Morgunblaðið - 19.02.2004, Side 43

Morgunblaðið - 19.02.2004, Side 43
MINNINGAR MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 19. FEBRÚAR 2004 43 óþrjótandi kærleika og fór á hverj- um degi yfir á Skógarbæ til að hlúa að eiginmanni sínum og stytta lang- ar stundir. Voru heimsóknir hennar og annarra ættmenna og vina hon- um miklar gleðistundir og tilhlökk- unarefni að vera sóttur í hjólastól um helgar og keyrður „heim“, þar sem beið góðgæti á borðum og hlýtt hjónarúmið til að hvíla lúin bein um stund.. Nýverið sagði hann þó við Imbu sína: „Mér finnst þessi hvíld- arinnlögn vera orðin ansi löng, fer ég ekki að komast heim?“ Og „heim“ er hann nú kominn, þangað sem við trúum að sé gott að komast eftir langan vinnudag hér á akri jarðlífsins og víst er að hann hefur verið hvíldinni feginn, laus undan fargi hins ellimóða líkama. Andinn var enn frjór og stórhuga og þó við hin söknum samverunnar og gef- andi samræðna, gleðjumst við líka yfir því að hann sé frjáls sem fugl- inn, sé kominn að málaratrönunum aftur með styrka hönd og milljón liti eilífðarinnar á pallettunni.Víst er að vinir og ættingjar hafa fagnað hin- um nýkomna og gengnir danskir listamenn dregið fram Camel, gott píputóbak eða Gammel Dansk. Ég er líka viss um að sál hans mun áfram líta í heimsókn til ættingja og vina hérna megin tjaldsins dular- fulla, sérlega ef ilmur af góðum mat berst af borðum til himins og dansk- ur húmor kryddar borðhaldið. Ég þakka vini mínum og tengdaföður samfylgdina og óska honum gleði og góðs gengis á ljóssins vegum. Guðmundur Gunnlaugsson. „Der kom en snedker for fulde segl, med løvefødder og hjertefejl.“ Þetta var málsháttur sem ég og afi minn hlógum oft og mikið að. Þessi danski húmor var alltaf það sem einkenndi afa minn, glettni en um leið ákveðin tvíræðni og oftar en ekki alveg kolsvartur húmor. Ég og afi minn vorum í gegnum alla tíð mjög nánir og vorum hinir mestu mátar, vorum frekar svipaðir að skapgerð og báðir mjög skapandi í myndlist. Það var í raunni hann sem kom mér á að byrja að teikna og alltaf var hann reiðubúinn til að láta mig hafa fínasta pappírinn sem hann átti og dýrustu litina. Hann hafði alltaf mikinn áhuga á því sem ég og bróðir minn tókum okkur fyr- ir hendur, t.d. byrjuðum við bræður báðir í tónlistarnámi og í hvert skipti sem ég kom í heimsókn til hans eftir það spurði hann alltaf hvernig þetta gengi nú hjá okkur og: „Jaså, og hvornår er concer- ten?“ Afi minn vann sem skrautjárn- smiður alla tíð og var einstaklega laginn við allt sem tengdist smíðum. Eitt sinn hringdi hann heim til okk- ar og sagði með mikilli dulúð í rödd- inni að hann hefði soldið verkefni handa mér og ég þyrfti endilega að koma til hans að aðstoða hann við þetta. Auðvitað kveikti þetta strax áhuga minn og mér var skutlað til hans eins fljótt og mögulegt var. Þá hafði hann keypt hillusamstæðu sem hann vildi endilega fá mig til að hjálpa sér að setja saman. Það var nú ekki alveg það sem mér þótti skemmtilegast, en þegar við vorum byrjaðir þá skemmtum við okkur svo vel og spjölluðum saman um heima og geima allt kvöldið. Mig minnir nú samt að það hafi verið kvartað daginn eftir undan hávaða frá íbúðinni kvöldið áður. Þegar afi veiktist fyrir um tveim- ur árum hefði maður haldið að margir hefðu látið deigan síga og lokað sig frá umheiminum, látið sig