Helgarpósturinn - 21.02.1985, Blaðsíða 21

Helgarpósturinn - 21.02.1985, Blaðsíða 21
 AÐM TIL SÖLl myndir Jim Smart Ögmundur Jónasson, frétta- maður Sjónvarps, hefur þetta að segja: „Það er sláandi hvernig fólk metur frammistöðu í útvarpi og sjónvarpi. „Hann komst vel frá þessu," segja menn, „hann er skel- eggur og snjall og kann á þeim tökin," eða þá hið gagnstæða. Með öðrum orðum, menn leggja mat á ræðusnilli og framkomu, umbúðir fremur en innihald." Hvað var maöurinn að segja? Páll Magnússon: „Það er nötur- leg staðreynd að framkoma stjórn- málamanns í sjónvarpi getur nán- ast gert gæfumuninn. Við þekkj- um þess dæmi að óskapleg vinna stjórnmálamanns á bak við tjöldin skilar sér ekki í metorðaklifinu, vegna þess að viðkomandi kemur illa út í umræðuþáttum" Jónas Kristjánsson: „Ég er ekki að segja að það sé nauðsynlegt, en það er mjög erfitt fyrir stjórnmála- mann að komast áfram án þess að koma vel fyrir í sjónvarpi." Gunnar Kvaran: „Maður sem kemur vel fyrir í sjónvarpi, en hef- ur lítið að segja, getur með kúnst- um og með því að vera flugmælsk- ur sópað til sín fylgi, þótt fólk geri sér ekki grein fyrir því þegar upp er staðið, hvað maðurinn var efnislega að segja." Ogmundur Jónasson: „Nú má spyrja hvort eitthvað sé við það að athuga að menn hrífi fólk með sér vegna framkomu sinnar. Mér finnst að svarið við þessari spurn- ingu hljóti að vera jákvætt og nei- kvætt í senn. í fyrsta lagi held ég að það sé rangt, sem mörgum hættir til að gera, að stilla upp tveimur valkostum, að annað hvort séu stjórnmálamenn skemmtilegir og yfirborðskennd- ir, eða leiðinlegir og málefnalegir. Að sjálfsögðu er til margs konar blanda, og ákjósanlegast er að menn séu málefnalegir, en geti jafnframt komið hugmyndum sín- um á framfæri þannig að eftir sé tekið. Hitt er svo aftur slæmt þeg- ar umbúðirnar einar fara að skipta máli, en þetta gerist því miður allt of oft. Hér eiga fjölmiðlar og þeir sem við þá starfa nokkra sök, því þeir veita stjórnmálamönnum lítið að- hald og oft virðist manni sem ís- lenskir stjórnmálamenn komist upp með að breiða úr sér með hluti sem þeir greinilega hafa ekki kynnt sér, að ekki sé talað um beinar blekkingar og útúrsnún- inga. Þetta er í rauninni mjög alvarlegur hlutur, því stjórnmála- menn ráða miklu um líf okkar allra, og við eigum að taka þá alvarlega og gera þá kröfu að þeir geri það einnig sjálfir." Pólitíkusar fyrirlitnasta stétt landsins En taka kjósendur stjórnmála- menn alvarlega? Treysta þeir því að pólitíkusar séu málefnalegir í raun? Svavar Gestsson: „Eg veit það ekki. Kjósandinn getur það náttúr- lega ekki, þar sem alls konar rógur um og á móti stjórnmálamanni er stöðugt í gangi, eða andsvör. Kjós- andi getur í raun engum treyst nema sjálfum sér. Hann þarf að spyrja og spyrja. En kjósandinn á aldrei að láta segja sér fyrir verk- um og láta gabba sig." Sömu spurningu svarar Jón Baldvin einfaldlega: „Nei. Pólitík- usar eru fyrirlitnasta stétt lands- ins, með réttu. Fyrir utan fatafell- ur." — Er þá ekki audvelt ad blekkja kjósanda? Ad vefja sig inn í jóla- pappír? „Það er vafalaust hægt að skjóta upp pólitískri flugeldasýningu og ná stundarfylgi út á_ það," segir Þorsteinn Pálsson. „Ég held það gefist hins vegar aldrei vel til lang- frama. Það sem skiptir máli, ef menn ætla að halda stöðugu fylgi og sækja á, er að vera trúr sínum skoðunum og vera ekki með miklar flugeldasýningar." — Er hœgt aö sigra meö þeim? „Ég held að það sé algerlega frá- ieitt. Nú hefur verið talað um að Alþýðuflokkurinn sé að sækja á með svona flugeldasýningum. Þar er þó ekki um að ræða neina stóra sveiflu, aðeins þá stærð sem hann hefur oftast verið í." Svavar Gestsson: „Fólk metur málefnin meira og meira eftir því sem nær dregur kosningum, en pólitíska loftfimleika minna og minna. Trúðsleikir þykja ágæt skemmtiatriði á milli kosninga, en ef þeir giltu alfarið, þá væri auð- vitað Ómar Ragnarsson, sem er örugglega einn skemmtiiegasti maður landsins, kominn á þing með margföldu atkvæðamagni á við alla hina." Jón Baldvin segir: „Fólk er farið að hugsa um pólitík aftur af alvöru, eins og t.d. var á kreppuár- unum. Það spyr róttækra spurn- inga: Hvers konar þjóðfélag er þetta? Hvernig viljum við breyta því?" — Fatafelluaðferðir og flug- eldasýningar? Á þetta vid þig? „Fjölmiðlabull, algjört. Þetta byrjaði með því að blöðin sögðu: Jón Baldvin er með rótara með sér. Af því að náunginn sem var með mér hafði fengist við þann hræðilega bisness að gefa út plöt- ur, eða koma hljómsveitum á framfæri, þá