Haukur - 01.07.1914, Blaðsíða 4

Haukur - 01.07.1914, Blaðsíða 4
 HAUKUR. flýr hún ekki. Hún er og verður strokuíangi, og jeg er þess albúinn, hvenær sem hans konunglegu tign þóknast, bæði að krefjast og annast um, að hún verði framseld okkur?« »Þegar hans konunglega tign sagði Davíð frá því, að von væri á Sesselju hingað, varð hann alveg höggdofa af hræðslu og mælti: »Jeg vona þó að yðar konunglega tign neyði mig ekki til að sjá hana, ókindina þessa!« — »Nei, yður er óhætt að vera alveg rólegur«, svaraði hans konunglega tign; »þjer skuluð komast hjá því að sjá hana; en jeg þarf á hennar aðstoð að halda, til þess að koma sjerstökum áformum mínum í framkvæmd«. — Það var eins og þungu fargi væri velt af Davíð. En jeg er samt hræddur um, að þessi fregn hafi vakið sárar endurminningar í brjósti hans«. »Veslings Svertinginn! Ef til vill elskar hann hana enn þá — það er sagt, að hún sje svo falleg?« mælti baróninn. Hún er töfrandi fríð — allt of aðlaðandi!« svaraði Múrf. »Það er hjer um bil ómögulegt að sjá það á henni, að hún er kynblendingur — neglurnar eru máske ofurlítið móleitari, heldur en gerist, en að öðru leyti hafa Norðurálfu-fríðleiks- konurnar tæplega eins hvítt hörund eða eins fal- lega jarpt hár og hún«. »Jeg var á Frakklandi, þegar hans konung- lega tign kom aftur frá Ameríku, og hafði þau Davíð og Sesselju með sjer. Jeg veit, að Davíð — þessi ágætismaður — hefir síðan verið bundinn hans konunglegu tign með hinum einlægustu holl- ustu- og vináttu-böndum, en jeg hefi aldrei fengið vitneskju um það, hvers vegna hann hefir helgað honum líf sitt, og ekki heldur, hvers vegna hann «ekk að eiga Sesselju. Jeg sá hana ekki fyr en hjer um bil ári eftir giftingu þeirra, og hún var 4>á þegar orðin alræmd fyrir hneykslishátterni sitt«. »Jeg get veitt yður fullkomna fræðslu um það, sem þjer óskið að vita, kæri barón, því að jeg var með hans konunglegu tign í Ameríkuför hans, og var viðstaddur, þegar hann bjargaði Davíð og Sesselju úr óttalegustu eymd og vandræðum«. »Já, þakka yður fyiir, kæri Múrf minn; mjer þykir vænt um að fá vitneskju um það, og er þess reiðubúinn að hlusta á sögu yðar«, svaraði baróninn. 7. kapftnli. Saga Davíðs og Sesselju. Á meirriháttar búgarði einum á Flórídaskag- anum í Ameríku bjó auðugur landnemi, er Vil- hjálmur hjet, og hafði hann fjölda þræla í þjón- ustu sinni. Meðal þrælanna var ungur Svertingi, er hjet Davíð, og hafði húsbóndinn tekið eftir því, að hann var óvenjulega laginn á það, að gæta sjúklinga og annast um þá. Hann bar ekki ein- ungis gott skyn á það, að fara eftir fyrirsögnum læknisins, heldur hafði hann og kynnt sjer grasa- iræði og safnað á eigin hönd ýmsum jurtum, er hann notaði til lækninga með ágætum árangri. Auk þess sýndi hann sjúklingunum innilega með- -- 127 — eð aumkun og nærgætni, og hjúkraði þeim m dæmalausri alúð og umhyggjusemi. Búgarður Vilhjálms var við sjó, eitthvað fimmtán til tuttugu enskar milur frá næsta þorpi- Læknar þar um slóðir voru fremur ljelegir og áhugalitlir, og bæði vegna vegalengdarinnar og mjög slæmra samgöngutækja, voru þeir ófúsir 3 að ferðast til búgarðanna úti um landið, og komu oft ekki, er sent var eftir þeim, heldur sendtf einhver meðul, sem venjulega komu ekki að neinu liði. Þetta kom sjer oft afar-illa, því að þar ' landi ganga iðulega skæðar landfarsóttir. Þes9 vegna rjeð Vilhjálmur það af, að senda Davíð tn Parísarborgar, til þess að læra læknisfræði. Pa gat hann ætíð haft lækninn hjá sjer. — Davío varð innilega feginn þessu, og lagði skömmu síðaf af stað til Parísarborgar. Þar dvaldi hann í átta ár á kostnað húsbónda síns, lærði læknisfræði °é tók embætlispróf með bezta vitnisburði. Að Þvl loknu hjelt hann aftur til Ameríku, til þess að ganga í þjónustu húsbónda síns«. »Davíð hefði átt að láta það vera. Hann áttí að vita það, að hann var frjáls maður, undir einS og hann hafði stigið fæti á land á Frakklandi«. »Já, en hann er í ríkum mæli gæddur dygg* þeirri, sem tálleysi eða trúmennska heitir. Hanfl hafði lofað Vilbjálmi þvi, að hann skyldi koma aftur, og því gerði hann það. Auk þess hafði hús- bóndi hans kostað nám hans, og þess vegna áleit hann þekkingu sína eiginlega hans eign. Og svO vonaði hann líka, að hann mundi geta linað þjan' ingar veslings þrælanna, og mýkt kjör þeirra að einhverju leyti. Hann hjet því með sjálfum sjeO að hann.skyldi ekki einungis vera læknir þeirra> heldur og talsmaður þeirra og stuðningsmaður. Vilhjálmur var fremur vitgrannur maður, þott hann væri búhöldur mikill, og hann var bæð1 reglulegur harðstjóri á heimili sínu og illgjarn að sama skapi. Hann taldi það göfugmennsku mikla* er hann ákvað, að Davíð skyldi hafa sex hundruo franka í laun á ári. Nokkrum mánuðum eftir að Davíð kom *** Ameríku, gaus upp megnasta taugaveiki á heimi'1 Vilhjálms. Vilhjálmur lagðist sjálfur í sóttinni, e0 Davíð stundaði hann með mestu alúð og nser- gætni, og batnaði honum því fljótlega aftur. Þrjá' tíu Svertingjar urðu hættulega sjúkir, en af þeirtf dóu að eins tveir. Vilhjálmur var innilega ánægð' ur með Davíð, og hækkaði nú laun hans upP ' tólf hundruð franka. Davíð undi hag sínum ágset" lega, og Svertingjarnir tignuðu hann og tilbáðu. Langfallegasta stúlkan á heimilinu var am" bátt ein, er Sesselja hjett. Hún var að eins rúm' lega fimmtán ára að aldri. Vilhjálmur var bráo^ ástfanginn í stúlku þessari, en hún vildi hvork1 heyra hann nje sjá, og var Vilhjálmur óvanur Þvl' að sjer væri sýndur mótþrói, og kunni því illa- Sesselja hafði verið ein þeirra sjúklinga, e' legið höfðu í taugaveikinni og Davíð lækna*1' Hafði hann hjúkrað henni með frábærri alúð, °» var hún honum þvi þakklát fyrir lífgjöfina. "a leið ekki á löngu, áður en þau fóru að fá «8 hvort á öðru, og ást þeirra óx, eftir því sem Þa — 128 —

x

Haukur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Haukur
https://timarit.is/publication/48

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.