Tímarit.is
Søg | Titler | Artikler | Om os | Spørgsmål og svar |
log på | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Voröld

Klik her for at få nærmere oplysninger om 40. tölublağ 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Vis i nyt vindue:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Vertical fit


Din browser understøtter ikke PDF-filer
Klik her for at se siden som JPG
Voröld

						VOBÖLD
Winnipeg, 12. nóvember, 1918.
KUBBER   STAMFS,   STEHO-
ILS,   SEALS,   CATTLE
EAB BUTTONS, Etc.
pegar þið þurfið Btimpla insiRll,
slgnet o.s.frv. skrifið til hins undlr-
ritaOa.
Sendið eftir ókeypis synishorni
af Gripa Eyrna Hnöppum.
Canadian Stamp  Co.
S. O. BJEERING
Sími, Garry 2176.
MO   Donald  St.                    Winnipeg
BÚJÖRD TIL SÖLU
Einn landsfjórðungur tii sölu
nálsegt Luudar í Manitoba. Land-
i8 er inngirt. Uppsprettuiind ná-
lægt einu horninu. Verð $2,400.
Landið er S.W. qr. 10, 20, 4 W.
principal meridian.
Héraðið umhverfis Lundar er
ágætt gripaland, og einnig til yrk-
ingar. Gott vatn. Landið yfir
höfuð slétt með miklu af góðum
sldiviðarskógi (poplar).
Skilmálar: $500 út í hönd.
Sanngjarn tími á það sem eftir
stendur.
Snúið yður til auglýsendans að
902 Confederation Life Building,
Winnipeg.
r
Qtofnað 18663.
Talsíml G. 1671
pegar þér ætlið að kaupa áreið-
anlegt úr þá komið og finnið oss.
Vér gefum skrifaða abyrgð með
Bllu sem keypt er af oss.
Mitchell & Co., Ltd.
Glmsteinakaupmenn   [    Stórum    og
Smáum Stfl.
L
486   Main   Str.
Wínnlpeg.
HEYRID GÖDU  FRÉTTIRNAB.
Enginn heyrnarlaus
^arf að örvænta hver-
ra margt sem þú hefir
r«ynt os hversu marg-
ra «em þú hefir leitað
árangurslaust, þá er
enginn ástæða fyrir
þig til Irvsentingar.
The Megga-Ear-Phone
Jttefir oft gert krafta-
verk þagar þeir hafa
étt I hlut sem heym-
arlansir voru og allir M ECr A.-EA»-
tðldu öl»knandl.                PHON8
Hveraig sem heyrnarleysl þitt er;
á hvaða aldri sem þú ert og hversu
eft sein lækning hefir misteklst á þér,
pá. verður hann þér að liði.   Seadu taf-
arlaust eftir basklingi með myndum.
UmboSssalar í Canada:
ALVIN   SALE8  CO.F  DEPT.  24
P. O. Box 66,               Winnipeg, Man.
VerS [ Canada $12.50;  póstgjald borg-
að af oss.
">
WheatCityTanneryLtd
BRANDON, MAN.
ELTISKINNS IÐNAÐUR.
Láttu elta nauta og hrossahúð-
irnar yðar fyrír Feldi "Rawhide"
eða "Lace Leather" hjá "WHEAT
CITY TANNEEY" félaginu.
Elsta og stærsta eltiskinns iðnað-
ar framleiðslu félag í Vestur-
Ganada. Kaupa húðir og loðskinn
með hæðsta verðo.      Góð skil.
Spyrjið eftir verðlista Utaná-
skrift vor er Brandon, Man.
SIGN     MEÐ      MATJURTA-
OÖRDUM TIL SöLU
Við Portage Avenue, nálægt
Murray Bkemtigarðinum. Jarð-
vegurinn er annílaður í hin-
nm fræga Rauðárdaí. Hátt
iand og fv.Tt. Lækur rennur í
gegn um cignina. Gömul kona
á þessa eign og getur hún ekki
stnndað hana eins og vera ber.
Skrifið   oss   eða     talsímið.
