Haukur - 01.07.1901, Blaðsíða 3

Haukur - 01.07.1901, Blaðsíða 3
HVJ8B VAB MOBBINGINN? En Daburon neitaði honum uni þessa bón. Hann sagði, að eins og nú stæði á, væri það mjög áríðandi, að fanginn væri látinn vera einn og út af fyrir sig. En til þess að hugnast Tabaret, sagði hann þó, að hann skyldi sjá, hvað hann gæti gert í þessu efni að þrem til fjórum dögum liðnum, því að þá yrði sú ástæða, er hann nú hefði fyrir synjun sinni, að líkindum horfln. „Það er hart, að þjer skuluð synja mjer um þetta," mælti Tabaret. „En jeg skil ástæður yðar, og beygi mig fyrir þeim". Þetta var allt og sumt, sem hann sagði; en hann flýtti sjer út, með því að hann var hræddur um, að hann gæti ekki lengur stjórnað geði sínu. Hann ósk- aði þess heitar og innilegar, en nokkru sinni fyr, að sjer mætti auðnast að frelsa hinn ólánsama, saklausa mann; hann fann það, að auk þess sem það hlyti að verða honum óumræðilegt ánægiuefni, að geta bjargað manni þeim, sem fyrir handvömm hans og fljótiærni hafði verið steypt í vísa glötun, hlyti það einnig að verða óumræðileg gleði, að geta hefnt sín á þessum einþykka og þrálynda embættismanni. „Eftir þrjá eða fjóra daga", tautaði hann fyrir munni sjer; „það er sama sem þrjú eða fjögur ár fyr- fr veslings .fangann. Hann er svei mjer rólegur, þessi blessaður dómari. En jeg verð að vera búinn að graf- ast fyrir sannleikann, áður en þessir þrír eða fjórir dagar eru liðnir?" Og Tabaret hafði rjett fyrir sjer í þessu. Daburon dómari hefði eflaust ekki þurft nema þrjá til fjóra daga til þess, að neyða Albert til að játa á sig glæp- inn, eða að minnsta kosti til þess, að fá hann til að gefa upp alla vörn. Að því er ákæruna snerti, var aðal-torveldið fólg- ið í því, að ekki hafði enn þá tekizt, að ná í neitt vitni, er hefði sjeð ákærða á þriðjudagskvöldið. Eitt vitni, er borið gæti um það, hvar Albert var þetta kvöld, var svo mikilsvarðandi, að Daburon sneri öllu sínu athygli að því, þegar Tabaret var farinn. Hann var enn þá vongóður um það, að einhver hlyti að hafa sjeð Albert um kvöldið eða síðara hluta dagsins, þótt ekki hefði enn þá náðst í neinn slikan mann. fað var ekki nema laugardagur enn þá, cg þess vegna auðvelt að muna, hvað gerzt hafði dag þann, er morð- ið var framið. Ekkert að marka, þótt ekkert slíkt vitni væri fengið, með því að ekki hafði til þessa ver- ið neinn tími til þess, að hefja neina reglulega rann- sókn. Hann sendi fimm ötula og reynda leynilögreglu- menn af stað til Bougival, og fjekk þeim í hendur ljósmyndir af ákærða. Þeir áttu að hafa tal af hverj- um manni á svæðinu milli Rueil og La Jonchere og spyrja þá spjörunum úr. Ljósmyndirnar hlutu að gera starf þeirra töluvert auðveldara. Þeir áttu að sýna þær hverjum manni, hvar sem þeir kæmu, og skilja þær eftir hjer og hvar, til þess að menn gætu áttað sig á þeim. Það var óhugsandi, að enginn hefði tekið eftir manni þeim, sem myndin var af, ann- að hvort á brautarstöðvunum í Rueil, eða einhvers staðar á leiðinni til La Jonchere. Þegar Daburon var búinn að gera þessar ráðstaf- anir, lagði hann af stað til ráðhússins, og ljet kalla Albert fyrir sig. Hann hafði þegar um morguninn fengið skýrslu um það, hvernig ákærði hefði hagað