Fréttablaðið - 31.07.2004, Síða 20

Fréttablaðið - 31.07.2004, Síða 20
20 31. júlí 2004 LAUGARDAGUR Fyrir tíu árum fór Maríus Sverr- isson, þá tvítugur, til Vínarborgar til að stunda nám við Tónlistarhá- skólann þar í borg. Síðan þá hefur hann leikið í kabarettum og leik- ritum í Austurríki og Þýskalandi. Fyrsta stóra verkefnið sem hann tók þátt í var uppfærsla á söng- leiknum Kabarett í Vínarborg þar sem þekktir þýskir og austurrísk- ir leikarar voru í aðalhlutverkum. „Það var mikil upplifun að vinna með því frábæra fólki og hafa lít- ið og skemmtilegt hlutverk í sýn- ingunni. Það nægði mér alveg,“ segir hann. Hann vann síðan stórsigur í hlutverki Jim Farrell í söngleikn- um Titanic sem sýndur var í Ham- borg við gríðarlega góðar viðtök- ur. Sýningin gerði Maríus að stjörnu í þýskum leikhúsheimi. Eftir frumsýningu samdi annar höfundur söngleiksins sérstakt aukalag fyrir Maríus og mót- leikkonu hans. „Ég mæli vel- gengni á sérstakan hátt,“ segir Maríus. „Það er yndislegt ef mað- ur nær samblandi af vinnuham- ingju og velgengni. Slíkt stendur þó ekki til langframa heldur kem- ur og fer alveg eins og flóð og fjara. Maður á kannski eitt eða tvö ár þar sem allt gengur vel en svo þarf maður að fara í eins kon- ar sjálfskoðun og íhuga næstu skref.“ Uppfylling draums Hann segist ekki ætla að sérhæfa sig í leik í söngleikjum. „Mér finnst gaman að leika í söngleikj- um en það er of einhæft að taka eingöngu þátt í þeim. Það er nauð- synlegt fyrir listamenn að geta gefið af sér. Ef listamenn geta það ekki, eru of bældir eða kunna ekki aðferðina, þá fara þeir að taka orku frá umhverfinu í stað þess að gefa af sér. Þá verður fólk sjálf- hverft og erfitt í umgengni. Mín reynsla er sú að því lengra sem fólk hefur náð því þægilegra er það í umgengni. Auðvitað eru undantekningar frá þessu. En ég held samt að þegar mað- ur er óöruggur og stefnir að tak- marki sem maður veit ekki hvern- ig maður á að ná þá er maður full- ur af minnimáttarkennd og það bitnar á öðrum. Öfgarnar eru oft svo miklar hjá listamönnum sem eru að hefja ferilinn. Einn daginn finnst þér þú vera ömurlegur og ekkert kunna og annan daginn finnst þér þú vera svo góður að þú heldur að þú getir gengið á vatni. Jafnvægið milli þessara tilfinn- inga kemur með tímanum.“ Það er nærtækt að spyrja hann hvort velgengni hans í Titanic sé ekki uppfylling á draumi. „Ég er þrítugur og hugsa ekki lengur eins og þegar ég var tvítugur,“ segir Maríus. „Þá fór ég út í heim með draum og takmark og auðvit- að má segja að Titanic sé uppfyll- ing þess draums. Sá draumur fjallaði um það að standa á sviði í risastóru leikhúsi fyrir framan 2000 manns með mömmu og pabba í salnum og vera í aðalhlut- verki. Allt þetta gerðist í raun- veruleikanum og meira til því að í salnum sátu Liza Minnelli, Gina Lollobrigida og Sophia Loren. Það var ekki einu sinni pláss fyrir þær í draumnum mínum, þannig að þetta kenndi mér að maður á ekki að láta sig dreyma mjög mikið því maður hefur ekki nógu mikið ímyndunarafl til að sjá fyrir hvað gerist í lífinu. Eftir Titanic fannst mér kominn tími til að slaka á og íhuga. Ég hefði getað farið í næsta söngleik og rúllað því batterí áfram. En ég fann og vissi að ég þyrfti að gera eitthvað fyrir mig, eins og að syngja tónlistina sem mig langar til að syngja.