Haukur - 01.01.1901, Blaðsíða 1

Haukur - 01.01.1901, Blaðsíða 1
Verð árgangsins, sem er að minnsta kosti 30 ark- ir, er hjer á landi 2 kr., erlendis kr. 2,50, og í Ameríku 75 cent. Borg- ist fyrir 80. dag júnímán. HAUK Uppsögn skriíleg, ogild nema komin sje til út- gefandaí'yrirSO. júní, og uppsegjandi sje skuld- laus fyrir Hauk. TJtgef- andi: Steíán Runólfsson. •fe* ALÞÝÐLEGT SKEMMTI- OG FRÆÐI-RIT (§)gfa^ M 1.—3. ÍSAFJÖRÐUR, 1901. IV. AR. Dularfullt símrit. (Eftir W. B. Northrop.) —«0»— Jeg er símritari — i'eg hefl verið þaö í þrettán ar. Jeg er ekki hjatrúarfullur. Það er öðru nœr. Jeg hefi ætíð skopaet aö draugasögum, og öllu þess konar. En einu sinni kom þó fyrir atvik, er kom mjer A aðra skoðun, og frá þessu atviki ætla jeg nú að segja yður. Jeg hafði fyrir nokkru fengið atvinnu við aðal- ritsimastöðvarnar í Lundúnum, og gegndi störfum þar á hverju kvöldi, írá því klukkanvar 7i/2 eftir hádegi þar til klukkan var 2% eftir miðnætti. Eina nótt, þegar jeg ætlaði að fara að standa upp og halda heim til mín, kom símrit eitt, er mier þótti næsta merkilegt. Það átti að fara til manns eins í Eastend*. Símritið var aðeinsþessi tvö orð: »Gætið yðar!« og undirskriftin var að eins eitt »H«. Þetta var sfðasta simritið, sem jeg veitti móttöku, áður en jeg fór heim. Annars fór ieg i fyrra lagi heim þessa nótt, því að það voru veikindi heima hjá mjer, og hafði jeg þess vegna fengið leyfi til þess, aö fara heim kl. 12. Jeg afritaði símritið í snatri, og skipaði ritsímasendli einum, að hlaupa þegar með það til viðtakandans. Þegar jeg ætlaðí að fara að hátta um nóttina, kom jeg af tilviljun fram á ganginn, og sá þá, að ljós var lifandi í baðklefanum, er stóð opinn. Jeg fór inn í baðklefann, og sá, að þar hafði verið skilin eftir olíulampi með Ijósi á. Jeg þóttist skilja, að ein- hver myndi hafa gleymt lampanum þar um kvöldið, og áleit mjer þess vegna skylt, að slðkkva a honum. Þegar jeg ætlaði aftur út úr klefanum, tók jeg allt í einu eftir því, að cinum vatnskrananum var illa lokað, svo að vatnið lak i dropatali ofan í baðkerið. Drop- arnir fjellu svo einkennilega. Stundum láku þeir hver á eftir öðrum í sprettum, stundum var dálítið millibil, og stundum bunaði vatnið litla stund í einu. Mjer þótti þetta hálfkynlegt, og jeg sagði við sjálfan mig: Þetta er skrítið, það er alveg eins og droparnir sjeu að segja mjer eitthvað. Svo fór jeg öldungis ósjálf- rátt að lesa úr dropunum, eins og þetta skyldi vera símrit**, og þótt undariegt megi virðast, gat jeg lesið úr dropunum. Þeir endurtóku hvað eftir annað orð- in: »Gætið yðar!« »Gætið yðar!« og svo kom ofurlítil þögn, og því næst stafurinn »H«. Mjer fór ekki að verða um sel; það var eins og jeg hefði látið hug- sjónaraflið hlaupa með mig í gönur. Jeg kveikti aftur á lampanum. Svo settist jeg á baðkersbarminn, og hlustaði með athygli á dropana, er endurtóku í sífellu orðin: »Gætið yðar! H«. »Gætið yðar! H«. *) Austurendi. Xin borgardeildin í Lundúnum. **) Ritsíma-stafrófið eru eintómir deplar og strik (sbr. III. arg. >Hauks<, 81, bls.), og hafa