Tímarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrá inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Framtíğin

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoğa í nıjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ağlaga hæğ


Vafrinn şinn styğur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til ağ skoğa blağsíğuna sem JPG
Framtíğin

						Ritstjóri:   Hinrik Thorarensen.
I. Árgangur.
Siglufirði 16. júní 1923.
10. tölublað.
íslenskar íþróttir.
Erindi flutt á ungmenna-
féíagssamkomu.
Niðurl.
Það, sem fremst af öllu auðkendi
forfeður vora, var táp, sjálfstraust,
skyldurækni og drenglyndi. Þessir
höfuðkostir voru það, sem óefað
hófu liinn norræna kynstofn til
vegs og valda, eins og sömu kostir
hafa gegnum aila veraldarsöguna
hafið hverja þá þjóð tii vegs og
gengis, sem þeir hafa prýít; —
nægir þar að nefna Rómverja og
eigi síður Hellena.
Allir þessir þrír þjóðflokkar, eiga
það sammerkt, að á þeim' tíma
þegar vegur þeirra stóð með mest-
um blórna, Voru þeir íþróttamenn,
langt urn fram aðrar þjóðir. Það
er því auðsætt sambandið milli
þessara höfuðdygða sem orsökuðu
gengi þessara þjóða, og íþróttanna.
eins og líka er alkunnugt að sam-
fara hnignun íþróttanna hjá öllum
þessum þjóðum fór hnignun þess-
ara kosta og jafnframt vöxtur hóg-
lífis og munaðar, sem svo varð
bein orsök þess ófarnaðar sem yfir
þessar þjóðir dundi.
Forfeður vorir, landnámsmenn-
irnir norsku, yðkuðu allskonar
íþrótíir sem stæltu og hertu Iíkama
þeina og juku þeim áræði og sjálfs-
írausts. Dæmin þekkjum við öll
svo ótal mörg úr fornsögunum að
ekki þarf að nefna þau. En strax
og íþróttayðkuninni hnignaði, fór
að koma afturför í þjóðina. Dreng-
skapur og skyldurækni fór þverr-
andi, en undirhyggjumál og níð-
ingsverk fóru í vöxt  og orsökuðu
að lokum að sjálfsæði landsins
druknaði í blóðhafi og hryðjuverk-
um Sturlungaaldarinnar. Örfan
menn, eins og t. d. Aron Hjör-
leifsson bera þar hátt merki hins
forna, íslenska drengskapar og
hetjudugs, og það eru einmitt þeir,
sem héldu trygð við hinar þjóð-
legu íþróítir. Hvað þetta þýddi fyrir
landið er kunnara en S*vo, að um
það þurfi að tala hér. Nú er það
ekki lengur metorðagirnd og valda-
.græðgi Hákonar hins gamla sem
sjálfstæði íslands er búin hælta af,
en nú er sjálfstæði landsihs búin
hætta af erlendu auðvaldi, ef vér
látum hóglífi og munaðarnautn, leti
og eyðslusemi, samfara dugleysi
ná yfirtökum með þjóðinni og ger-
um ekki vort ítrasta til, að ala upp
hrausía, harðgjörva og vinnusama
kynslóð í landjnu, sém innir vel af
hendi skyldur sínar gagnvart land-
inu og sem trúir á sinn eigin mátt
og á framtíð landsins.
Til þessa eru yðkanir íþrótta ó-
eiað eitthvert öflugasta meðalið.
íþrótíir fornmanna voru margs-
konar. Sumar þeirra eiga nú ekki
lengur við. Lífshæítir, menning og
öll aðstaða hafa dæmt tilgang þeirra
sem verklegrar listar, að engu haf-
andi fyrir oss, þótt tilgangur þeirra
sem stælingarmeðal líkamans sé
hins vegar sígilt. Eg á þar við
vopnfimina.
Skotfimin er nú líka orðin alt
önnur eir áður, fyrir uppfyndingu
byssunnar sem er margfalt örugg-
ara drápstó! en hinir gömlu hand-
bogar, eu jafnframt er skotfimi nú-
tímans lítið löguð til þess að stæla
líkamann heldur miklu fremur til að
svæla    drápgyrni    mannahna,    og
mikið minni list en bogaskotfimi.
Aftur eru margar aðrar af íþrótt-
um feðra vorra sem halda gildi
sínu enn þann dag* í dag. Eg skal
nefna þar til: Glímu, knattleik,
skauta- og skíðahlaup, sem allar í
sameiningu og hver fyrir sig gætu
að meira eða minna leiti komið í
stað útlendu leikfiminnar sem nú
er víða að ryðja sér tll rúms. Þess-
ar listir eru allar mikið þjóðlegri
en hin úílenda, leikfimi sem hin
íslenska tunga á ekki einu sinni
þolanleg orðtæki yfir í ýmsum grein-
um. Petta skal þó sagt án þess að
eg vilji á nokkurn hátt kasta ryrð
á hana, en hinar fornu listir geta
víst að mörgu fylliléga jafnast við
hinar útlendu sem stælingarmeðal
líkamans, auk þess sem skauta- og
skíðahlaup eru listir, sem hafa
feikna mikla praktiska þýðingu —
a. m. k. fyrir hvein Norðlending,
-- þá þýðingu að þær í mörg.
hundruð tilfelhim hafa bjargað-lífi
manna, auk margskonar annara
gagnsemdar. fæssar fornu þjóðlegu
listir ættu því að m. k. að njóta
jafnréttis við hina útlendu leikfimi,
og stund að vera lögð á þær við
hvern skóla Iandsins, eftir því sem
staðhættir og ástæður leyfa.
Ein listinn er þó enn ótalinn af
hinum fornu íþróttum. Ekki fyrir
það, að jeg telji hana minst varða
heldur þvert á móti. Pað er
s u n d i ð.
Forfeður vorir yðkuöu sundið
mest allra íþrótta. Allir kannast við
kappsund þeirra Ólafs konungs
Tryggvasonar og Kjartans Ólafs-
sonar, (og af sundfimi hins fyr-
nefnda eru óefað sprottnar sagn-
irnar um björgun hans úr Svoldar-
					
Fela smámyndir
Blağsíğa 39
Blağsíğa 39
Blağsíğa 40
Blağsíğa 40
Blağsíğa 41
Blağsíğa 41
Blağsíğa 42
Blağsíğa 42