“ Lífið sem dragdrottning Hann syngur tónlistina sem hann vill syngja á nýjum geisladisk, Mobile. „Þetta eru lög héðan og þaðan,“ segir hann. „Þau eru kannski ekki öll í hópi uppáhalds- laga minna en allt eru þetta lög sem ég tengi mig við á einn eða annan hátt.“ Hann fylgir disknum eftir með tónleikum sem verða föstudaginn 6. ágúst í Loftkastal- anum og tengjast opnun Hinsegin daga en auk hans koma þar fram skemmtikraftar frá San Francisco. Á tíunda áratugnum skemmti Maríus á dragsýningum á skemmtistaðnum Moulin Rouge ásamt vini sínum Páli Óskari Hjálmtýssyni. „Við Palli gerðum þetta á sínum tíma en við hefðum alls eins getað verið í rokkbandi eða pönkhljómsveit. Við þurftum að fá útrás fyrir sköpunargleði og þetta var ein aðferð til þess. Við vorum ungir og höfðum mjög gaman af þessu. Ég man ekki eftir öllu á þessu tímabili en ég man að við hlógum alveg óskaplega mik- ið. Þetta var reynsla sem nýttist mér mjög vel úti þegar ég fór að starfa í leikhúsinu, til dæmis þeg- ar ég lék í La Cage aux Folles í Þýskalandi. Ég er ekki viss um að ég hefði getað gert það eins vel nema af því ég hafði prófað að vera í dragi og vissi hvernig það væri. Í bíómyndinni Strákarnir okkar er ein sena sem gerist á Hinsegin dögum þar sem ég kem niður Laugaveginn í gervi Victor- iu Beckham.“ Ganga fyrir manneskjuna Hinsegin dagar eru haldnir 6.-7. ágúst og þá er mikið um dýrðir í höfuðborginni. „Þetta er lítið land en hálf borgin mætir á hátíðina og gengur með í Pride-göngunni,“ segir Maríus. „Mér finnst fallegt að Pride-gangan sé orðin ganga fyrir manneskjuna. Hún er tákn fyrir stolt. Stolt fólks fyrir að vera öðruvísi og fá að vera til. Þetta eru ekki bara hommar og lesbíur að koma út úr skápnum. Íslendingar, fólkið, er að koma út úr skápnum sem þau sjálf og sýna hluta af sjálfum sér sem þau þora kannski ekki að sýna. Það finnst mér fallegt. Annars er ég orðinn leiður á því að verið sé að búta fólk niður í samkynhneigt eða gagnkyn- hneigt. Við erum lítið þjóðfélag og erum oft upptekin við ýta fólki burt. Við höldum að þannig séum við að skapa okkur rými en það virkar ekki þannig. Við eigum að taka fólki eins og sjálfsögðum hlut. Á sama tíma og verið er að reyna að steypa alla í sama mót er talað um gráa tilveru. Auðvitað er hún grá ef allir þurfa að vera eins og enginn má gera neitt öðruvísi.“ Maríus er samkynhneigður. Spurður hvort það sé erfitt segir hann: „Ég held að sumt fólk haldi að það sé þjáning en það er ekki þannig heldur er það einmitt mjög gaman. Það er ekki að ástæðu- lausu að þetta er kallað „að vera gay“. En lífið hjá samkynhneigð- um er eins og hjá öllum öðrum manneskjum, það koma hæðir og lægðir. Fólk þarf alltaf að horfast í augu við sjálft sig og það er ekk- ert erfiðara eða auðveldara fyrir samkynhneigða en annað fólk. Þetta er eins og að spyrja: Er erfitt að vera manneskja? Svarið er að það er erfitt fyrir suma en auðvelt fyrir aðra.“ Maríus hefur búið erlendis í tíu ár en segist ætla að dvelja hér á landi fram á haust. „Ég vil ekki glata tengingu við Ísland og það er ástæðan fyrir því að ég er heima núna. Mér fannst ég verða að koma heim. Hérna á ég vini sem ég hef átt síðan ég man eftir mér. Það er ekkert sem jafnast á við æskuvini. Maður þarf ekki að útskýra neitt fyrir þeim, maður þarf ekki einu sinni að tala, þeir skilja allt.