lítið varða hvað skeði fyrir utan her- bergið. Það var nokkuð sem afi Leif- ur gerði aldrei, var alltaf svo hress og kátur þegar við komum í heim- sókn til hans og gerði létt grín að bæði öðrum og sjálfum sér. Nú að leiðarlokum vil ég þakka afa mínum fyrir allar þær ánægju- stundir sem við áttum saman og ég veit að nú situr hann í miðborg Kaupmannahafnar með pípuna sína og hugsar til okkar. Ingi Vífill Guðmundsson. Komið er að því að kveðja þig, afi Leifur. Þetta er eitthvað sem ég hef verið að undirbúa mig undir í nokk- urn tíma en tilhugsunin hefur verið svo fjarstæð að ég hef ekki komið mér að því. Fyrir mér ert þú tákn gleði og gamansemi, einstakrar ljúfmennsku og síðast en ekki síst fjörlegs ímyndunarafls. Þú varst listamaður af lífi og sál og gegnum þig kynntist ég listinni að teikna. Saman áttum við margar stundir með blýant og pappír og þú varst ávallt minn dyggasti stuðningsmaður og leið- beinandi. Ég man eftir mér sem smástelpu sitja með þér við teikni- borðið á Gullteig. Þú teiknaðir hvert listaverkið á fætur öðru. Það sem mér er minnisstæðast, afi, er andlit þitt, geislandi af gleði og brosandi þínu hlýjasta brosi og einstöku sinn- um skelltir þú upp úr. Þá varst þú í þínum eigin heimi og oft fékk ég að skyggnast inn fyrir. Þú lýstir fyrir mér hvað þú værir að teikna og út- skýrðir þannig að allt lá ljóst fyrir. Teikning sem í fyrstu var eins ein- föld og hugsast gat, var þá orðin full af lífi og fígúrum sem voru faldar í fallegum teikningum. Þú sýndir mér hversu mikla gleði hægt er að fá úr listinni og fyrir það er ég þér eilíf- lega þakklát. Ég mun alltaf muna öll sumrin í Danmörku sem við áttum með ykk- ur ömmu. Í gegnum þig upplifðum við Kjartan Ingi draumaveröld. Þú varst alltaf að leika við okkur og ímyndunarafl þitt sló öll met. Hvort sem þú byggðir sandkastala, fórst med okkur á steinbítsveiðar á ströndinni (með stein sem agn auð- vitað), í bátsferð með stærsta gúmmíbátnum sem þú hafðir fundið í búðinni, eða spjallaðir við talandi fugl og spurðir hann hvort hann væri „sur i dag“ og fuglinn svaraði „ja, ja“. Elsku afi, þetta og miklu, miklu meira geymi ég í hjarta mínu og þegar á brattann sækir í lífinu þá næ ég í minningarnar og þá er stutt í brosið. Elsku afi minn, þú hefur verið ein af skærustu stjörnunum í mínu lífi og þú munt ávallt skína sem skærast fyrir utan gluggann minn og í gegnum listina heldur þú áfram að vera með mér. Þín Katrín Ýr. Við andlát mágs míns, Leifs Valdimarssonar, koma í hugann ýmsar hlýjar minningar. Leifur var fæddur Dani á Sjá- landi 1921. Mun engum hafa dottið í hug, þegar hann kom með farþega- skipinu „Dronning Alexandrine“ til landsins árið 1948, að hann ætti eftir að setjast hér að og dvelja í 55 ár en upphaflega mun ferðinni hafa verið heitið til Færeyja. Leifur kvæntist systur minni, Ingibjörgu, árið 1949 og eignuðust þau þrjár dætur, Nóru, Heiðu og Auði, sem hafa eignast 13 afkom- endur. Hann var lærður listsmiður á málma og vann fyrst sem járnsmið- ur í Héðni, en ekki leið á löngu þar til hann var fenginn til að sérsmíða ýmsa hluti úr málmum, ekki síst handrið. Endaði það með því að hann opnaði sitt eigið verkstæði til að annast slíka smíði, en auk þess bættist við önnur listsmíði úr málm- um, t.d. veggskreytingar. Eru verk hans sýnileg á mörgum stöðum og bera höfundinum fagurt