Haukur - 01.09.1901, Blaðsíða 1

Haukur - 01.09.1901, Blaðsíða 1
Hver var morðing'inn? Frakknesk leynilögreglusaga, eftir Emile Gaboriau. (Framh.). ÞaS var ofur auðvelt fyrir haun, aS gizka á þaö, hver tilgangur komu hennar væri, og hann spuröi sjálfan sig, hvort hann myndi geta staðizt fyrstn bænina af vörum hennar. »Jeg vissi ekkert um þennan óttalega atburð, fyr en í garkvöld. Amma mín hjelt, að það væri bezt að halda því leyndu fyrir mjer, og hefði ekki hann Schmidt, kerru- sveinuinn minn, sagt mjer frá því, þá hefði jeg sjálfsagt ekki fengið vitneskju um það enn þá. HvaSmjer leið illa í nótt! Fyrst varð jeg óttalega hrædd. En þegar mjer varsagt, að alt væri undir yður komið, þá varð jeg örugg- ari. Það er mín vegna, að þjer hafið tekið aS ySur rann- sókn þessa máls, eSa er ekki svo? Þjer eruS svo góSur drengur, og þaS vissi jeg uú allt af. Hvernig á jeg að geta þakkað ySur eins og þjer eigiS skiliS'!« Hvílík læging fyrir hinn virðulega dómara var ekki fólgin í þes&u hjartanlega þakklæti. Jú, fyrst hafði honum dottið ungfrú d'Arlange í hug, «n svo — — — Hann laut höfði, til þess að mæta ekki hreina, ein- arðlega augnaráSiuu heunar. »ÞakkiS mjer ekki«, stamaSi hann út úr sjer; »jeg hefi engan rjett til þakklátssemi ySar«. Qlaire hafði til þessa verið of hnuggin, til þess að taka eftir því, hve dómarinn var klökkur. Nú tók hún samt eftir því, hversu skjálfraddaSur hann var; en hún hafði engan grun um orsökina. Hún hjelt, aS návist sín hefSi vakiS sárar endurminningar í huga hans. Henni þótti þaS leiSinlegt, að hún skyldi hafa orðiS til þess aS hryggja hann. »Jæja«, mælti hún, »jeg þakkaySur nú samt sem áS- ur. Jeg hefði ekki dirfst að fara á fund neins annars dómara — tala við einhveru alveg ókunnugan. Og auk þess — skyldi nokkur annar hafa tekið orð mín til greina — nokkur, sem ekki þekkti mig? Þjer, sem eruð svo góður drengur, þjer munuð fullvissa mig um, að ótta- legur misgáningur hafi átt sjer stað, þegar hann var tek- inn og heftur sem glæpamaður«. »Nei, því miSur«, stundi dómarinn upp, en svo lágt, aS hún heyrSi þaS ekki. »Hjá ySur er jeg óhrædd og ókvíSin«, mælti hún enn- fremur. »Þjer eruS vinur minn, og þjer munuð ekki akorast undan, aS verða við bón miuni. Látið hann laus- an — nú þegar! Jeg er ekki vel kunnug því, hvað hann er sakaSur um, en jeg sver ySur, aS hann er sak- laus«. Claire talaði einarðlega — hún sá auðsæilega ekki, að neitt gæti veriS því til íyrirstöSu, aS hún fengi þessari látlausu og eðlilegu ósk sinni fullnægt. Henni fannst, aS fullyrðing hennar ætti aS vera nóg. Hún áleit, aS Da- buron þyrfti ekki nema eitt orS, til þess að kippa öllu í lag. Dómarinn þagSi. Hann dáSist aS þessu barnslega og hreinskilnislega trausti, sem ekki efaSist um neitt. Hún hafSi byrjaS með því, aS særa hann óafvitandi, það rar hverju orð'i sannara, en því hafði hann alveg gleymt. Hann var samvizkusamur maður og drengur góður, og var þaS meSal annars auSsjeð á því, að hann skalft eins og hrísla, þegar hann ætlaði að fara að segja heuni sann- leikann. Hann vildi helzt komast hjá því, að segja henni þaS, sem hlaut aS fara meS friS hennar og von. »Og ef jeg segSi yður þaS nú, ungfrú góS, aS Albert er ekki saklaus?