Aritan vor er:
902     Confederaticn   Building
Sími Main 2391. Winnipeg
Business Course
«r heróp nútímans—Allir keppaat vlð
«8  hafa  meiri  eða  minni  þekkíngu  á
verzlunarmálum.
TÆKIFÆRIN  VIDA
Alstaðar skortir menn og stúlkur með
c-eynslu  og   þekkingu,  þó  hvergl  eins
og [ verzlunarhúsum og á skrifstofum
GÖDAR   STqDUR   BIDA
þess sem   aSeins  undirbýr  sig.
Marga langar til að fara á verzlunar-
•kóla,    sem    eiga    við    erfiöleika    að
stríða. þeim býður "Voröld"
FYRST—10 prósent afslátt af sex
mánaða námsgjaldi á einhverjum
af þremur beztu verzlunarskólunum
hér í Wfnnipeg.
ANNAD—fægilega borgunar skll-
mála.
pRIDJA—Tsekifæri   til    að   vinna   af
sér námsgjaldiS.
SKRIFID TIL V0RALDAR
petta er aðelns fyrir áskrifendur.
peir áttu heima utanvert við kaup-
túnið, feðgarnir. Báðir hétu þeir
Snjólfur, — Snjólfur gamli og Snjólfur
Iitli voru þeir kallaðir í daglegu tali.
En þeir kölluðu hvor annan í ávarpi
einungis Snjólf. pað var einhver
vani hjá þeim, þeim fanst það nátengja
þá meir hvorn öðrum, að þeir hétu
sama nafninu og kölluðu hvor annan
því óbreyttu. Snjólfur gamli var
komin yfir fimtugt, en Snjólfur litli
var ekki nema liðlega tólf ára að
aldri.
peir voru mjög samrýmdir. Gátu
aldrei hvor af öðrum séð. Prá því
Snjólfur litli mundi fyrst eftir, hafði
það verið þannig.
En Snjólfur ganali mundi lengra
fram. Hann mundi, að hann fýrir
þrettán árum hafði búið á óðalsjörð
sinni, klukkústundar reið frá kaup-
staðnum, hafði verið giftur góðri konu
og átt þrjú væn og hraust börn. En
þá snéri gæfan við honum bakinu og
óhamingjah lagðist í einelti við hann.
Pé hans hrundi niður úr fári, og stór-
gripirnir úr miltisbruna og öðrum
kvillum. Og rétt a eftir fengu börn-
in hans kíghósta og dóu öll þrjú — og
svo varð skamt á milli þeirra, að þau
lentu öll í eina gröf. par kom, að
Snjólfur varð að bregða búi og selja
jörðina, til þess að geta staðið í
skilum. pá keypti hann nesið rétt
utan við kauptúnið, bygði sér þar kofa,
sem Hann þiljaði sundur í tvent, hróf-
aði upp fiskihjalli—og þegar það var
búið, átti hann rétt fyrir ofurlítilli
gaflkænu.
Pað var fátæk og döpur æfi, sem
hann og kona hans áttu þarna í kof-
anum. Reyndar voru þau bæði vön
vinnu —en þau voru óvön harðrétti
og stöðugum áhyggjum fyrir komandi
degi. Flesta daga varð að sækja
fæðuna í sjóin. Oft var hafið þeim
harðdrægur gjafari; — þau gengu ekki
á hverju kvöldi södd til sængur. Og
til fatnaðar og þæginda var sáralítið
afgangs.
A sumrin vann konan að fiskiþurk-
un hjá kaupmanninum. En þurkadag-
arnir voru svo fáir og tímalaunin lág.
—Henni entist ekki aldur lengur, en
rétt fram yfir fæðingu Snjólfs litla,—
siðasta athöfn hennar var að ákveða
nafn hans. — Upp frá þeim degj
bjuggu feðgarnir einir í kofanum.