droparnir hjer taknað depla, en bunurnar strik. Fyrst í stað gat jeg ekki almennilega áttað mig á því, hvar jeg hefði heyrt þessi orð aður. Vjer sím- ritarar tökum á móti og sendum svo mörg og marg- vísleg símrit, að það kemur mjög sjaldan fyrir, að vjer veitum neinu þeirra sjerstakt athygli. En allt í einu varð mjer það ljóst, að droparnir endurtóku síðasta símritið, sem jeg hafði tekið á móti, áður en jeg fór heim um kvöldið. Jeg hló að sjálfum mjer, og komst að þeirri niðurstöðu, að þetta hlyti að vera einber ímyndun, sprottin af þvi, að jeg hafði síðast tekið á móti þessu símriti — það hlyti að vera ein- tómur heilaspuni, er mjer heyrðust droparnir endur- taka í sífellu orð símritsins. En samt sem áður gat jeg ekki látið vera, að hugsa um það, að þetta væri þó að minnsta kosti merkilegur heilaspuni. Einn af starfsbræðrum minum bjó í sama húsi og jeg, á næsta lofti fyrir ofan. Mjer fannst jeg vera knúður til þess, að sækja hann, til þess að hann gæti einnig hlustað á þessa merkilegu vatnsdropa. Það var reyndar komið langt fram á nótt, og hann hlaut að vera háttaður og sofnaður fyrir löngu, en jeg á- setti mjer samt sem áður, að fara upp til hans. Hann varð fyrst hálf-úrillur og gramur í geði, og skammaði mig fyrir það, að jeg skyldí vera að ónáða hann með þessum heimskulega heilaspuna. En að lokum auðn- aðist mjer þó, að fá hann til þess að koma ofan með mjer. Jeg minntist ekkert á það við hann, hvaða orð jeg hefði lesið úr dropunum, en samt semáðurkomst hann að sömu niðurstöðu sem jeg. Við stóðum báðir nokkra stund, og hlustuðum. Hann braut heilann um það, hvaðan þessi tilkynning, eða rjettara sagt viðvörun, gæti komið, og hverjum hnn væri eiginlega ætluð. Jeg mundi ekki nafn manns þess, er hafði fengið símritið, og jeg minntist ekki einu orði á það við fjelaga minn, að jeg hefði tekið við neinu slíku símriti, áður en jeg tór heim um kvöldið. Þegar við höfðum hlustað stundarkorn, og hlegið að þessu öllu saman, fór vinur minn aftur upp til sín. Jeg fór inn i herbergi mitt, en mjer var svo ó- rótt innanbriósts, að jeg gat ekki fengið af mjer að fara að hátta. Jeg settist á stól við skrifborið, og í'ór að brjóta heilann um það, hvernig i ósköpunum gæti staðið á þessu, hvort þetta væri einber tilviljun eða eintómur heilaspuni. Heilaspuni gat það ekki venð, þar sem starfsbróðir minn hafði undir eins lesið drop- ana á sama hátt, eins og jeg. En hvernig í dauðaii- Um gat þá staðið á þessu? Jeg gat ekki körnizt að neinni niðurstöðu, og stóð þess vegna upp, og ætlaöi að fara að bátta. Jeg fór yfir að speglinum, sem hjekk á vegnum, til þess að leysa hálsknýtið mitt. Meðan jeg stóð frammi fyrir speglinum, og hjelt áfram að hugsa um þetta, tók jeg allt í einu eftir því í speglinum, að jeg var ekki einn í herberginu. Karl- maður, sem jeg hafði aldrei áður sjeð, var kominn inu í herbergið, og seztur á stólinn við skrif'borðið —

x

Haukur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Haukur
https://timarit.is/publication/48

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.