Haukur - 01.01.1902, Blaðsíða 6

Haukur - 01.01.1902, Blaðsíða 6
HVÍTA TOFAN. átt hjer heima, en einhver tortímandi bölvun hefði nú gert allan hugnaS heimilisrækan. Þegar Eady kom upp á efsta lyfti eystri turnsins, stóS hún litla stund kyr og hlustaði, en drap síðan hægt að dyrum. Og með því að enginn gegndi henni, tautaði hún lágt við sjálfa sig: »Hamingjan góða hjálpi mjer! Kaffið verður kalt, og húsbóndinn verður bálvondur, og svo koma einhver ósköpin fyrir. ÞaS væri fróðlegt að vita, hvað hann er nú að gera«. Hún drap aftur að dyrum — þyngra en áður, og var þá svarað með byrstri röddu: »Geturðu ekki komið inn án þeas að vera allt af að berja? Komdu inn, kerling, og stattu ekki þarna þangað til maturinn er orðitin ónýtur«. Gamla konan fór inn. Herbergið var áttstrent, stórt og rúmgott. A miðju gólfi var langt borð, og á því voru bækur og ýms pentlistaráhöld. Oðrumegin við borðið var pentgriud, og var dúkur breiddur yfir myndína. Við einn vegginn var eldstó; annars vegar við hann var skápur, fullur af bókum, en hins vegar stór, sporöskjulagaður spegill, ofurh'tið íhvolfur. A næsta vegg við þann, sem spegillinn var á, voru tveir gluggar, er náðu yfir allan vegginn, og á þar næsta vegg, framhlið turnsins, var einn gluggi, og hjekk sín litmyndin hvoru megin við glugg- ann; það voru sýnishorn af listgáfu húseigandans, eftir- myndir eftir fornum listaverkum. Legubekkur einn var við gluggann á framhliðinni, og nokkiir stólar voru til og frá um herbergið. Eigaudi hússins sat á einum stólnum. Það var maður á sjötugs aldri, hár vexti, þreklegur og þeldokkur. Hár hans var silfurhvítt, og andlitið hrukkótt og fyrirgengilegt, bæði af elli og þó einkum af vanstilltu geðslagi, Augnabrúnirn- ar voru miklar og loðnar, augun tinnusvört og leiftruðu, eins og eldur brynni úr þeim; nefið var beint, variruar þunnar og hakan framskagandi, og bar það allt vott um ósigrandi vilja. Hann var skarpleitur mjög, og svipurinn harður og grimmdarlegur. Það var auðsjeð, að þetta var andlit á manni, sem hafði syndgað og kvalizt, en aldrei iðrazt. Og þegar hann rjetti fram löngu, mjóu höndina sr'na, og lagði frá sjer bók þá, er hann hafði verið að lesa í, var auðvelt að hugsa sjer, hvernig hún myndi hremma rýtinginn, og reka hann í hjartað á þeim, sem eitthvað gerði á hluta hans. Hann virtist vera fokreiður við Eady gömlu, vegna þess að hún kom ekki tafarlaust inn með matinn, og þegar hún setti bakkann á borðiS, hvessti hann augun á hana og mælti: »Nú, það var þó mikið, að þú komst loksins. Hvers vegna komstu ekki inn undir eins, eins og jeg sagði þjer?« »Vegna þess að jeg heyrði ekki til yður«, svaraði Eady snúðug. Hún var sem sje töluvert uppstökk líka, og hún hafði komizt að því, að eina ráðið til þess að fá húsbónda hennar góðan, var það, að svara honum öðru hvoru í sama tón. Hann hleypti brúnum og horfði litla stund á hana meS fyrirlitningarsvip, en tók síðan að athuga rjetti þá, er hún hafði borið á borð fyrir hann. Því næst spurði hann með þjósti miklum: »Hvernig stendur á þessu? Hvar eru brjefin og blöðin, sem Pierre átti að sækja?