« »Það getur ekki verið ætlun yðar«, greip Claire fram í fyrir honum. »Jú, það er ætlun mín, ungfrú góð«, svaraSi hann meS raunalegri röddu. »Og jeg get bætt því viS, aS jeg er öldungis sannfærður um þa5«. Claire starSi alveg forviSa á hann. Gat það veriS hann, sem talaSi svona? - HafSi hún heyrt rjett? Skildi hún hann? Húu var í vafa um það. Hafði hann svarað henni hreinskilnislega? Eða reyndi hann að gabba hana meS grimmilegu og ósæmilegu gamni? Hún spurSi sjálfa sig á þessa leiS, en vissi þó varla, hvaS hún gerði, því aS henni virtist allt hugsanlegt, allt sennilegt, allt — nema bara þetta, sem haun sagSi. Hann dirfSist ekki aS líta framari í hana, en hjelt á- fram með meðaumkunarrómi: »Mjer fellur það ósegjanlega sárt, ungfrú góð, að verSa aS segja ySur þetta. En jeg verS aS hafa þrek lil aS segja ySur sanuleikann. Þjer verSiS aS fá ab heyra hann. ÞaS er miklu betra, að þjer heyrið hann af munni vinar yðar. Hjer er ekki um neinn misgáning að ræða. Kjettvísinni hefir ekki veriS glapin sýn. Undirgreifi de Commarin er sakaður um morS, og allt sannar, aS hann hefir framiS morSið«. Þessar síðustu setningar mælti Daburon ofur hægt og seint, og hikaði við hvert orð, eins og læknir, sem gefur inn dropa eftir dropa af hættulegu meðali. Hann tók nákvæmlega eftir þvf, hver áhrif orS hans hefSu á stúlkuna, og var viSbúinn aS þagna, ef áhrífin ætluSu aS verSa of mikil. Hann áleit þaS óhugsandi, aS þessi unga og kvíðafulla stúlka gæti hlustað ósnortin á svona ótta- lega skýrslu. Hann bjóst þá og þegar við skelfingarópi, gráti og öi vílnun. Hann bjóst viðr að hún myndi kannske fá slag, og var þess vegna altilbúinn aS kalla á kennslu- stúlkuna. En honum skjátlaSist. »ÞaS er l/gi«, mælti hún einbeitt, »og þeir, sem segja slíkt, eru lygarar. Hann er ekki, hann getur ekki veriS morðingi. Jafnvel þótt hann stæði hjer sjálfur, og segði: »ÞaS er satt«, þá myndi jeg ekki trúa honum; jeg myndi eftir sem áður segja: »ÞaS er l/gi!«« »Hann hefir ekki játaS enn þá«, mælti dómarinn, »en hann játar sjálfsagt áSur en langt um líSur. Jafnvel þótt hann mjSgangi aldrei, eru meiri en nógar sannanir, til þess að dæma hann sekan«. »Samt sem áður endurtek jeg það, að rjettvísinni hefir verið glapin s/n«, mælti ungfrú d'Arlange. »Já, hann er saklaus. Jeg er alveg viss um það. Skiljiðþjer það ekki, að jeg þekki hann jafnvel betur, heldur en hann þekkir sig sjálfur, að traust mitt á honum er takmarka- laust, aS jeg myndi fyr vantreysta sjálfri mjer, heldur en jeg gæti vantreyst honum. Má jeg þess vegna — til þess að sannfæra yður — gleyma því um stundarsakir, aS jeg er ung stúlka, og aS þaS er ekki hún móSir mín, sem jeg tala viS, heldur karlmaður? Hans vegna vil jeg gera þaS. ÞaS eru fjögur ár síðan viS byrjuSum að elska HAUKUK HINN UNGI 1901. Nr 13.—15.

x

Haukur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Haukur
https://timarit.is/publication/48

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.