Vorið - 01.01.1932, Qupperneq 3

Vorið - 01.01.1932, Qupperneq 3
VORIÐ 3 þú verðir tekinn líka einhvern góðan veðurdag«. Litli óttaslegni drengurinn stóð inni í miðjum hópnum, náfölur í andliti. Varir hans voru saman- bitnar, og litlu hendurnar hans, sem hann hafði í buxnavösunum, titruðu. I hvert sinn sem hann ætlaði að reyna að segja eitthvað, ráku allir upp skellihlátur. Það var auðséð að hann barðist við grátinn — en fara að gráta, það vildi hann ekki, þá ánægju skyldi hann ekki veita þeim. Allt í einu reif hann sig lausan og hljóp eins og fætur toguðu burt frá þessum ofsóknarher, en allur hópurinn kom æpandi á eftir, hjartalaus og miskunnarlaus, eins og börn eru þegar þau hugsa ekki út í það hvað þau eru að gjöra. En smátt og smátt þagnaði há- vaðinn, og börnin fóru að dreifast í ýmsar áttir til heimila sinna. Ástæðan fyrir því var þó ekki sú, að þau væru farin að kenna í brjósti um ■ þennan litla, ofsótta dreng, heldur hitt, að þeim gat nú ekki dottið neitt fleira í hug til að særa hann með. Ef til vill voru þau líka orðin hrædd um að farið yrði að veita þessu athæfi þeirra eftirtekt. Þegar litli drengurinn varð þess vís, að hann var orðinn laus við þennan óvinaher, var mótstöðu- kraftur hans líka á þrotum. Hann fleygði sér niður á harðan skurð- bakkann, gróf andlit sitt niður í grasið, og fór að gráta með þung- um og sárum ekka, svo litli líkam- inn hans skalf og titraði allur. I' sama bili kom lítil stúlka gangandi eftir veginum. Hún virt- ist vera á aldur við drenginn. Andlit hennar var alvarlegt, og augun voru djúp og dreymandi. »Kristján!« kallaði hún, en eng- inn svaraði. — »Kristján! hvers- vegna vilt þú ekki svara mér, þú veizt þó líklega vel, að ég var ekki me.ð áðan þegar börnin voru að stríða þér«. Drengurinn þagði enn. »Kristján, ætlar þú aldrei að tala við mig framar?« Og nú var kominn grátstafur í kverkar litlu stúlkunnar. Nú leit Kristján upp og sagði: »Þið eruð öll vond, allir menn eru vondir; ég hef ekki gjört neitt illt af mér. Ekki get ég gjört að því þó að — að«-------- Og nú fór hann aftur að gráta. »Þú skalt ekki kæra þig neitt um það, sem þessir vondu krakkar voru að segja«, sagði litla stúlkan. »Ég skal líka segja þér hvað mamma mín hefur sagt mér — því þér er óhætt að trúa því, að mömmu hefur aldrei þótt eins vænt um neinn sem mömmu þína, síðan að hún var hjá okkur áður en hún giftist. — Iíún segir, að það hafi verið sú indælasta og bezta stúlka, sem hún hafi nokk- urntíma þekkt. Það koma æfin- lega tár í augun á mömmu þegar

x

Vorið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Vorið
https://timarit.is/publication/378

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.