« »Hann er ókominn frá pósthusinu enn þá. En þjer þurfið ekki að stökkva svona upp á nef yðar út af því, og líta út, eins og þjer væruS að hugsa um að jeta mig í staSinn fyrir kvöldmatinn. Jeg get svei mjer ekki aS því gert, þó aS Pierre sje svona lengi, og drekki kaunske meira en góSu hófi gegnir«. ÞaS brann heiftareldur úr augum hans, en honum fannst hún komast svo skoplega að orði, að hann gat ekkr varizt þess, að reka upp skellihlátur, sem reyndar var svo kuldalegur og gleðisnauður, að það var öðru nær, en að gamla konan tæki hann sem fagnaðarmerki. Hún spennti greipar og setti upp gamla, hörkulega þrjózku- svipinn sinn, sem húsbóndi hennar kannaSist svo vel viS. »Nú, jájá, þú ert hörð í horn að taka í kvöld, kerl- ingarhrotan, hörð eins og harðasta stál. En eldurinn bræðir stálið, gamla, og jeg er sonur eldsins. Eldguðinn Vulkanus var faðir minn, og Ate, gySja blindninnar, var móðir mín, svo að það er ráðlegast fyrir þig, að gæta þín og egna ekki skap mitt«. »Mjer hefir sannarlega ekki komið neitt slíkttil hug- ar. En nú er ráðlegast fyrir y ð u r, að borða hrískök- urnar míuar og drekka kaffið, meðan það er hæft til að koma í kristins manns maga«. »Ha, ha, ha, þú segir satt, gamla, og jeg held það sje bezt aS fara aS ráðum þínum. En farðu nú og gættu að því, hvort bölvaður brenuivínsbrúsinn, hann Pierre, er kominn með brjefin. Jeg get fullvissað þig um það, aS það er ekki hollt fyrir þig, að koma aftur án brjefanna«. Blökkukonan fór út, og húsbóndi hennar settist aS kvöldverði. Hann borðaði hægt og rólega, eins og sann- ur sælkeri, er bar skyn á að meta ljúffenga rjetti, og matreiðslukonu þá, er útbjó þá handa honum. Þetta vissi Eady líka vel, og þess vegna var hún ávallt nokk- urn veginn örugg um sig, hversu ofsalega sem húsbóndi hennar Ijet. Þegar Leoour hafði lokiS máltrSinni, hallaði hann sjer ánægjulegur afttrr aS stólbakinu, eins og hann væri að htrgsa um það, hvílík sæla þaS væri, að geta allt af kos- ið um rjetti, og fengið þá alla að öllu vel tilreidda. En hann gat samt ekki lengi haft hugatm við það, og fór aS verða óþolinmóður að brða eftir brjefunum, sem hann bjóst við að myndu flytja sjer mjög mikilsverð tíðindi. Hann stóð upp, og gekk fram og aftur um gólfið með hendurnar fyrir aftan bakið. Fyrst í stað gekk hann hægt og rólega, en smám saman tók hann að hvetja spor- ið, og eftir þvt' sem óþolinmæSi hans óx, skundaSi hann harSara og harSara, og stappaSi þá svo fast r góIfiS, aS buldi í öllum turninum. ÞaS varS se dimmara og dimm- ara, og Locour gamli tók nt'r aS tala við sjálfan sig: »Fjandinn sæki þau, þorparana. Ætla þau aldrei aS koma meS ljós? Á jeg — j e g — aS bíða hjer svona einsamall, þangað til komið er svartamyrkur? Er það ekki nóg, að jeg skuli ætíð verSa aS vera einn — ætr'S e i n n — alla liSIanga og niSdimma nóttina, þótt Ijós sjeu látin loga allt í kringum mig — á jeg líka aS þurfa aS berjast viS vofur og afttrrgöngur í þessari óttalegu og draugalegu rökkurskími? HeyriS þið! Ljós! Ljós! Kom- ið þið með ljós, segi jeg, annars skal hefndin dynja yfir ykkur, bölvaðir fábjánarnir ykkar«. Hann æddi fram og aftur og skimaði flóttalega kring- um sig; og þegar honum varð litið á spegilinn, varð hann allt í einu náfölur r' l'raman. I speglinum sá hann, eina og í þoktr, marka fyrir mynd af konu, hjúpaSri hvr'tri slæSu frá hvirfli til ilja. í herberginu sást ekkert, sem spegilmynd þessi gæti orsakazt af. Lecour æpti upp yfir sig, og hneig svo niSur á gólfiS, korrandi eins og skorinn kálfur. Pierre gamli var að skjogra inn eftir ganginum, þeg- ar hann heyrSi angistaróp húsbóndans. Hann reyndi þá aS hvetja sporiS, og kallaSi meS hárri ró'ddu: »FIýttu þjer, Eady, r' guSanna bænum, flýttu þjer; húsbóndinn hefir fengiS eitt góSa kastiS sitt núna. Jeg sje ekki handa minna skil fyrir myrkri. Komdu fljótt meS ljós, þvr aS annars kyrkir hann mig, þegar hann raknar viS aftur«. —131— -132-

x

Haukur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Haukur
https://timarit.is/publication/48

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.