Haukur - 01.05.1914, Blaðsíða 1

Haukur - 01.05.1914, Blaðsíða 1
HAUKUR HEIMILISBLAÐ MEÐ MYNDUM. # <§>" <$> <fr <f> W "<§> <§> <f> <f>~~j§?> <|> ^j> <f> <f> <f> <sf íeyniariémar parísarborgar. Saga eftir Eugene Súe. Meö myndum eftir frakkneska dráttlistarmenn. (Framh.) »Á jeg að fara með einn eða tvo geldinga út 1 slátrunarhúsið?« spurði pilturinn. »Já, og taktu með þjer vel beittan hníf, ekki aHt of þunnan, en vel sterkan«. »Hann skal vera til taks. Jeg er einmitt með "-ann hjerna. Hann bítur eins og skegghnífur. ^erið svo vel!« »Þetta líkar mjer!« öiælti Breddubeitir, °ieðan hann var að *ara úr frakkanum og "fetta upp skyrtu- ermunum. »Þetta °rinnir mig á æsku- arin. Nú skuluð þjer ^ara sjá, hvernig jeg Qandleik hnífinn! Bara að jeg væri byrjaður! Komdu með hniíinn Pinn, drengur, hnifinn þinn. — Þetta er af- °ragðs-hnitur — óað- "inanlegur! Dauðiog ^jöfull! Með þessum kuta skyldi jeg ráða ^iðurlögum ólmasta klóttieytisk Breddubeitir reiddi "Qifinn til höggs og sveiflaði honum kring Qtn sig. Augun urðu ^drauð. Dýrseðlið "afði náð yfirtökun- öth. Gamla grimmd- ar~æðið hafði hertek- ið hann. Sláturhúsið var eitt af útihúsum þeim, er voru •^ingurn garðinn. Það var steinhús með hvelfingu ^ör- Gluggi var á miðri hvelfingunni, og kom ^okkur birta ofan um hann; en annars var hált- skuggsýnt þar jnni. Pilturinn kom með eina kindina að dyrunum, °8 spurði, hvort hann ætti að binda hana. »Binda hana? Nei, fjandinn taki mig, það 8eri jeg ekki. Til hvers ætti jeg þá að hafa hnjen? * Nei, vertu bara rólegur, jeg skal svei mjer halda e°ni milli þeirra — rjett eins og í skrúfstykki. IX. BINDI Komdu bara með skepnuna, og farðu svo og gættu búðarinnar«. Drengurinn fór, og Rúdólf varð einn eftir með Breddubeiti. Hann virti Breddubeiti fyrir sjer, og var hálf-kvíðafullur um úrslitin. »Svona, nú farið þjer víst að taka til starfa«, mælti Rúdólf«. »Já, og það skal ekki líða langur tími, þangað til þjer fáið að sjá, að jeg kann að beita hnífnum! — Hver djöfullinn! Jeg er skjálfhentur, og jeg fæ einhverja bölvaða suðu fyrir eyrun — æðarnar sprikla eins og sprettfiskar í gagn- augunum á mjer, rjett eins og áður fyrri, þegar allt varð rautt fyrir augunum á mjer! Hæ, þú þarna vesal- ingur, — komdu, svo jeg geti stungið þig!« Augun leiftruðu ó- geðslega, líkt og í óð- um manni. Hann hafði auðsæilega gleymt því, að Rúdólf var viðstaddur. Hann tók kindina í fang sjer, og hljóp með hana inn í slátrunar- húsið, rjett eins og þegar úlfur hleypur til holu sinnar með bráð. — Rúdólf fór inn á eftir honum, en nam staðar frammi við dyrnar, er hann lokaði á eftir sjer. Sólarljósið sem kom inn um þakgluggann, fjell nú einmitt á andlit Breddubeitis, bjarla hárið hans og rauða vangaskeggið. Hann laut niður, hjelt kindinni fastri milli hnjánna, og hnífurinn, sem hann hjelt á í munninum, blikaði ógeðslega í rökkurdimmunni, er var þarna inni. Þegar hann hafði hagrætt kindinni eins og hann vildi, tók hann með vinstri hendinni heljartaki um kjálka Nr. 13.—15, Hann hjelt kindinni fastri milli hnjánna, og hnífurinn, sem hann hjelt á í munninum, blikaði ógeðslega í rökkurdimmunni.

x

Haukur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Haukur
https://timarit.is/publication/48

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.