Haukur - 01.02.1901, Blaðsíða 1

Haukur - 01.02.1901, Blaðsíða 1
Hver var morðinginn? Frakknesk leynilögreglu-saga, eftir Emile Gaboriau*. }£yr8Íi Éapíiuli. )EIR, sem hafa lesið skýrslur blaðanna um v^ IIIKtrt? tildrög morðmáls þess, er hjer verður gert (£*Í£rcffl að umræðuefni, hafa þegar fengið nokkur kynni af byrjun máls þessa og mönnum þeim, er við það voru riðnir. En vegna þeirra, er ekki hafa lesið frásögn blað- anna, skulum vjer setja hjer stutt ágrip af sögu málsins, og byrjunaratriðum þess. Hinn 6. marz 1862 var framið morð eitt í sveita- þorpinu La Jonchere, sem er skammt frá París. Það var gömul ekkja, Claudine Lerouge, sem myrt hafði verið. Hún hafði búið einsömul í kofa einum, og jafnvel þótt hún gerði aldrei neitt, leifc þó út fyrir, að hún væri ávallt vel efnum búin. Lögreglan var sótt. Lögreglustjórinn hjet Gevrol. Hann var sjergóður maður, duglegur að ýmsu leyti, en ákaflega þrályndur. Á baki líksins var sár, er auðsæilega var eftir sverðsodd. Ekkjan hafði staðið í herberginu sínu, og morðinginn hafði komið aftan að henni, ög lagt hana með sverði. Hún hafði verið búin að breiða á borð til kvöldverðar, og á borðínu stóð vínflaska og brenni- vínsflaska, er báðar voru tappalausar. í herberginu var allt á ringulreið; silfurborðbún- aður ekkjunnar var horfinn, og sömuleiðis töluvert af skartgripum, er menn vissu, að hún hafði átt. Gevrol komst þegar að þeirri niðurstöðu, að morðið hefði verið framið til þess, að ná í þessar eignir ekkjunnar; og með því að það sannaðist, að ekkjan hafði átt tal við sjómann einn, er hafði verið þrútinn af reiði, áleit Gevrol sjálfsagt, að sjómaður þessi hlyti að vera valdur að glæpnum. Rannsóknardómarinn, Daburon, er samt sem áð- ur ekki samdóma honum, og gamli Tabaret, leynilög- reglumaður, var fenginn til þess, að grafast fyrir morðið. Tabaret tók þegar að rífa niður allt það, er Gevrol hafði byggt. Hann fann ýms verksummerki eftir morðingjann, för eftir skóna hans í sandinum, hálfreyktan vindil á arinhillunni, far eftir silkihatt í rykinu á skrifborðinu, ösku af pappír, er morðinginn hafði brennt á arninum, og för eftir stígvjelahæla, er sýndu, hvar hann hafði hoppað yfir blómreit einn — og var auðsjeð á því, að þetta hlaut að vera ungur og fjörugur maður. Þegar Tabaret hafði lokið rannsóknum sínum, lýsti hann yfir því, að morðinginn væri ungur og prúðbú- inn, og að hann hefði ekki myrt okkjuna til fjár, held- *) Frakkneskur skáldsagnahöfundur og blaðamaður, fœddur 1835, dáinn 1878. Það voru einkum hinar svo nefndu Ieynilögreglusögur hans, or gerðu hann heimsfrægan, og varð sagan L'affaire Lerauge (sem hjer birtist í ísl. þýðingu) fyrst til þcss, að gera hann svo nafnkunnan. HAUKUR HINN UNGI ur til þess, að ná í einhver skjöl, er hún hefði haft undir hendi. Þetta sannaðist og nokkru síðar, er silíurborð- búnaður ekkjunnar og skartgripir hennar fundust í læk einum, sem var rjett h,á kofanum. Vitni nokk- ur mundu og eftir því, að þau höfðu sjeð ungan og gamlan mann, auðsæilega úr flokki stórmennanna, fara heim til ekkjunnar nokkru aður en morðið átti sjer stað. Á þessum sönnunargögnum byggði Tabaret áætlun, sem seinna rættist á undursamlegan hátt. í húsi Tabarets gamla bjuggju mæðgin ein, maddama Valerie Gerdy og sonur hennar, Noel, ung- ur lögfræðingur. Þegar Tabaret var kominn að þeirri niðurstöðu, að Claudine Lerouge hlyti að hafa verið myrt fyrir þá sök, að eitthvert sifjaliðs-leyndarmál hefði veri á vitorði hennar, — leyndarmál, sem að líkindum snerti fæðingu einhvers barnsins, — fór hann inn til leiguliða sinna, mæðginanna, til þess hvíla hug- ann litla stund á því að spjalla við þau. Þegar hann kom inn, skýrði Noel honum frá því, að maddama Gerdy væri hættulega sjúk; hún hefði veikzt allt í einu, þegar hún hefði lesið fregnina um morðið. Og jafnframt bætti hann því við, að ekkjan, Claudine Lerouge, hefði verið fóstra sín Enn fremur sagði Noel honum, að hann hefði komizt að því, að maddama Gerdy væri í raun rjettri ekki móðir sín. Faðir hans, Rheteon de Commarin, er var vellauðugur greifi, hafði átt tvo sonu, er fædd- ust hjer um bil samtímis. Annan þeirra hafði hann átt með konu sinni, en hinn með hjákonu sinni, maddömu Gerdy. Gamli greifinn hafði hatað konuna sína, en elsk- að hjákonuna, og hafði hann þess vegna látið skifta um börnin skömmu eftir að þau fæddust, og ala óskil- getna soninn upp sem hinn lögmæta erfingja sinn. Noel Gerdy komst að þessu leyndarmáli, með því að hann fann ýms sendibrjef frá greifanum til konu þeirrar, er ljezt vera móðir hans. Noel kvaðst einnig hafa komizt að því, að ýms skjöl, er að þessu lutu, hefðu verið í fórum ekkjunnar, Claudine Lerauge, og sagðist hann hafa farið heim til Alberts, hálfbróð- ur síns, sýnt honum brjefln, og beðið hann að koma með sjer heim til ekkjunnar, til þess að leita að fleiri sönnunargögnum í máli þessu. Albert de Commarin aftók þetta með öllu, og bar það fyrir, að faðir hans væri fjarverandi úr bænum. Kvaðst hann vilja láta þetta bíða afskiftalaust, þar til faðir sinn væri kominn heim, með því að hans væri von að fáum dögum liðnum. En ef það, sem Noel hefði skýrt frá, reyndist satt að vera, þá kvaðst Al- bert vera reiðubúinn, að víkja sonarsætið fyrir Noel. Tabaret gamli hlustaöi moð athygli á sögu Noels, og þótti mikið í hana varið. Hann skildi það þegar, 1901. Nr. I.—3.

x

Haukur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Haukur
https://timarit.is/publication/48

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.