Morgunblaðið - 17.06.1943, Síða 11

Morgunblaðið - 17.06.1943, Síða 11
Fimtudag'ur 17. júní 1943. MORGUNBLAÐIÐ 11 Kóngsdæturnar þrjár í berginu blá Æfintýri eftir Chr. Asbjörnsen. Henderson hvatskeytilega. „Já, auðvitað myndi faðir hirin lofa þ.ier að sofa í kof- anum hans Algv. En hvar ætlarðu að borðaf4 „Á Cornford kránni“. — Conford var nafn borps í nánd við Graveney. Jim brosti dauflega. „Lögum samkvæmt geta þeir ekki neitað að selja mjer fæði“. Þau sátu þegjandi, uns mið degisverðiniuu var lokið. —• Dóra hafði ekki mælt orð frá vörum allan tímann. Seinna um daginn fóru bau Dóra og Jim út að ganga,. Veðrið var hlýtt og sólskin, en ljettskýjað. Eikartrjen voru gljáandi og fagurgræn eftir tveggja daga regn. Dóra var bað sem Frakkar kalla journaliere; bað voru dagar, sem hún var ekki nema í með allagi, og aðrir sem hún var töfrandi fögur. Þessi dagur var einn beirra síðastnefndu. Augu hennar voru samlit himninum, og ljettur roði á vöngum hennar. Jim hafði aldrei bráð hana heitar. Hann tók hönd hennar. Alt í einu rak hún upp skellihlátur. „Að hverju ertu eiginlega að hlæja“, sagði hann hálf- gramur. Hún hætti undir eins og leit. rannsakandi á hann snöggvast. Augnaráð hennar varð skyndilega fjarlægt. „Engú sjerstöku. Líklega vegna ])ess, hve síðustu dag- arnir .hafa verið erfiðir, og jeg er orðin dálítið" tauga- óstyrk. Og’ svo eymdarsvipur- inn á öllum yfir miðdegis- verðinum". Hann roðnaði af gremju. Honum virtist ]ietta hugsun- arlaust og illa sagt af henni. „Það er varla hægt að ætl- ast til bess að bær sjeu mjög glaðar. Þær eru skelfing á- hyggjufullar“. „Jeg veit. Fyrirgefðu mjer, mjer var ekki alvara. Þetta er sjálfsagt endirinn“. „Ilvað áttu við með bví?“ Honum var bungt í skapi ennbá, en hún brosti blíðlega næstum ástúðlega framan í hann. En á meðan var nú lokið umstanginu í kóngsgarði, og leið að beim tíma, bega rveislan átti að standa, begar kapteinninn og liðsforinginn giftust báðum eldri kóngs- dætrunum. En bær voru nú ekki glaðari en yngsta systir beirra, og því nær sem brúðkaupsdagurinn kom, þess hryggari’ urðu þær. Loksins spurði kóngurinn hvað væri að þeim; honum fanst það svo einkennilegt, að þær væru ekki kátar og glaðar, nú þegar þær væru aftur komnar heim og lausar úr tröllahöndum, og ættu að giftast svona góðum mönnum. Eitthvað urðu þær að segja við þessu, og þá sagði sú elsta, að þær litu aldrei glaðan dag framar, nema þær fengju eins fallegt mann- tafl, eins og þær sáu í berginu blá. Kóngurinn hjelt að það væri nú hægt að útvega peim það, og sendi hann boð til allra bestu og listfengustu gullsmiða í landinu, að þeir skyldu smíða gulltafl handa dætrum hans. En hvernig sem þeir reyndu, þá var eng- inn, sem gat smíðað svoleiðis tafl. Loksins var ekki nema einn gullsmiður eftir, og það var eldgamall karl, sem ekkert hafði fengist við smíðar í mörg ár, að minsta kosti ekki gullsmíðar, en var að fikta svolítið við að smíða silfur, og rjett svo að hann gat haft ofan af fyrir sjer. Til hans fór nú hermaðurinn og bað hann að kenna sjer, og karlinum þótti svo vænt um að fá læri- svein, — því nemanda hafði hann ekki haft árum saman, — að hann náði í vínflösku neðan af kistubotni og fór að drekka með hermanninum. Það leið ekki á löngu, þangað til vínið steig karlinum til höfuðs, og þegar hermaðurinn varð þess var, fór hann að tala um það við karlinn, að hann skýldi fara og segjast geta smíðað taflið handa kóngsdætrunum. Það gerði karlinn þegar í stað. Hann hefði nú gert ýmislegt sem meira var, meðan hann var ungur og ern, sagði