vitni, ekki síst vegna smekklegs og listræns út- lits. Urðu umsvif hans mikil og fékk hann þá til liðs við sig svila sinn, Andrés Gilsson, til að anna eftir- spurninni. Jafnframt málmsmíðinni lagði hann stund á málaralist og liggja eftir hann nokkur verk, sem bera þess merki að hann hefði getað náð langt á þeirri braut, hefði hann gefið sér tíma til. Leifur var alla tíð bóngóður og var gott að leita til hans, ekki síst þegar leysa þurfti vandasöm verk- efni. Tókst honum oftast að leysa þau orðalaust á snyrtilegan hátt. Trygglyndi var honum eðlilegt og var gott að eiga hann sem vin þegar eitthvað bjátaði á. Hann féll fljót- lega að íslenskum þjóðfélagsháttum og fannst hvergi betra að vera held- ur en hérlendis, enda varð hann ís- lenskur ríkisborgari árið 1955. Hann átti auðvelt með að sjá spaugilegu hliðarnar á tilverunni og gerði t.d. oft góðlegt grín að hugs- unarhætti og lífsvenjum Dana, ekki síst eftir að hann bjó um tíma með fjölskyldu sinni í Kaupmannahöfn. Annars var hann að eðlisfari umtals- góður um menn og málefni. Það verður mikið skarð í fjölskyldunni eftir Leif en eftir stendur minningin um góðan dreng sem skilaði vönd- uðu dagsverki sem ber að þakka. Um leið og við Dóra sendum ætt- ingjum Leifs okkar innilegustu sam- úðarkveðjur, þökkum við fyrir að hafa fengið að njóta vináttu hans og samveru í rúm 50 ár. Magnús R. Gíslason. Ég kveð með söknuði tengdaföður sonar míns, Leif Valdimarsson, sem jarðsunginn verður frá Fríkirkjunni í dag. Með þessum fáu línum vil ég þakka hinar mörgu og ánægjulegu samverustundir, sem ég og Sigríður heitin kona mín höfum átt með þeim hjónum, Leifi og Ingibjörgu, börn- um þeirra og barnabörnum, tíðum á heimili Hrefnu og Þorsteins og ég er þakklátur fyrir að hafa fengið að kynnast Leifi, mannkostum hans og drengskap. Leifur var mikill listamaður og völundur, sem allt lék í höndunum á. Eftir hann liggja mörg og fögur verk, ekki síst úr málmi og enn önn- ur fagurlega máluð á striga eða teikniörk. Það var ánægjulegt að kynnast skoðunum hans og fræðast af list hans og lífsreynslu. Hann sá ávallt ljósu og jákvæðu hliðarnar á flestum málum og lund hans var prýdd góðlegri gamansemi og léttri kímni. Genginn er góður drengur í orðanna elstu og sönnustu merk- ingu. Um leið og ég þakka honum ánægjuleg kynni gegnum árin, votta ég Ingibjörgu og öllum nánustu ætt- ingjum hans dýpstu samúð mína og fjölskyldu minnar og bið honum blessunar Guðs á þeirri vegferð hans, sem nú er hafin. Árni Kr. Þorsteinsson. „Það er engin tilviljun til,“ sagði Storm P. „Þetta verðið þið að muna ef þið af tilviljun skylduð rekast á eina slíka.“ Ef til vill var það einmitt tilviljun að Leifur Valdimarsson varð Íslendingur, og þó. Hann varð líklega aldrei Íslendingur nema að hluta. Talaði þetta sérstaka tungu- mál sem hvorki var íslenska né danska. Hann varð alténd aldrei svo mikill Íslendingur að hann gleymdi danska húmornum. Leifur var fyrir mér holdgervingur alls þess góða í danskri lund. Hann var í senn Storm P og Dirch Passer, ávallt glaðlyndur með stríðnisneista í aug- um. Samt var enginn meiri föður- landsvinur en Íslendingurinn Leif- ur. Leifur var listamaður af Guðs náð. Málaði myndir og smíðaði úr járni. Alltaf að læra í listinni af ein- lægri hógværð. Aldrei fullnuma. Þó prýða listaverk hans veggi og stiga- ganga víða um