Morgunblaðið - 03.10.1953, Side 14

Morgunblaðið - 03.10.1953, Side 14
14 MORGU /V BLAÐIB Laugardagur 3. okt.'1953 SliOliRRÍKiJAFÓLIÍie SKÁLDSAGA EFTIR EDNU LEE Ljósaperur í.eftirtöldum stærðum fyrirliggjandi: Framhaldssagan 49 Endrum og eins heyrðist mik- ill skarkali frá veginum, og þá j var hr. Dolph kominn þar með fallegu ekkjuna sína og fjórar j litlu telpurnar sínar. Þau voru hjá okkur í nokkra daga og þá var eins og húsið léki allt á reiðiskjálfi. Börnin ultu niður stigann, — út úr rúminu. Þau hlóu og sungu og skræktu öll eex. j Einn sunnudagsmorgun kom Andrés í heimsókn og um leið og hann gekk inn leit hann aug- 1 unum yfir sunnudagsblaðið, sem hann hafði komið með. „Það er hérna dálitið, sem gæti skeð að þú hefðir áhuga á“, sagði hann og rétti mér blaðið og benti á mynd af Algernon Carr. Ég las greinina og þar var greint frá því að Algernon Carr hefði verið kosinn formaður Bandalags skírlífinna borgara í Atlanta og í ræðu, sem vakið hafði mikla athygli, hefði hann skuldbundið sig og bandalag sitt. til þess að hefjast þegar handa. ' Ég spurði Andrés hvað þetta Bandalag skírlífra borgar væri eiginlega. Með vingjarnlegu brosi sagði hann mér að þetta ( væri bandalag, sem háttsettir menn og konur hefðu myndað með ,sér í Atlanta, og tilgangur- ^ inn var, eftir því sem honum skyldist, að fá alla borgara At- lanta til þess að vera álíka skír- lífa og Algernon Carr sjálfur var. En Carr ætlaði sér að reyna að nota bandalag þetta til þess að komast í æðstu stjórnmála- legu stöðu fylkisins. „Það er ekki ólíklegt að þér þyki fróðlegt að heyra að hann hefur þegar bolað manni, sem þér er kunnugur út úr atvinnu sinni“, sagði Andrés. I „Manni, sem ég þekki?“ spurði ég undrandi. „Ég er að tala um Syl Crow- ley“, sagði hann. ,,Ég hef heyrt að hin ýmsu fyrirtæki hans hafi þegar orðið illa úti. Hinn heilagi Carr varð hneykslaður á at- vinnu Syls og fleiri félagar hans eru að leggja niður atvinnu sína ■og loka“. „Vegna þess að þeir eru hræddir við Carr?“ spurði ég. „Alveg rétt hjá þér“, svaraði hann. „Það lýtur helzt út fyrir að margir séu hræddir við Carr“. Hann brosti og hélt áfram: „Ég yrði sjálfur hræddur. ef hann kæmist nokkru sinni í stól fylkis stjórans". Kvöld eitt, þegar ég kom frá vinnu minni veitti ég því athygli «ð ókunnugum bíl hafði verið •ekið, upp að húsinu; og ég velti fyrir mér hver gesturinn væri. Ég nam staðar í setustofudyr- unum. Það var Cissa sem beið mín inni fyrir. „En hvað ég er glöð yfir að sjá l>ig, Cissa“, sagði ég. „Ég hef verið að vonast eftir þér“. Þegar hún svaraði mér virtist mér eins og rödd hennar væri eitthvað undarleg, — eitthvað svo auðmjúk og barnsleg, en samt fannst mér þetta vera sú Cissa sem ég hafði alltaf þekkt. „Það er bara enginn", sagði hún, „bara Ad frænka og þú, og j Ad frænka getur ekki hjálpað mér neitt. Það er annars dálítið akoplegt að þegar allt kemur til alls þá er enginri eftir nema Jess. Mér fannst einhvern veginn i eins og þú værir sú einasta sem létir mig þig einhverju skipta og j sem þætti vænt um mig“. Hún hallaði höfðinu upp að stólbakinu og líkami hennar skalf rétt eins og hún hefði feng- ið kölduflog. „Cissa, hyað ,er að? Segðu mér llppreisnin á Pintu Eftir Tojo 27 frá því, Cissa?“ sagði ég. Hún reyndi að jafna sig og sagði með eðMlegum málróm. „Viltu gefa mér dropa af víni?“ Ég náði í vínglas handa henni og hún tók það og bar það að vörum sínum. „Syl“, sagði hún. „Syl?“ „Ég var með Syl. Syl fór rétt áður en ég kom hingað. Syl....“ Hún nefndi nafn hans þrisvar sinnum rétt eins og það væri eitthvað, sem hún yrði að segja, en nú þagði hún. „Þú skalt ekki hafa áhyggjur út af Syl“, sagði ég. Hún leit stórum augum á mig og mér virtist hún vera hálf hrædd á svipinn. „Jú, ég get ekki að mér gert. Ég veit að hann hlýtur að gera eitthvað hræðilegt af sér. Jess, ég verð að komast á burt. Ad frænka segir að hún vilji koma með mér. En við eigum bara enga pen- inga“. * Nú tók hún að skjálfa á ný og hún hjúfraði um sig í stólnum eins og hún ætti í harðri bar- áttu við eitthvað hræðilegt, sem enginn vissi um nema hún ein. Ég settist við hlið hennar og tók um kaldar hendur hennar og þrýsti þær. „Segðu mér hvað þú þarft á miklum peningum að halda, fyr- ir ykkur Ad, Cissa mín. Við verð um að gera einhverjar ráðstaf- anir strax“. • Hún hugsaði sig-um augnablik og sagði mér það síðan. „Ég skal | láta þig vita hverju sinni hvar ég er, svo þú getir sent larð minn af verksmiðjunum til 1 mín mánaðarlega. En elsku, ekki láta mömmu fá peningana því þá sé ég aldrei meira af þeim“. Ég sannfærði hana um að ég skyldi ekki láta ungfrú Camillu fá peningana hennar, og hún hjúfraði betur um sig í stólnum og augu hennar hvörfluðu um j ! herbergið. I „Wes átti heima hér“, sagði hún. „Wes var inni í þessu her- i j bergi“. Hún sagði þetta eiginlega meiar við sjálfa sig heldur en mig, og gerði ekki ráð fyrir svari. Eftir að hún hafði litið lítið í kringum sig í herberginu, sagði hún: „Ég kom víst aldrei til Wes á meðan hann átti hér heima. Var það ekki svo?“ „Nei“, sagði ég. „Og okkur leiddist að þú skyldir aldrei koma“. J Hún stóð hægt upp. „Já, þar er mér rétt lýst“. Hún reyndi að brosa til mín. „Ég geri alltaf allt öfugt“. Málrómur hennar varð ( aftur barnalegur. „Og svo loks- j ins þegar ég kem til þess að heimsækja Wes, þá er hann ekki lengur hér“. „Geturðu ekki verið hér í nótt?“ spurði ég. „Nei, þakka þér fyrir. — Ad , frænka verður svo glöð þegar, v Finta fyrir fullum seglum 15 watta 25 — 40 — 60 — 75 — 100 — íítuýjL Einnig kúluperur og kertaperur. JUL kf Austurstræti 14 — Sími 1687 ■ < ■«1 Nýtt úrval af kápum og drögtum FELDUR h/i I " m m m ■ m Laugaveg 116

x

Morgunblaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.