“ List er samræða Hann hefur nóg að gera, er að leika í kvikmyndinni Strákarnir okkar og í haust verður hann ein- söngvari á tónleikum Sinfóníu- hljómsveitar Íslands og leikur síð- an í söngleiknum Sweeney Todd í uppsetningu Íslensku óperunnar. Hann segist ekkert vera að velta því fyrir sér hvort hann sé stjar- na. „Ef fólk segir við mig: „Mér finnst þú vera listamaður“ þá nægir mér það alveg. Ástæðan fyrir því að fólk sem kemur fram opinberlega kemur fram í fjöl- miðlum er ekki til að vera stimpl- að sem stjarna heldur til að aðrir viti af þeim og list þeirra. Öll list er samræða milli listamannsins og móttakandans. Ef ég syng í baðkerinu heima hjá mér þá getur vel verið að söngur minn sé list en hver ætlar að segja það ef enginn heyrir til mín. Það hljómar kannski eins og AA-prógram þegar ég segist taka einn dag í einu. En þannig er það. Ég veit ekkert hvað mun gerast. Það eina sem ég get stefnt að er að verða eins trúr sjálfum mér og ég get. Það er hættulegt þegar fólk setur sér það markmið að verða stjarna. Ég held að það sé stund- um þannig í lífinu að það sem maður sækist mest eftir í upphafi reynist vera stærsta lygin. En það má kannski segja að allt sem mað- ur gerir sé ákveðin ferð. Ef maður hefur ekkert takmark þá nýtur maður ekki leiðarinnar en tak- markið má samt ekki skyggja á ferðina sjálfa. Ef takmarkið er að syngja á Wembley-leikvanginum þá eru tónleikarnir þar búnir eftir tvo tíma. Þú getur ekki eytt öllu lífinu í þessa tvo klukkutíma, það væri svo mikil synd. Leiðin er tak- markið og svo er árangurinn rús- ínan í pylsuendanum. Ef þú ert heppinn þá færðu rúsínuna. Ef ekki þá kaupirðu þér aðra pulsu. En mér finnst alltaf jafn merki- legt að sjá fólk fara í ferð til að fylgja eftir því sem það vill gera. Það er svo gaman að sjá mann- eskjur ganga leiðina sína.“ kolla@frettabladid.is MARÍUS SVERRISSON „Ég mæli velgengni á sérstakan hátt. Það er yndislegt ef maður nær samblandi af vinnuhamingju og velgengni. Slíkt stendur þó ekki til langframa heldur kemur og fer alveg eins og flóð og fjara.“ Maríus Sverrisson varð stjarna í Þýskalandi eftir leik sinn í söngleiknum Titanic. Hann er staddur hér á landi og vinnur að ýmsum verkefnum á listasviðinu. Ferðin hans Maríusar MARÍUS SVERRISSON Í HNOTSKURN Fæddur: 15. nóvember 1973 Stjörnumerki: Sporðdreki Foreldrar: Margrét Jóhanna Pálmadóttir kórstjóri og Sverrir Hermannsson athafnamaður Nám: Listdansskóli Þjóðleikhússins Tónlistarskólinn í Reykjavík Söngleikjadeild Tónlistarháskólans í Vín Helstu hlutverk á sviði: My Fair Lady Skilaboðaskjóðan Cabaret Sound of Music La Cage aux Folles Kiss Me Kate Nafn rósarinnar Titanic Næstu verkefni Einsöngvari á opnunartónleikum Sinfóníuhljómsveitar Íslands Hlutverk í Sweeney Todd í uppsetningu Íslensku óperunnar Hlutverk í kvikmyndinni Strákarnir okkar „Ég veit ekkert hvað mun gerast. Það eina sem ég get stefnt að er að verða eins trúr sjálfum mér og ég get. Það er hættulegt þegar fólk setur sér það markmið að verða stjarna.“ ,, FR ÉT TA B LA Ð IÐ /E Ó L

x

Fréttablaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Fréttablaðið
https://timarit.is/publication/108

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.