Harmonikublaðið - 01.04.2005, Side 10

Harmonikublaðið - 01.04.2005, Side 10
Bréf HARMONIKUBLAÐIÐ Hamonikufélagið mitt Það er komið sumar. Ég sit inni í gömlu baðstofunni á Fjalli, og er að skoða ný- komið Tímablað. Ekki er ég nú samt að fylgjast með pólitíkinni, en lít frekar á auglýsingarnar. Og þarna er ein áhuga- verð. Harmonikuauglýsing frá hljóðfæra- versluninni Rín á Njálsgötu 3 í Reykjavík. Þetta var eitthvað fyrir mig. Ég hafði séð og heyrt leikið á harmoniku og var alveg heillaður af því. Hvað skyldi nú hljóðfær- ið kosta? Ég skoða auglýsinguna betur. Nei ekki orð um það. Þá yrði ekki hjá því komist að skrifa bréf og biðja um mynda- og verðlista. En til þess taldi ég mig með öllu ófæran, því ég skrifaði svo herfilega illa. En bíðum við. Systir mín sem var 5 árum eldri en ég skrifaði Ijómandi vel. Hún var að vísu stríðin og stundum leið- inleg, en samt vonaði ég að hún gerði þetta fyrir mig. Jú, hún var til með það. Ég sagði henni nú eitthvað fyrir um efni bréfsins, því ég þótti í betra lagi orð- hagur á þessum árum, en niðurlagið samdi hún sjálf og var það á þessa leið: „...Þótt ég sé ekki nema 10 ára hef eg ódrepandi áhuga á þessu yndislega hljóðfæri". Ég var nú ekki allskostar ánægður með þetta hjá henni, sérstak- lega að hún skyldi tilgreina aldur minn en lét samt kyrrt liggja. Betra að styggja hana ekki. Bréfið var sent og svar mun hafa borist, en nú brestur mig minnið sem oftar varðandi efni þess og mun það því miður löngu glatað. En gaman hefði verið að eiga það nú. Það var ekki auður í búi foreldra minna, og þótt ég væri mjög heimtufrek- ur á þessum aldri, eignaðist ég ekki harmoniku. En mikið langaði mig til þess. Þegar ég varð 14 ára skrifaði faðir minn í dagbók sína ofurlítinn vitnisburð um „örverpið" og var endirinn á þessa leið: ..og harmoniku ætlar hann að eignast tvítugur". Ekki þykir Fjallsbónda það arðvænlegt fyrirtæki. Svo liðu árin. Loksins á sextugsaldri keypti ég mér harmoniku, sem ein ágæt vinkona mín átti. Þetta var lítið notuð DELICIA, 96 bassa. En hér er sá stóri galli á að ég kann ekkert að spila. Sjálfstraustið fer óðum þverrandi, en einstaka sinnum greip ég samt hljóðfærið og fikta við nóturnar ívar Ketilsson. með hægri hendi, og fyrir kemur að eg hitti á að spila einfaldasta lag með einum „putta". Þessu ætti ég auðvitað að þegja yfir, en þetta er nú bara sannleikurinn. Stund- um læðist sú hugsun að mér nú á efri árum að hefði ég eignast harmoniku 10 ára gamall og fengið einhverja tilsögn, hefði eg ef til vill orðið fullgildur í Stráka- bandið og þar með orðið frægur maður. En ekki orð um það meir. Það er mér mikils virði að eiga þetta hljóðfæri, þótt það sé í minni kantinum og þykir mér afar vænt um það. Komið hefur fyrir að þá gesti hefur borið að garði sem kunna að spila, og þá er gaman að geta lánað þeim nikkuna, en það er bara alltof sjaldan. H.F.Þ. var stofnað 1978. Af fávfsi minni hélt eg að vankunnátta mín gerði mig óhæfan til að vera í þeim félagsskap, en það reyndist misskilningur. Hins vegar er mér óljúft að viðurkenna það að áhugi minn á félaginu var ekki meiri en svo að eg vanrækti að sækja fundi þess fyrstu árin. En um síðir tók ég rögg á mig og hefur mér tekist að mæta á flestum fund- um þess síðan, og hef ég haft af því ómælda ánægju og ekki séð eftir þeim tíma sem í það hefur farið. Mynstur félagsfundanna hefur tekið breytingum í áranna rás. Nú eru fundir fyrsta sunnudag hvers mánaðar kl. 15, frá október - aðalfundur - og fram í maí og caif' alltaf mjög veglegar kaffiveitingar, sem gefa fundunum aukið gildi, en tónlist er engin og er það miður. Áður voru þetta kvöldfundir, og þá höfðu ýmsir hljóðfær- in með og spiluðu um stund. Ég minnist þess á kvöldfundi á Breiðumýri að menn voru að spila, og þar á meðal Ingólfur Benediktsson frá Dal. Þegar hann hafði lokið laginu, varð Sigurði Friðrikssyni að orði. „Ekki þekki ég þetta lag". Það er ekki von því það er heimatilbúið, var svarið. Var nú leitað eftir því hvort ekki ættu fleiri heimatilbúna tónlist og reyndist svo vera og urðu nokkrir til að spila eigin lög. Ég hef tekið þátt í nokkrum sumarferð- um félagsins hér innanlands, og á eg fé- laginu mikið að þakka, þvf í þeim ferðum hef ég komið á ýmsa fallega staði á land- inu sem mér væru annars með öllu ókunnir. Má þar nefna Djúpuvík á Strönd- um, hringferð um Vestfirði, (ökulsárlón og 2 heimsóknir til Rangæinga. Allar eru þessar ferðir ómetanlegar perlur í sjóði minninganna. Að mínum dómi ræður þar mestu samstaða og sam- hugur ferðafélaganna. Það er sama hvort hópurinn telur 20 eða 40 manns. Allir eru samtaka um að láta léttleika og gleði vera í fyrirrúmi. Og það er ekki um neina gerfi- gleði að ræða sem fengin er með áfengis- neyslu. Nei, hópurinn er eins og stór fjöl- skylda þar sem allir eru tilbúnir að hjálpa öllum og láta gott af sér leiða. Þess hátt- ar hugarfar er svo sannarlega mannbæt- andi, og held eg að betri félagsskapur finnist varla. Alltaf eru einhverjir hagyrð- ingar með í för, og gefur það ferðunum stóraukið gildi. Svo eru aðrir sem kunna skrítlur og skemmtilegar sögur og er þetta allt gott krydd í tilveruna. f fyrri ferð okkar til Rangæinga 1998 var gist í litlum timburhúsum á bökkum Rangár, og í einu þeirra vorum við 4 „konulausir" menn vistaðir. Ég tók við húslyklinum og geymdi hann vandlega. Á sunnudagsmorgun þegar haldið var heimieiðis greiddu menn fyrir gistinguna og allir skiluðu lyklunum - nema ég - því gleymdi eg alveg. Við vorum komin lang- leiðina til Selfoss þegar ég uppgötvaði lykilinn í vasa mínum, og sá að ekki yrði hjá því komist að upplýsa mistökin. Einn ágætur félagi minn taldi þetta vera ófyrirgefanlegan klaufaskap. Það þótt mér nú harður dómur, en hafði fátt

x

Harmonikublaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Harmonikublaðið
https://timarit.is/publication/1088

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.