sjer; hreyfingum hans og öllu háttalagi var nákvæm- lega lýst í skýrslunni, því að á öllu slíku höfðu verið haíður vandlegar gætur. Ekkert var það í framkomu hans, er bæri vott um, að hann væri sekur, stóð í skýrslunni. Hann virtist vera mjög hnugginn, en ekki örvílnaður. Nokkru eftir að farið var út frá honum, hafði hann borðað lítið eitt, og siðan hafði hann farið yfir að klefaglugganum, og staðið þar hreyfingarlaus í rúma klukkustund. Því næst hafði hann lagt sig fyrir, sofnað von bráðar, og sofið ró- lega alla nóttina. „En sú járnsál, og sá skrokkur!" hugsaði Daburon með sjer, þegar komið var með ákærða inn í skrif- stofuna. Kvöldið áður hafði Albert litið út fyrir að vera mjög örvílnaður. Ákæran, með öllum hennar sönn- unargögnum, hafði dunið yfir hann allt í einu, eins og regn úr heiðskíru lofti, svo að hann hafði ekki haft neinn tíma til þess, að átta sig, og ieit því helzt út fyrir, að hann ætlaði að kikna fyrir augnaráði rannsóknardómarans. En nú var öðru máli að gegna. Nú hafði hann náð sjer aftur. Hvort sem hann var saklaus eða sekur, þá var það auðsjeð, að hann var nú staðráðinn í því, hvernig hann skyldi koma fram. Augnaráð hans var einarðlegt, og svipurinn djarf- mannlegur, en ekki laus við að vera dálítið þótta- legur. Hann var auðsæilega einn af þessum kjark- mönnum, sem ólánið getur að vísu fengið töluvert á, en aldrei bugað. Þegar dómaranum varð iitið á hann, sá hann þegar, að hann myndi verða að breyta um aðferð, ef honum ætti að verða nokkuð ágengt. Hann sá, að Albert myndi vera einn þeirra manna, er harðna við hverja þrautina, og verða því hugaðri, sem hættan verður ægilegri. Hann hætti þess vegna algerlega hinni fyrri framkomu sinni, og reyndi að fá á Albert með því, að tala vingjarnlega og alúðlega við hann. En allar tilraunir Daburons í þá átt urðu árang- urslausar, ekki síður en tilraunir Tabarets gamla kvöldið áður. Það var langt frá því, að Albert væri klökkur. Svör hans voru stutt og gagnorð. Hann byrjaði og lauk máli sínu nú, eins og kvöldið áður, með þeirri staðhæfingu, að hann væri saklaus. En nú var enn þá eftir tilraun sú, sem oft heflr gefizt vel. Þennan sama dag, laugardaginn 10. marz, var Albert leiddur að líkbörum ekkjunnar Claudine Lerouge. Þessi ömurlega sjón fjekk auðvitað töluvert á hann, en ekki frekar en á hvern annan, er neyddur var til þess að horfa á likið, fáum dögum eftir að það var myrt. Þegar einn þeirra, er viðstaddir voru, mælti við hann: „Hugsið yður, ef hún gæti talað!" hafði hann svarað: „ Það væri sannarlegt happ fyrir mig'1. Daburon hafði ekkert orðið ágengt síðan hann byrjaði um morguninn. Hann varð að játa það með sjálfum sjer, að öll herbrögð hans höfðu orðið árang- urslaus; og nú hafði þessi siðasta tilraun hans lika misheppnazt með öllu. Hann var sannfærður um, að Albert væri sekur, og þess vegna gramdist honum það svo mjög, að öjá, hversu stilltur og rólegur hann var. Það var auðsjeð, að hann rjeð sjer naumast fyrir reiði, þegar hann skipaði að flytja Albert aftur í varðhaldið. — 77- — 78-

x

Haukur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Haukur
https://timarit.is/publication/48

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.