Haukur - 01.01.1902, Blaðsíða 5

Haukur - 01.01.1902, Blaðsíða 5
Hvíta vofan. Amerísk frásaga. 1. kapítuli. ')sX> var bysna skuggalegt og eyðilegt útlits, stóra húsið með skitnu, kölkuðu, mosavöxnu veggjunum, sem saga vor gerist í. f>að hafði verið byggt í líkingu við frakknesku höllina, er um langan aldur hafði verið aðset- ur8staður Montreuil-ættarinnar. Einn af afkomendum ætt- arinnar flutti sig sem sje til Louisiana, og græddist hon- um þar fje mikið. Hann hafði látið byggja hús þetta með ærnum kostnaði, og sniðið það nákvæmlega eftir gamla heimilinu sínu, að því er allt útlit snerti. En efn- ið i því hafði verið ljelegt, og illa fallið til þess að stand- ast áhrif hitabeltisveðuráttunnar, og hafði það þess vegua á tiltölulega skömmum tíma orðið hrörlegt og ellilegt út- lits. Þannig vjek því við, að menn gátu í nylendu þess- ari rekið sig á höll, er leit út fyiir að hafa verið byggð löngu áður en Kólúmbus fann Ameríku. Húsið var tvílyft, og á efsta loftinu voru þakskots- gluggar margir. Undir gluggum þeim voru breiðar gaug- svalir me? endilöngu þakskegginu. A utanverðu húsinu voru ótal horn og skakkar, og inni i því voru margir gangar, er láu út í ýmsa afkyma, sem ókunnugir myndu ekki hafa getað gert sjer neinn grun um. Við framhlið hússins voru tveir áttstrendir turnar sem auðsæilega voru yngri, heldur en sjálft húsið. Milli turnanna var gangur með húshliðinni, opinn að ofanverðu. Inn í ganginn varð komizt um dyr einar með ákaflega þungri hurð fyrir, og hjekk hurðarhaœar úr látúni á hurð- inni, til þess að drepa að dyrum með. Það, sem einhvern tíma hafði verið stór og vel hirtur grasvöllur, var nú alþakið illgresi og skógarkjarri, svo að það leit út sem óyrkt jörð. Búgarður þessi virtist hafa verið í auðn og óhirðu um langan aldur, og í fljótu bragði syndist það næsta ósennilegt, að meun gætu hafzt við á svo óvistlegum stað. En þegar betur var að gætt, sá- ust þó samt sem áður merki þess, að menn myndu vera þar. Gluggarnir á efsta lofti eystri turnsins voru opnir, og upplituð gluggatjöld blöktu til og frá fyrir kvóld- golunni. Og ef vel var athugað, mátti sjá mjóan gangstíg eft- ir túninu að bakhlið hússins. Og_ væri farið eftir þessum sti'g heim undir húsið, þá var komið að litlum en vel hirtum matjurtagarði. Við matjurtagarðinn var ofurlítill kofi, og fram undan honum ræktaður grasblettur. A hillu einni undir kofaveggnum stóð vatnsfata og mjólkun'lát, er sett höfðu verið út til þess að »baka þau« í sólarhitanum, eins og gamla blókkukonan, sem átti að gæta þeirra, komst að orði. Hún sat fyrir utan kofadyrnar, og var að spinna. Það var einkennileg sjón, að sjá Eady gömlu sitja þarna við rokkinn sinn; andlitið var mósvart, hár- lagfiarnir mjallhvítir, og að hálfu leyti huldir af eldrauð- um baðmullarklúti, og í eyrunum hjengu stórir hringar úr gulli; ljereftskjóllinn hennar var svo marglitur, að kyrt- ill Jósefs hefði sjálfsagt ekki komizt í neinn samjöfnuð við hann, og svo stuttur, að hann náði tæplega ofan að öklunum, svo að stóru og klunnalegu skórnir hennar sá- ust, jafnvel þótt þeir væru fremur gerðir til gagns heldur en skrauts. Andlit gömlu konunnar var greindarlegt og góð- mannlegt, og hafði hún auðsæilega allan hugann við vinnu sína. Allt í einu stöðvaði hún rokkhjólið, leit á sólina, er var að renna, og mælti við sjálfa sig: »Bráðum skellur svartnættið á, og asninn minn er ó- kominu enn þá. Fróðlegt að vita, í hverju hann hefir nú lent. Seinast þegar hann var