og gekk mig fram á leið. Mitt hjarta var þreytt bæði' og höfuð, og hryggðin í brjósti mér sveið. Eg gekk þangað hcim, sem að bóndi bjó með börnum og konu, í friði og ró, og hugðist að finna þar fegurð þá, sem fyllsta í lífma þekkja má. Og hann átti dóttur svo fagra og fríða, svo feimna, svo ástríka, milda og blíða, sem kyssti af alúð, ef engin sá, og enginn var nærri að segja frá, Eg setti mig niður á sófann þar, sem siður þreyttra gesta var; hann kom til mín bóndinn, og innti mig að hvort eg hefði fiettir að segja, og hvað erindi mitt væri úti þar; úr öllum hans spurningum fljóti ég skar. Er erindi honum ég innti mitt, þá ennið svo þreytulegt strauk hann sitt, og þegar mer tjáði á þessa leið: „Þegar ég hljóp fram mitt æsku skeið, mig fegurðin umkringdi' á alla hlið, og allt fannst mer boða mér gleði og frið; og ástinni samfara yndið var, á örmum sínum mig gyðjan bar, og seinast mig hrifu þau hjúskaparbönd, sem hafa nú gildi' um öll siðuð lönd; og hjarta mitt allt itti unnustan mín, scm orðin var lögbundin kona mín. Og ' lífið var bjart, og ég lifði sæll, mer lengi gat dulizt að ég varþræll; og hádegis sólin í heiði skein, og hlýlega skemti ser fugl á grein—, og börnin mér fóru að berast senn. scm bráðlega áttu að vcrða menn; en smámsaman dapraðist dýrðin her,

x

Freyja

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Freyja
https://timarit.is/publication/33

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.