Plógur - 01.01.1901, Blaðsíða 1

Plógur - 01.01.1901, Blaðsíða 1
PLÓGUR LANDIJÚNAÐARBLAJ) „Bóndi er bústftlpi." „Bú er landsstólpi." III. árg. Reykjavík i. janíiar iqoi. M 1 Aldarkveð ja. Hverfur umliðin öld, stígur árgeisla rós, rennur eygló frá svalköldum hler. Vakna vættir vors lands, leika ljósálfar dans. Litast sólroða fjallhringur hver. Kveður Bragi sín ljóð, dynja fossar og flóð; fágar eldrósum Hekla sitt skaut. Skín á fjall-meyjarfald nyrzt við norðurheims tjald nýtt við ár-mót á þjóðlífsins braut. Heill þér farnndi óld, sein á sögunnar skjöld hefur sett þína framsóknar-rún; hún mun vitna þín verk. hún mun standa svo sterk, eins og stuðlabergs snæþakin brún. G. Viborg. Gleðilegt árl Blessunarríka öld! óskar Plógur lesendum sínum og landsmönnum yfir höfuð, og þakkar öllum, sem hafa stutt hann í orði og verki þessi tvö ár, sem hann hefir lifað. Alt af fjölgar þeim, sem taka honum hlýlega og bjóða hann velkominn. Plógur hefir aldr- ei veiið neitt mikill á velli. Þeg- ar hann fæddist kveið hann mjög fyrir því, að enginn vildi líta við sér, þar eð svo mikið var á flestum heimilum af stórum og stæðileg- um fréttagestum, sem höfðu ljúf- fengari fróðleik að færa mönnurn, en hann gat búist við að flytja. En nú hefir Plógur komist að raun uni, að menn vilji fleiraheyra, en. fréttir, skammir og söguþvætting, og þótt hann heföi meira að bjóða. mundi flestum það kær- komið. En alt fyrir það, þykir Plóg ekki ráðlegt, að þenja sig út að svo komnu. — Margur er knár þótt hann sé sniár. Hann sér veðrabreyting í loftinu. Ef birtir yfir landsmönnum, þá hagar liann sér eftir þvi. En ef skrugguveð- ur er í nánd, er vissara að fara gætilega, skreppa út að eins ein- stöku sinnum i milli hryðjanna. Gamla öldin. Nú er 19. öldin horfin til systra sinna í djúp aldanna; hún kvaddi okkur í gærkveldi, þegar hún sá, hvar nýja öldin sveif til vor yf- ir höf og hauður, tífalt bjartari og fjörlegri ennokkur öld hefir til vor komið, með vinabrosi og mjög íbygg- in yfir því, að hún hefði meðferðis meira af vísdóm og listum og als- konar framförum, en menn hefðu nokkru sinni dreymt um áður. Það var því ckki ;:ð undra, þótt sú aldr- aða kveddi oss fljótlega og frem- ur hrygg í huga yfir því, að hún, sem þegar í æsku hafði sett sér það mark og mið, að farsæla mann- kynið, skyldi þó sjá um leið og hún

x

Plógur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Plógur
https://timarit.is/publication/38

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.