sendur eftir brjefum, drakk hann sig svo fullan, að jeg var neydd til að berja hann, þorskinn. Komi hanneins í annað skifti, þá veit jeg svei mjer ekki, hvað jeg á að gera við hann. Ef húsbóndinn vissi það sem jeg veit, þá væri fróðlegt að vita, hvernig færi fyrir gamla Surt«. Hún brosti, er hún sagði þetta, eins og hún hefði gaman af því, að rifja upp fyrir sjer skróksógur þær, er Pierre var vanur að koma með sjer til afsökunar, þegar haun kom drukkinn heim. Þegar hún hafði beðið litla stund enn þá, setti hún rokkinn tii hliðar, og tók að undirbúa kvöldverð. Það var auðsjeð, að hún var vön matreiðslukona, því að henni fórust þau störf mjög fimlega. Að stuudarkorni liðnu hafði hún útbúið ágætan kvöldverð handa einum manni, steiktan fugl, kökur og kaffi, sem allt var snilldarlega tilreitt. Diskar og bollar voru úr dýru postulíni, og bakkinn úr silfri. Þegar bún hafði látið matinn og kaffið á bakk- ann, breiddi hún drifhvítan dúk yfir hann, og fór svo snöggvast út og litaðist um; en hún fór að vörmu spori aftur iun 1 kofann, og tautaði við sjálfa sig með gremju- legri röddu: »Kvöldmaturinn húsbóndans er tilbúinn, og karlinn minn er ókominn enn þá með þessi brjef, sem húsbónd- inn þráir svo mjög. Jeg þori varla, að fara upp með matinn án brjefanna, en jeg þori þó enn þá síður, að láta dragast að færa honum matinn, því að ef jeg van- ræki skyldu mína að einhverju leiti, þá er hann til með að hamast og óskapast þangað til tuminn hrynur. Ham- ingjan góða hjálpi mjer, hvers vegna er Pierre þessi ótta- legur þorskur!« Hún stundi þungan, tók svo bakkann og setti hann á höfuðið á sjer. Því næst lagði hún af stað heim að hús- inu, lauk upp bakdyrum einum og fór inn. Hún gekk eftir löngum gangi, er lá í ótal króka, og kom loks að stiga einum. Fram með gangi þessum voru margar dyr til beggja hliða inn f herbergi og ýmsa afkyma, og með því að far- ið var að rökkva, fannst blökkukonunni, er var mjög hjá- trúarfull, sem fullt væri af óhreinum öndum í kringum hana. Hún skotraði augunum sitt á hvort, og bjóst við því við hverjar dyr, að þær myndu opnast, og einhver voðaleg afturganga koma út og fitja upp á trýriið um leið og hún færi fram hjá. Eady hefði getað sagt margar skelfilegar sögur um lágt pískur, skrjáf í fatnaði og fótatak ósýnilegra anda, er svifu við hlið hennar, þegar hún var neydd til þess, að ganga gegnum þetta gamla hús að kvöldi dags. En svo hrædd var hún við húsbónda sinn, að hún kaus mikhi heldur að bjóða öllum vofum og afturgöngum byrginn, en að láta hjá líða, að færa honum kvöldmatinn á rjettum tíma. Yfir þveran ganginn lá annar breiðari gangur með framhlið hússins, og var vindustigi þaðan upp á gangsval- irnar við þakskeggið, en af svölunum voru dyr inn í báða turnani. Handriðið við stiga þennan var úr mahóní, en þrepin í stiganum voru, eins og gólfin í höllinni, greypt saman úr margskonar trjátegundum. Þótt skuggsýnt væri orðið, sást þó vel, að veggirnir, sem allir höfðu verið skreyttir kalkmyndum, voru bæði orðnir mosavaxnir, og vfða molnað ðr þeim, af sagga og eftirlitsleysi. Það var auðsjeð á öllu, að þetta hafði einhvern tfma verið skráuthysi mikið, en gullöld þess var nú undir lok liðin, og vegur þess og ágæti að engu orðið. Það var svo að sjá, sem hamingja, yndi og friður hefðu einhvern tíma -129- -130-

x

Haukur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Haukur
https://timarit.is/publication/48

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.