Freyja - 01.07.1903, Blaðsíða 22

Freyja - 01.07.1903, Blaðsíða 22
zr4 FKEYJA erfiði mitt endurgoldið, þegar eg heyrði alla segja Iiann langt íl undara öllum öðrum börnum í nágrenninu í öllu tilliti. Þegar hann var tólf retra, gekk áköf trúarboðsalda yfir bæinn og Jonni minn barst inn í hjörðina ásamt mörgum ððruin. Nú var égánægð og treysti því, að al- mætti og gæzka guðs væri nægilegt til að halda honum á vegum dyggð- anna. Enda virtist mér þá, sem tilhneiging hans til að skrökva, 'væri sigruð, og ég er riss um að hann reyndi að vera góður. En hér sannað- ist sem oftar málshátturinn: „Nátturan er náminu ríkari." því eftir tvö ár var hann orðínn eins skreytinn og nokkru sinni fyr. Samt virtíst hann í því, kunna að haga seglum eftir vindi og dylja þenna lö'st þegar honum sýndist, alveg eins og faðir hans, og fáir höfðu bugmynd nm hið glæpafulla eðli hans, nema vesalings móðir hans. „Þegar hann rar sextán ára gamall, gekk önnur endurfæðingaraldai yfir bæinn, og enn þá varð drengurinn minn endurfæddur. Hati nokk- nr maðnr nokkurntíma reynt að lifa kristilegu líferni, þá er ég viss um að bann reyndi það. Eg sá bann berjast rið eð)i sitt og sigra hvað eftir annnð, og fcg vonaði og ronaði, og bað guð daglcga og innilega að styrkja bann. En þegar minnst varði, brotnaði flóðgarðurinn og eðli haus vann ógurlegan sigur yfir öllum áformunum góðu. Nú var það ekki einnngis lýgi og grimmd, heldur bættist óráðvendni við. Guð minn góður! hvað ég tók þi út, getnr enginn ímyndað sér. Eg grét og bað, og bað og grét. Hversregna breytir þú þannig, sonur minn? spurði ég hann einusinni. ,„Eg reít það ekki,'" sagði hann, vafði höndunum um hálsinn á mér, og grét eins og barn. Og enn þá reyndum við að sigra, ég og hann, og enn þú lifnaði vonin í brjósti mínu. Allan þenna tíma vissu foreldrar mínir ekkert um mig, því rett áður en Morgan strauk, flntti hann okkur í amftbæ nokknrn líingt í burt frá fyrri stöðvnm okk- ar, og svo helt eg ætt minni leyndri fyrir öllum þar. „Eg rerð að fara fljótt yfir sögu ef kraftarnir eiga að endast,"sagðí Jana og svipur hennar bar órækan vott um hvað hún leið, svo Helen bað hana að hvíla sig, en hún hristi höfuðið, laut áfram og hvíldi höf- iiðið í höndnm sér ofurlitJa stund og hélt svo áfram aögunni: „Þetta tók þó samt enda, eins og allt annað. Jonni minn var ný- kominn heim eftir lengri fjarveru, en vanalegt var. Og hann varvenju fremur viðmótsgóðnr og umhyggjusamur við mig. Þetta ógleymanlega kvöld—ég man það meðan ég lifi,var hann að lesa mér undur skemmti- lega sögu, sem við hlógum bæði hjartanlega að. En í því var barið aö dyrum. Ég sá drenginn minn fölna úpp, og fnrðaði mjög á því. Þ<5 stóð hann upp, opnaði dyrnar og sagði við komumenniiin, sem voru tveir, áður en þeir höfðu tækifæri til að segja nokkvið: ,Eg er til, herr- ar mínir.' Tók svo hatt sinn, sneri sér til mín og sagði: ,Vertu sœl, móðir mín.' Að svo mæltu fór liann með mönnunum, sem ég vissi að voru þjónar rfettvísinnar.

x

Freyja

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Freyja
https://timarit.is/publication/33

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.