Haukur - 01.09.1902, Blaðsíða 1

Haukur - 01.09.1902, Blaðsíða 1
(Niðurl) „Fallgea stúlkan, sem var að fara út. Hún kom til þess að spyrjast fyrir um hann hr. Gerdy. Hún gaf mjer tuttugu frauka fyrir það, að jeg svaraði spurn- ingum hennar. Það er svo að sjá, sem hann ætli að fai a að gifta sig, og það var henni auðsæilega meinilla við. Gullfalleg stútka! Jeg veit ekki, hvers vegna hann fer ætíð út á hverju kvöldi". „Hver? Hann hr. Gerdy?" „Já. Jeg hefl aldrei sagt yður frá þvi, vegna þess, að það var svo að sjá, sem hann vildi halda því leyndu. Haun biður rnig aldrei um aðljúkaupp fyrir sjer. Hann laumast ætið út um hesthúsdyrnar litlu. Jeg hefi oft sagt við sjálfan mig: „Hann gerir þetta máske til þess, að ónáða mig okki, og það sýnir, að hann er nærgætinn maður". Og af því aðþað lítur út fyrir, að hann hafi gamfin af þessu, þáhefljeg ekkert minnzt á það við yður". Dyravörðurinn starði sí og æ á gullpeningini), meðan hann ljet dæluna ganga. Þegnr hann leit upp, var Tabaret gamli horfinn. „Einn enn þá!" mælti dyravörðurinn við sjáifan sig. „Jeg þori að veðja um það, að hann er Jíka að elta þessa stúlku". Og dyravörðurinn gizkaði rjett á. Tabaret gamli hljóp af stað til þess, að veita stúlkunni í vagninum eftirför. „Hún segir mjer frá öllu saman", hugsaði hann með sjer, og hljóp eins og kólfl væri skotið út á göt- una. Þegar hann kom út, var vagninn að hverfa fyrir strætishornið. „Bölvuð vandræði", tautaði hann við sjálfan sig. „Nú missi jeg sjónar á henni, og hún getur þó sagt mjer allt eins og er". Hann hljóp svo hratt yflr að endanum á Rue St. Lazare, rjett eins og ungiingur. Þá sá hann bláa skygnisvagninn skammt þaðan á Rue du Havre. Hann hafði orðið að nema staðar vegna þieugsla, moð því að margir vagnar voru þar á ferðmui. „Nú uæ jeg í hana", sagði Tabaret við sjálfan sig. Hann iitaðist um, en sá hveigi auðan vagn. er hann gæti fengið. Skygnisvagninn komst út úr vagnþrönginni og ók með flugferð áleiðis til Rue Tionchete. Gamli maðurinn hljóp sem fætur toguðu. Það dró lítið sundur moð honum og skygnisvagninum. Hann litaðist um eftir vagni, og mælti við sjáifan sig: „Flýttu þjer nú, karl-tötur, flýttu þjer nú! Fyrst þig vanta hyggindin, verður þú að brúka fæturna. Hvers vegna hugkvæmdist þjer ekki, að spyrja Clergeot um það, hvar þessi stúlka á heima? Nú verður þú að flýta þjer, vinur ininn, nú verður þú að flýta þjer. Sá, sem vill fást við leynilögreglustörf, verður að hafa einhverja hæfileika til þess. Hann verður að vera fljótur á fæti eins og rádýr". En hann gerði ekki betur, en hafa við vagninum. Hver var morðinginn? Frakknesk leynilögreglu-saga, eftir Emile Gaboriau. Hann var að eins kominn miðja vegu á Rue Tronchete, og var þá orðinn dauðuppgeflnn. Loksins kom laus vagn á móti honum, og kallaði hann þegar á öku- manninn, og bað hann að aka með sig. „Þarna", stundi hann upp. „Blái skygnisvagninn þarna. Tuttugu franka!" „Maður, sem er hræddur um konuna sína, og er nú að veita henni eftirför; það er nokkurn veginn auð- sjeð", tautaði ökumaðurinn við sjálfan sig. Tabaret gamli var lengi að ná sjer aftur eftir hlaupin. Fyrst eftir að hann kom upp í vagninn, var hann svo móður, að hann mátti varla mæla. Þeir voru nú rjett komnir að skemmtigötunum (virkisveggj- unum gömlu). Hann stóð upp í vagninum og teygði sig fram yflr ökumannssætið. „ Jeg get hvergi sjeð skygnisvagninn" mælti hann. „En jeg sje hann samt", svaraði ökumaðurinn. „Það eru góðir hestar fyrir honum". „Yðar ættu þó að vera betri. Jeg sagði tuttugu ftanka. Jeg hækka þá upp í fjörutíu". Ökumaðurinn sló í klárana — barði þá miskunnar- laust, og tautaði við sjálfan sig: „Það dugar ekki þetta. Jeg verð að ná i vagninn, hvernig sem það gengur. „Fyrir tuttugu franka myndi jeg hafa látið hann sieppa, því að mjer þykir vænt um kvennfólkið, og jeg er ætíð þess megin. En þegar hann býður fjörutíu franka, þá er öðru máli að gegna. Jeg skii ekkort í því, hvernig svona Ijótur og gamail karl, getur verið svona hræddur um konuna sína". Tabaret gamli reyndi að hugsa um eitthvað annað, en erindi sitt. Hann vildi ekki komast að neinni niður- stöðu, fyr en hann hefði talað við stúlkuna. Hann var viss um, að hún myndi segja eitthvað það, sem væri nægilegt tii þess annaðhvort að sakfella eða frelsa unnusta hennar. Þegar þeir fóru fram hjá Chaussée d'Antin, var skygnisvagninn að eins nokkra faðma á undan þeim. Ökumaðuriim sneri sjer við og. mælti: „Skygnisvagninn nemur staðar". „Þá verðum við lika að staldra við. Hafið þjer auga á honum, og verið þjer viðbúinn að veita honum eftirför, þegar hann fer aftur af stað". Tabaret gamli teygði sig í sæti sinu, til þess að sjá skygnisvagninn. Stúlkan kom út úr vagninum, og fór inn í búð eina, þar sem seld voru kasmírsjöl og kniplingar. „Þarna er það, sem þúsundfranka seðlariiir fara", hugsaði gamli maðurinn með sjer. „Hálf miljón á fjórum árum!" Vagninn iagði enn af stað, en staldraði bráðlega aftur. Skygnisvagninn hafði sein sje staðnæmst aftur, og í þetta skifti var það fytir utan búð eina, þár sem seidir voru ýmsir fásjeðir skrautgripir. HAUKUR HINN UNGX 1901—1902, 28. 30.

x

Haukur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Haukur
https://timarit.is/publication/48

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.