borgina. Handrið voru hans sérgrein, en hann gat smíðað hvað sem var úr járni. Þegar ég var ungur drengur bjuggum við í sama húsi, ég og Leif- ur. Hann átti bara stelpur og sagði gjarnan að ég væri eini strákurinn hans. Mér þótti vænt um það þá og þykir enn. Ekki síst eftir að hann ítrekaði þetta þegar ég heimsótti hann nýlega og átti við hann stutt spjall. Okkur var báðum ljóst að liðið var langt á ævikvöldið, og brátt hnigi sólin hans til viðar. Við yljuðum okkur við glettni og smáspaug úr löngu liðinni tíð. Sú stund var mér dýrmæt. Nú er Leifur horfinn á vit forfeðr- anna. Hann var ekki mikill trúmað- ur hérna megin í tilverunni, en hef- ur nú vonandi uppgötvað að þar skjátlaðist honum. Því ef nokkur dauðlegur maður á skilið að lenda í himnaríki, þá á hann Leifur það skilið. Þar skipar hann sér í sveit Íslendinga, en lítur kannski við hjá Storm P og Dirch öðru hverju. Hvíldu í friði, kæri vinur. Gísli Baldur Garðarsson. Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda- faðir, afi og langafi, KRISTINN GUÐMUNDSSON húsasmíðameistari og byggingaeftirlitsmaður, Langagerði 74, Reykjavík, sem lést þriðjudaginn 10. febrúar, verður jarðsunginn frá Bústaðakirkju föstudaginn 20. febrúar kl. 15.00. Ólafía Pálsdóttir, Guðmundur Pálmi Kristinsson, Ragnheiður Karlsdóttir, Sigríður Hrönn Kristinsdóttir, Brynjólfur Helgason, Ólafía Pálmadóttir, Halldór Már Sverrisson, Karl Pálmason, Arna Þórey Sveinbjörnsdóttir, Kristinn Pálmason, Unnur Eir Björnsdóttir, Pálmi Örn Pálmason og barnabarnabörn. Mágur minn, BALDVIN HILMAR ÓSKARSSON, Klömbur, Aðaldal, lést á Heilbrigðisstofnun Þingeyinga föstu- daginn 13. febrúar. Jarðarförin fer fram frá Grenjaðarstað laugar- daginn 21. febrúar kl. 14:00 Anna Sigríður Gunnarsdóttir Innilegar þakkir til allra þeirra er auðsýndu okkur samúð og hlýhug vegna andláts og útfarar elskulegs eiginmanns míns, föður okkar, tengdaföður, afa og langafa, SIGURJÓNS GÍSLA JÓNSSONAR fyrrv. lögregluvarðstjóra, Neskaupstað. Sérstakar þakkir til starfsfólks Fjórðungssjúkra- hússins í Neskaupstað fyrir alúðlega umönnun, Lögreglufélags Austurlands og þeirra lögreglumanna er stóðu heiðursvörð við útförina. Guðbjörg Hjartardóttir, Jón Gunnar Sigurjónsson, Hulda Gísladóttir, Gíslína Ingibjörg Sigurjónsdóttir, Karl Jóhann Karlsson, Páll Lárus Sigurjónsson, Berglind Einarsdóttir, Hjörvar Sigurjónsson, Sigrún Júlía Geirsdóttir, barnabörn, barnabarnabörn og systkini hins látna. Eiginmaður minn, faðir okkar og tengdafaðir, ÁRNI GUÐJÓNSSON hæstaréttarlögmaður, Bergstaðastræti 3, Reykjavík, sem andaðist sunnudaginn 15. febrúar, verður jarðsunginn frá Fossvogskirkju á morgun, föstudaginn 20. febrúar, kl. 15.00. Edda Ragnarsdóttir, Valva Árnadóttir, Gunnar Gunnarsson, Árni Árnason, Dröfn Björnsdóttir, Andri Árnason, Sigrún Árnadóttir. Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma, MARGRÉT B. GUÐMUNDSSON, Vesturhópshólum, Álagranda 23, Reykjavík, lést á Landspítalanum Hringbraut þriðjudaginn 17. febrúar. Minningarathöfn verður í Fossvogskirkju þriðjudaginn 24. febrúar kl. 10.30. Lára Hjaltadóttir, Kevin Cooke, Guðmundur Hjaltason, Elísabet Kristbergsdóttir, Bára Hjaltadóttir, Sigurgeir Tómasson, Ásta Hjaltadóttir, Halldór Teitsson, Úlfar Hjaltason, barnabörn og barnabarnabörn.

x

Morgunblaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.