Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Fréttir | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | TXT  |



Ašlaga hęš


žś žarft aš vera meš Adobe Reader Plugin til aš skoša žessa sķšu


get Adobe Reader



Morgunblašiš

						.    . .'¦¦*¦ -.:-.;,:¦..«  <:%   ¦^..¦^y.- <iti4.

6    C

MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 4. DESEMBER 1988

4

GaL/RAsTaFir

eftir Kristínu Marju Baldursdóttur myndir Ragnar Axelsson

HEIMURINN ER oft hörmung ein og því skóp

guð nokkra menn sem hugsa abstrakt til að

mýkja skap okkar og sanna eigin

sköpunarmátt. Einn þeirra, sem reynir

hiklaust að færa sólina úr stað í listaverkum

sínum, liggur nú á Borgarspítalanum þar sem

honum ber að hvílast. En eitthvað hefur Jón

Gunnar Árnason myndhöggvari heyrt illa í

skapara sínum því hann setti upp vinnustof u

á stof nuninni og mundi ekki alveg eftir

veikindum sínum nema þegar þau vitjuðu

hans óvæg.

Og sennilega hefur hann alveg gengið f ram

af hinum almáttuga þegar hann fékk sér

gulan garðstól og góðan bar í vinnustofuna

og bauð gestum sínum huggulega upp á

veitingar meðan þeir virtu fyrir sér líkan af

listaverki sem glóir þegar vinkona Jóns,

sólin, sendir því bros.

Þetta eru galdrastafír,"

segir Jón Gunnar þegar

ég horfí á listaverkið sem

síðar á eftir að margfalda

stærð sína og standa við

aðalinngang Borgarspít-

alans. „Er spítali ekki

galdrastofnun?" bætir

hann við og hendir af sér sloppnum

sem hann hafði gengið í inn eftir

göngunum frá sjúkrastofu sinni.

Stendur svo í hvítri skyrtu, grænum

hermannabuxum og ökklaháum

reimuðum skóm, opnar barinn sinn

og segir: „Má bjóða þér viský elsk-

an mín?

Ég lagði það á mig að hætta að

drekka eins og mér þykir það gam-

an, en var svo ekkert að þessu því

brennivín hefur engin áhrif á fram-

gang sjúkdómsins."

— Jón Gunnar, mér var sagt að

það væri dekrað við þig hérna af

því þú værir svo mikill karakter?

Eru konurnar voða góðar við þig?

„Já mjög góðar. I þessi tvö ár

sem ég hef gengið hér út og inn

hef ég aðeins kynnst frábæru fólki.

En hér er aldrei gert upp á milli

manna. En það eru margir sem sjá

ekki hversu yndislegt fólk þetta er,

en ég^er með fullum sönsum og sé

það. Ég helli til dæmis sjálfur upp

á könnuna hérna, og þá býð ég

þeim oft í kaffi til mín hérna inni

á vinnustofu. Ég er orðinn eins og

ein af mublunum hérna," segir hann

og brosir.

„En ég er skapmaður og læt

ekki einhverja lækna tala við mig

í þriðju persónu, og'ef mér líkar

ekki við blóðsugurnar sem taka úr

mér blóðið, þá rek ég þær bara út.

Ég sagði nú svona við konuna í

eldhúsinu: Er ég ósköp frekur elsk-

an mín? Og þá sagði hún: Jón minn,

það er tvennt ólíkt að vera frekur

eða ákveðinn."

Sólin

Dulúð umlykur galdrastafina

hans Jóns Gunnars.

í miðjum hringlaga brunni stend-

ur hár þríforkur með nokkrum

minni í kringum sig, og í stéttina

kringum brunninn er greypt munst-

ur sem samskonar fígúrur standa

upp úr. „Munstrið er græðandi

galdratákn", segir Jón sem hefur

stúderað þetta að sögn. Hann geng-

ur í kringum líkanið og bendir mér

einnig á myndir á veggjunum sem

hann hefur tekið af líkaninu í eðli-

legu umhverfi.

„Þríforkur er sóltákn hvar sem

er í heiminum og sóltákn er í öllum

galdri.

Ég elska sólina. Hún er guð,

hugsunin og lífgjafi allra og alls."

— Hefðirðu viljað búa annars

staðar þar sem sólin er meiri?

Hann segir stutt: „Nei. Það er

hvergi sterkari sól en hér þegar

bjart er."

