Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Forspil

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Forspil

						FYKSTI    ARGANGUR
FORSPIL
A N IV A »    TÖLURLAÐ
DESEMRER    1958
ARI   JÓSEFSSON
MESSÍAS
Ég vissi að mér var ætlað mik-
ið hlutverk, annað vissi ég ekki,
riýfæddur í þennan heim.
Allt í kringum mig var auðn:
urðir melar klettar skriður sand-
ar og vindblásin börð.
Þetta var fyrsti dagur minn á
Jörðinni og ég var að leita að
Fólkinu; fyrir það var ég hingað
kominn.
Ég gekk allan daginn og lét
hvergi á mig fá þótt eggjagrjót
risti iljar mínar og sandur fyllti
vit mín. Undir kvöld sá ég Fólk-
ið. Það var nakið og sveitt.
Fjær Fólkinu var aldingarður;
græn og laufmikil tré sveigðu
greinar undan þunga frjósemi
sinnar.
Fólkið var að yrkja Jörðina;
það dró steina og björg upp úr
jarðveginum, plægði og sáði. Það
var þögult og iðjusamt, en ég
undraðist hvað það var horað.
Ég reikaði meðal Fólksins og
horfði á það vinna.
Gamall maður bisaði við að
velta steini. Hann beitti allri
orku tálgaðs líkamans og spyrnti
í með fuglslegum fótunum.
— Hversvegna eruð þið að bar-
dúsa við ræktun auðnarinnar?
spurði ég öldunginn — hví farið
þið ekki inn í skugga trjánna
etið og drekkið?
—  Ertu frá þér? Veiztu ekki að
það er glæpur að fara yfir Hvíta
strikið? — sagði hann og hélt á-
fram að velta steininum.
Ég litaðist um og kom auga á
strikið. Öðrumegin var auðnin
og Fólkið, hinumegin var aldin-
garðurinn. Fáeinir menn lágu í
skuggum trjánna; þeir reyktu
vindla og voru naktir nema hvað
þeir voru með pípuhatta á höfð-
inu. Þeir voru ofboðslega feitir
og á meðal þeirra gengu sællegar
konur og vögguðu sér í lendun-
um.
Ég elti öldunginn með stein-
inn.
—  Af hverju er glæpur að fara
yfir Hvíta strikið? —
—  Þeir eiga Jörðina hinumég-
in, þeir serri þar eru, sagði mað-
urinn og leit gremjulega á mig
— óttalegur blábjáni ertu, maður
minn.
Andlit hans bar sama lit og
auðnin og nef hans var sem veð-
ursorfinn tindur.
Rétt við Hvíta strikið þar sem
jarðvegurinn hafði verið plægð-
ur var kona að sá. Hún var með
kornabarn á handleog.
öo
—  Jæja, sagði ég, eruð þið að
rækta ykkur aldingarð eins og
þeir þarna hinumegin?
—  Ég veit það ekki, sagði kon-
ari án þess að líta upp. — Við
vinnum til sólarlags, þá förum
við að sofa. Þegar við komum
aftur um sólarupprás hefur strik-
ið verið fært svo að öll ræktaða
jörðin lendir hinumegin við það.
Þá verðum við að byrja að nýju.
—  En þið hljótið að eiga það
sem þið hafið ræktað.
—  Nei, sagði konan hikandi,
strikið ræður.
Um kvöldið fór ég heim með
Fólkinu. Það bjó í stórum dimm-
um helli. Maður nokkur gaf mér
helming brauðhleifs síns og af
vatni fékk ég nóg. Þessa nótt svaf
ég á troðnu gólfi í helli Fólksins.
Morguninn eftir sá ég að kon-
an hafði sagt satt. Hvíta strikið
hafði verið fært yfir svæðið sem
Fólkið hafði sáð í daginn áður.
Okkar megin við það var auðnin
tóm.
Ég reiddist. Ég klifraði upp á
þann steininn sem hæst bar og
reyndi að halda ræðu:
Fólk, þið sem vinnið hörðum
höndum. Hvar er ávöxtur iðju
ykkar? Fylkið liði og ráðizt yfir
Hvíta strikið, njótið þeirra gæða
sém þið hafið til unnið. Sælir eru
þeir sem neyta réttar síns gegn of-
beldismönnum, því að þeir
munu mettir verða.
Þá sá ég að Fólkið var byrjað
að vinna án þess að skeyta um
orð mín og ég hrökklaðist niður
af steininum. Ég gekk á meðal
Fólksins og reyndi að tala um
fyrir því:
— Fylgið mér yfir Hvíta strik-
ið. Ef við förum öll saman, hvað
geta þeir gert þarna hinumegin,
fáeinir spikfeitir geldingar?
Ég gerði rödd mína ísmeygi-
lega og sagði við hvern og einn:
Fylg þú mér. Tólf menn hættu
vinnu og síðan héldum við í átt
til garðsins, þrettán saman.
Eg gekk spölkorn á undan hin-
um tólf og ég varð var við að
þeir námu staðar við Hvíta strik-
ið. Ég sneri mér að þeim og sagði
lokkandi:
Komið, ungu menn, fylgið
mér og í kvöld munum við halda
hátíð því að þá hefur Fólkið end-
urheimt Jörðina.
Ég gekk einn áfram. Undir fót-
um mínum var mjúkt gras, í loft-
inu var 'gróðurilmur og söngur
fugla. Ég hugsaði: Hversu dýr-
leg jörð er okkur gefin. í því
fékk ég högg aftan frá og ég féll
á jörðina, yfir mér stóðu tveir
risavaxnir menn.
Þeir drógu mig á fætur börðu
mig og hrintu mér út úr garðin-
um inn á auðnina. Þeir drógu
mig gegnum hóp vinnandi fólks
en það leit ekki upp, þótt blóð
mitt drypi á hendur þess.
Síðan var ég negldur á Kross-
inri. Það leið langur tími og mér
var svart fyrir augum af kvölum.
Loks var sem hvítur bjarmi
lýsti jörðina andartaksstund.
Feitu mennirnir með pípuhatt-
ana lágu enn undir trjánum og
hhógu bjánalega. Fólkið hamað-
ist svitastorkið við vinnuna,
skilningslaust sem fyrr. Síðan
dimmdi aftur fyrir augum mín-
um og kvalirnar urðu enn ægi-
legri og ég hrópaði:
— Fólk mitt, Fólk mitt, hví
hefur þú yfirgefið mig. —
Síðan hélt ég áfram að deyja.
Ég er enn að deyja.
Þorsteinn Jónsson frá Hamri:
HAMÍNGJA
Leiktrúður dauðans, harmur jöklanna
vitfirríngur í hrynserk barn með alvæpni
framvinda ofurmennskunnar með sigurbros á vör
hamíngja kráreigandans nektargaman
ráðherradótturinnar
teikn stígandi menníngar í einkennisbúníngi
skrautreið uppum alla veggi
vakníng á norðurhjara heims
vestræn ángandi náttúra stríðsmannsins
les blóm þín ó bláfjalla geimur
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8