sögðu menn: Þetta hlýtur að vera einhver auglýsinga- brella. Það er það ekki. Við höfum gert minna af því en allir aðrir að vera með einhverjar slíkar brellur. Muniði eftir héraðsmótunum og öllum skemmtikröftunum?" Að selja þá eins og sápuspæni! Auglýsingabrellur og sölu- mennska. Hvað segja sérfræðing- ar í auglýsingaheiminum? Ólafur Stephensen auglýsingastofueig- andi: „í auglýsingaiðnaðinum eru það algild sannindi, að auglýsing verður aldrei betri en varan sem er verið að auglýsa. Þetta gildir að sjálfsögðu um stjórnmálamenn. „Þess vegna á að vera hægt að selja þá eins og sápuspæni," sagði góður vinur minn og skólabróðir hér einu sinni." Ólafur heldur áfram: „I dag eru stjórnmálamenn hver af öðrum að gera sér grein fyrir því, að kynn- ing á málefnum þeirra verður að vera gerð eftir kúnstum nútíma fjölmiðlunar. Þeir verða að til- einka sér reglur sjónvarps, mynd- banda og útvarps, ef þeir ætla að gæða málefni sín krafti persónu- legrar áróðurstækni og út- breiðslu." „Það er misskilningur að halda því fram að mögulegt sé að mark- aðssetja og „selja" stjórnmála- mann eins og hverja aðra vöruteg- und, t.d. tannkrem eða gosdrykk. Ástæðan er m.a. sú, að tannkrem- ið og gosdrykkurinn eru efnisleg vara til ákveðinna nota, en stjórn- málamaður er „huglæg" vara," segir Haukur Ingibergsson, fram- kvæmdastjóri Framsóknarflokks- ins um þessi mál. Ef undirrituð ætlar í pólitík. Hvaða ráð fær hún? Svavar Gestsson: „Að læra og læra og læra og læra um þjóðfé- lagið. Að læra sjálf. Þú spyrð þig og . spyrð og spyrð þangað til þú færð svör sem þú telur nýtileg. Ég myndi ekki byrja á að fara í video- skóla eða ráða Ámunda Ámunda- son eða fara í tískuskóla Andreu." Jón Baldvin Hannibalsson: „Þetta er eins og þegar ungir rit- höfundar spyrja Nóbelsskáldið hvernig á að skrifa, og hann hefur aldrei getað gefið nein svör. Menn verða ekki pólitíkusar bara af því að þeim dettur í hug að fara í fram- boð, heldur út af áhuga á stjórn- málum. Þú þarft að hafa víðtæka þekkingu án þess endilega að vera sérfræðingur, næga þekkingu til þess að láta ekki sérfræðinga plata þig. Lífsreynslu, svolítið af eigind- um listamannsins, að geta tjáð þig í skrifuðu máli og í tali, og ef póli- tík á að vera skemmtileg, þá bygg- ist slíkt á því að þú hafir einhver listræn tilþrif og kjark." Vökvinn í tilraunaglasinu — Skiptir einkalíf máli? Þarf pólitíkus að vera fyrirmynd? Gunnar Kvaran: „Ég held, Guði sé lof, að fólk geri a.m.k. ennþá miklar krðfur til þessara manna." Svavar Gestsson: „Það er mjög hæpin krafa, því stjórnmálamenn eiga bara að vera eins og fólkið, hluti af fólkinu og eru ekkert ann- að. Það er vondur stjórnmálamað- ur sem horfir á fólkið eins og vökva í tilraunaglasi." Jón Baldvin: „Smáborgaramórali er alltaf fólginn í því að setja fólk í rullur. Presturinn á að vera vammlaus og sífellt með siðferðisprédikanir á vörunum. Pólitíkus á að vera virðulegur, fjarlægur. Þetta er bara rugl. Það skiptir meginmáli að láta ekki setja sig í rullur, að vera bara maður sjálfur. Hvaða starfi sem maður gegnir." Ögmundur Jónasson á lokaorð- in: „Ég held að stjórnmálaum- ræða bæði hér á landi og annars staðar gangi í sveiflum. Þegar tek- ist er á um grundvallaratriði, þeg- ar andstæður skerpast, þá fær fólk það á tilfinninguna að pólitíkin skipti máli, hún snýst um afdrifa- ríkar ákvarðanir og þá held ég að fólk taki að leggja við hlustirnar og huga að því hvað stjórnmála- mennirnir eru í raun að segja, ekki bara hvernig þeir segja það. Ann- ars má vel vera að þetta sé ósk- hyggja" hafa til að höfða til hins óráðna? Raggý Björg Guðjónsdóttir sagnfræoinemi: Að vera eðlilegur. Koma hreint og beint fram og ná til fólksins. Hann verður að fjalla um mál sem höfða til sem flestra. Ég held að fjölmiðlarnir skipti sköpum í baráttunni og ráði úrslitum. Geirþrúður Pálsdóttir afgreiðslustúlka: Hann þarf að vera ákveðinn fyrst og fremst, standa á sinni meiningu, hvað sem öðrum finnst. Hann verður að vera óhræddur. Kjósandinn verður að geta borið virðingu fyrir honum. Valgeir Guðbjartsson forritari: Hann verður að hafa ákveðnar skoðanir og sýna fram á að hann standi við þær. Ekki koma með slagorð sem menn geta búist við að séu ekki marktæk. Kjósandinn á erfitt með að láta sannfærast, þannig að þessi maður verður að geta vakið hjá honum von eða trú. HELGARPÓSTURINN 21

x

Helgarpósturinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Helgarpósturinn
https://timarit.is/publication/47

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.