hann. Þegar kóngur heyrði að það væri kominn maður, sem gæti smíðað tafl, sem dætrum hans myndi þykja nógu gott, var hann ekki lengi að koma út. ,,Er það satt, sem þjer segið, að þjer getið smíðað tafly eins og dætur mínar vilja fá“, spurði hann. „Já, það er engin lygi“, sagði smiðurinn, og það stóð hann við. „Það er gott“, sagði konungur, „hjer er handa þjer gull að smíða það úr, en getir þú það ekki, þá skaltu engu fyrir týna, nema lífinu, fyrst þú býður þig svona fram“, og eftir þrjá daga átti taflið að vera tilbúið. Morguninn eftir, þegar gullsmiðurinn hafði sofið úr sjer, var hann ekki alveg eins rogginn. Hann bæði grjet og barmaði sjer, og skammaði lærisvein sinn, sem hafði komið honum til þess að hlaupa á sig, þegar hann var fullur. Nú væri víst best að hann stytti sjer aldur strax, því ekki var að spyrja um það, að hann hjeldi lífi, úr því bestu og fínustu gullsmiðir gátu ekki smíðað slíkt tafl, þá var ekki líklegt, að hann gæti það. ist útlendingi. Frú Hender- son vildi einnig gjarnan að Jim kvæntist laglegri enskri stúlku af góðum ættum, en ef Dóra hefði elskað hann og viljað giftast honum, þá myndi frú Henderson ekki detta x hug að setja sig neitt upp á móti þeim ráðhag. Dóra myndi eflaust geta gert hann hamingjusaman, og það þurfti ekki nema líta á hana til að sannfærast um, að hún myndi ekki láta barnaherberg in á Graveney Holt standa lengi auð, eftir að húxx væri komin í hjónabandið. Fni Henderson braut heit- ann um, hvað Dóra væri að hugsa. Hún tók engan þátt í samræðunum við borðið og var niðursokkin í hugsanir sínnr. Hún gafst þó brátt upp á því, og sneri sjer að Jim, og fór að spyrja hann um vinnu sína á búgarðinum. — Hann svaraði spurningurn hetinar, en það var erfitt að vera eðlilegur, þegar hann yissi, að hún spurði ekki af ahuga, heldur einungis til að halda uppi samræðum við b.orðið og sýna honum al- raenna kurteisi. Annars var J-im ánægður með „starf sitt. Honum var sönn ánægja í að sjá kornið þroskast á ökrun- um, sem hann hafði sjálfur plægt. Hann var upp með sjer af því að ekkert larnb hafði dáið í gæslu hans. Hann vakti nétt yfir kýr, sem átti að fara að bera, ekki af því að bóndinn hefði sagt- honum það, heldur vegna þess, að lxann var hræddur um að hennl hlektist eitthvað á. — Hann mjólkaði kýr, gaf og hírti um hestana og svínin. Það veitti eirðarlausri sál lxans frið, að starfa í sam- fjelagi við náttúruna. Það gerði hann færan um að bera með hálfgerðri Ijett- úð óvinsemd þá sem vinnu- veitandi hans sýndi honum við öll hugsanleg tækifæi’i. Hr. Jenkins var lágvaxinn og horaður maðixr, með stórgert hrukkótt andlit, þurit hár og rauðar rendur kring um aug- un. Hann hreytti ónotum í Jim þegar hann gat því við líomið. Mesta hrós sem Jim f'jekk af vörum hans var háðs legur hlátur, og þegar hann g.erði einhverjar skyssur, eins og kom fyrir meðan hann var starfinu lítt kunnugur, léiðrjetti Jenkins hann með hróka og afstópa. Jim hafði stérkan grun um að hann nyti þess, að hafa vald til að segja syni llendersons hers- höfðingja til syndanna. Hann talaði um hann, jafnvel þeg- ar hann heyrði til sem heig- ul og liðhlaupa, og vildi ekki’ láta konu sína og börn um- gangast hanri' rneira en naúð- syn krafði. Stundum lagði hann sig allan fram til að hleypa vonsku í Jim, til að fá tilefni til að kæra hann fyrir lögreglunni. „Það eina sem ]ni ei’t fær um, er að moka fjósið“, sagði hann, „Til ])ess þarf ekki mjög mikið hugvit“. Jim gætti þess vandlega að vera kurteis og lipur við Jenkins, eins og honum bar skylda. til. En hanxx