Jón Gunnar hefur verið viðloð-

andi sjúkrahúsið síðustu tvö árin

og er í stöðugri meðferð vegna blóð-

krabba. Eftir að hann veiktist var

honum falið að gera tillögu að úti-

verki við aðalinngang spítalans. Inn

við endann á ófullgerðri álmu á sjö-

undu hæð hefur hann vinnustofu

sína, og á öllum veggjum álmunnar

er hluti af verkinu, eins og Jón seg-

ir, skissur og myndir frá ýmsum

sjónarhornum.

Við stöndum við gluggann og

horfum niður á planið þar sem

skúlptúrarnir koma til með að

standa í framtíðinni. „Þetta pláss

hefur verið afskipt í mörg ár," seg-

ir Jón Gunnar. „En næsta skrefið

er að teikna allt verkið upp í rétta

stærð, og síðan tekur við tveggja

mánaða framkvæmd við smíðina.

Það verður spegilslípað stál í verk-

inu þannig að endurkast sólarinnar

myndast allt í kringum það og send-

ir geisla inn um glugga sjúkrahúss-

ins.

Hvaðan kemur þessi geisli? mun

fólk spyrja undrandi og skima upp

í skýjaðan himin.

En peningavaldið á eftir að gefa

grænt ljós á þetta," bætir hann við

og sest í garðstólinn sinn.

Egóið

Þegar menn eru veikir hafa þeir

yfírieitt ekki rænu á miklu öðru,

en það er annað uppi á teningnum

hjá Jóni Gunnari, sem vinnur eins

berserkur þegar hann er hress, þótt

hann segist nú helst vilja vera laus

við að vera þarna. „Ég hef farið

illa með skrokkinn á mér, listin

hefur alltaf haft forgang, verið

númer eitt. En það eru ekki allir

sem hafa áhuga á éinhverju. Vinna

bara, horfa á sjónvarpið og vaska

upp."

Svo hækkar hann röddina: „En

ég hef ekkert veríð að streða til að

skilja einhvern andskotann eftir

mig sem mölur og ryð fær eytt."

En Jón Gunnar Árnason mun nú

samt skilja ýmislegt eftir sig fyrir

utan dæturnar þrjár, sem hann seg-

ir hafa verið stoðir sínar og stytt-

ur, því stórfengleg umhverfislista-

verk hans prýða marga staði og

söfn borgarinnar.

Og einn okkar fremsti listamaður

er fyrrverandi meistari í vélvirkjun,

sem hann segir hafa komið sér að

ótrúlegum notum gegnum tíðina,

og stofnaði hann á sínum tíma fyrir-

tæki sem tók að sér ýmis verk,

m.a. að smíða gráturnar í Bessa-

staðakirkju.

En sú vinna gerði hann ekki

hamingjusaman.

„Ég varð að gera það upp við

mig hvort ég ætlaði að hugsa um

egóið eða lifa eftir þeim lögmálum

sem tröllríða íslendingum, safna,

græða, eignast meira, lifa heil-

brigðu löglegu lífí, búa til kjarna-

fjölskyldu. Eg kastaði öllu frá mér

og fór að vinna fyrir sjálfan mig

og umhverfíð."

Hann fór til Lundúna til að nema

list sína, og kenndi síðar við lista-

skólann þar, svo og Listaakademí-

una í Kaupmannahöfn.

— Fékkstu  ekkert samviskubit

					
Fela smįmyndir
C 1
C 1
C 2
C 2
C 3
C 3
C 4
C 4
C 5
C 5
C 6
C 6
C 7
C 7
C 8
C 8
C 9
C 9
C 10
C 10
C 11
C 11
C 12
C 12
C 13
C 13
C 14
C 14
C 15
C 15
C 16
C 16
C 17
C 17
C 18
C 18
C 19
C 19
C 20
C 20
C 21
C 21
C 22
C 22
C 23
C 23
C 24
C 24
C 25
C 25
C 26
C 26
C 27
C 27
C 28
C 28
C 29
C 29
C 30
C 30
C 31
C 31
C 32
C 32
C 33
C 33
C 34
C 34
C 35
C 35
C 36
C 36
C 37
C 37
C 38
C 38
C 39
C 39
C 40
C 40
C 41
C 41
C 42
C 42
C 43
C 43
C 44
C 44
C 45
C 45
C 46
C 46
C 47
C 47
C 48
C 48