hjet því, að þegar stríðinu væri lokið, og hann væiri aftur sinn eig- inn húsbóridi skyldi hann taka duglega í lurginn á honurn. Það yrði vel þess virði að fara í fangelsi fyrir það um Stundarsakir. En nú vildi svo til að nokk- uð hafði skeð kvöldið áðixr, sem hann komst ekki hjá að að segja. móður sinni. Það myndi að ívísu gefa Jaxxe höggstað á honxxnx, eix haxxn herti xxpp hugann. „Mamma“, sagði hann. „Heldurðu að pabbi hefði nokkxxð á rnóti því að levfa mjer að sofa í kofanxxm haxxs Algy fræxxda V ‘ „Það myixdi fara skelfing illa xxm þig þar drengur mixxxi“ „En Carrs fjölskyldan sem jeg bjó hjá vill ekki hafa mi^ lengur' ‘. • „Hvernig stendur á lpvíf“ „Það er saga að segja frá því. Þegar jeg borgaði hixsa- leiguna í gærkvöld, sá jeg að frú Carr var að hugsa unx að segja eitthvað við mig, en konx því ekki út úr sjer. — Carr var að tvístíga fyrir xxtan og jeg vissi að hann stóð á hleri. Jeg spurði hana hvort það væxri nokkuð að, og hxxn svaraði: „Það er nxx svo’na hei’ra, að við þurfum á her- berginu, senx þjer hafið, að halda, svo xrið verðxxm að biðja yður að sjá yður fyrir öði’xx húsnæði". .Teg skildi hvorki upp nje niður í neinu til að byrja með, hxxsaleigan sem jeg hefi Ixorgað þeim hefir verið þeim til mikilla.r hjálpar nxx þegar synir þeirra erxx í hernunx og vinna ekki lengxxr fyrir heimilinu. Jeg’ spurði hana hvers vegna lnxn vildi losna við mig, og hixn sagði að það væri vegna þess að jeg yki á húsverk hennar, eri jeg vissi .að það var hel- ber vitleysa og gekk á hana. Loks hafði jeg sannleikann xxt xxr henni' ‘. Jim horfði fast á Jane, og háðsbros ljek um varir hans. Hann líkti sxro vel eftir sveita franxburði frú Carr er hanri endui’tók orð hennar að þau hefðu skellihlegið ef þau hefðxx ekki vitað, hxæ hann tók þau sjer raunverulega riærri. Hxin sagði: „Jæja herra, ef kemst ekki hjá að segja yðxxr sannleikann, þá er hann sí svona. Hann Carr hann segir, að þar sem hann Bert okkar er í hernxxm, ef til vill þar sem leikurinn stendur sem hæst nxxna, ef svo mætti að orði konxast, og ef til vill sjá- unx við l)lessaðan drenginn .okkar aldi’ei framar, þá get- xxnx við ekki haft yðxxr hjerna. Okkxxr finst það vera hálf- gerð svívirðing gagnvart, hon um Bert okkar, ef þjer skiljið hvað jeg á við“. „Jeg hlýt að viðurkenna, að jeg skil hana ofurvel“, sagði Jané. „Þegiðxx Jane“, sagði frú Þorparinn: Ertu tilbúinn að deyja? Jeg ætla að skjóta þiú- Maðurinn: Hvers vegna? Þorparinn: .Jeg skýt alla þá, senx líkjast mjer. Maðurinn: Er jeg líkur þjer ? Þorparinn:, Já. Maðurinn: Skjóttu mig þá. I lifáhdi bænxxW’ékjóttu iriig. lír „Hvers vegna ertu hjer, veslings maður?“ spyr ung stúlka, senx er í heimsóknar- fcrð í fangahúsið, einn fang- ann. „Jeg hefi verið svikinn af 13, ungfrú“, svaraði maðxxr- inn. „Einmitt það. Ilverjar erxx það ?“ „Það erxx 12 kviðdómsmerin og einn dónxari“. ★ „Finst yður hún Fjóla ekki fjaðurljett.?“ „Er það nokkur furða •— önnur eins gæs“. „Konan mín hefir það hræðilegasta íriinni, senx jeg hefi nokkxxrn tínxa heyrt get- ið um‘ ‘. „Nú. gleymir hxxn öllxx?“ „Nei, hxm nxan alla skapaða hluti“. Dómarinn: Hvers vegna vorxxð þjer að berja konuna yðar ? Kærði: Jeg var með því að sýna herini, að það væri ekki rjett, senx hún sagði, að hxxn væri illa gift. Þotta getxxr kallast áþreif- anleg sönnun. Tommi: ITefii'ðu aldrei lent í járnbrautarslýsi V‘ Daddi: Jxx, einu sinni. jeg kysti föðurinn í staðinn fvrir dóttxxrina, þegar lestin var í jarðgöngunum. Það var hræði legt slys. ★

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.