Snjólf litla rak óljóst minni til skelfi-
legra þrautatíða; — þá hafði hann ver-
ið einn í kofanum, og dagarnir höfðu
verið óslitin lest rauna og harmkvæla,
—því enginn hafði verið til að gæta
hans, meðan hann var enn >á of ungur
til, að pabbi hans gæti tekið hann með
sér á sjóinn. Snjólfur gamli hafði
orðið að binda hann við rúmstokkinn,
meðan hann var í burtu, eða setja alt
laust til hliðar, svo að hann gæti ekki
náð í neitt, sem hann gæti farið sér að
voða með. pví heima gat hann ekki
setið. Hann varð að sækjaþeim í
soð^ið.
Gleggra mundi Snjólfur eftir sælli
stundum, eftir sumarblíðum dögum á
sólglitrandi hafi; — hann mundi eftir,
að hann sjálfur sat í stafnj, og horfði
á Snjólf gamla innbyrða gljáandi veið-
ina. En einnig þeir tímar voru
beiskju blandnir, því 'suma daga grét
himininn, og Snjólfur gamli varð að
róa einn á gaflkænunni sinni.
par kom þó að Snjólfi litla óx svo
fiskur um hrygg, að hann gat f>lgí
Snjólfi gamla á sjó í hvaða veðri sem
var. Og upp frá þeim degi höfðu þeir
aldrei skilið hvor við annan. Hvorug-
ur mátti af öðrum sjá styndinni leng-
ur. Ef annarhvor þeirra rumskaðist
í svefni, vaknaði hinn strax, og yrði
annarhvor þeirra andvaka, gat hinn
ekki með nokkru móti sofnað.-----------
Maður gæti hugsað sér, að þeir
hefðu verið svo samrýmdir, af pví þsir
hefðu svo margt að spjalla um sín á
milli. En svo var ekki. peir þektu
hvor annan svo vel, og báru svo óbil-
andi traust hvor til annars, að þeir
þurftu ekki talsins við; — dögum sam-
an sögðu þeir ekki nema orð og orð á
stangli. Og þá kunnu þeir hvað bezt
við sig hvor hjá öðrum. peir þurftu
ekki nema að líta hvor á annan, til
þess að gera sig skiljanlega.
En meðal þeirra fáu orða, sem fóru
á milli þeirra, var setning, seni kom
upp aftur og aftur, — það er að segja:
Pað var alténd Snjólfur gamli,
sem sagði hana við Snjólf litla. Og
orðin voru þessi:
— "Maður verður bara að sjá um,
að standa í skilum við alla og skulda
engum neitt, og svo reiða sig á for-
sjónína."
Enda sveltu þeir heldur en að kaupa
nokkuð, sem þeir gátu ekki borgað
út í hönd. Og þeir rifuðu sér saman
föt úr gömlum strigadruslum og kar-
bættu þau, til þesS að hylja nekt sína
skuldlaust.
Allir nágrannar þeirra skulduðu. Og
borguðu ekki kaupmanninum nema
endrum og eins — og aldrei að fullu.
En feðgarnir höfðu aldrei skuldað
nokkrum manni eyris ígildi, svo lengi
sem Snjólfur litli mundi til En fyrir
hans tíð hafði Snjólfur gamli haft
reikning hjá kaupmatíninum, eihs og
allir aðrir. En það hafði Snjólfur litli
enga hugmynd um.-----------
peir urðu að sjá um að hafa afgang
frá sumrinu, til vetrarins, þegar ekki
gaf á sjóinn fyrir stormum og hríðum,
vikunum saman. peir ýmist söltuðu
niður eða Hertu fiskinn til vetrarins •
en sumt seldu þeir kaupmanninum, til
þess að vera ekki auralausir þegar
veturinn færi í hönd. En sjaldan áttu
þeir neitt eftir að vorlaginu, og
stundum varð þurður í búi, þegar á
veturinn leið. Pað fór svo flest vor,
að þeir fengu að kenna á sultinum—
meira eða minna. peir réru hvern
dag, sem gæftir leyfðu, en komu oft
tómhentir hekn—eða með magra luðu
á kænubotninum. En þeir börmuðu
sér aldrei. peir skiftu aldrei skapi.
peir báru þradtabyrði sína, þó þung
væri, með sama jafnaðargeðinu og
hamingjuna, þá sjaldan hún brosti of-
urlítið við þeim — báðir tveir. pví
þeir skulduðu þó engum neitt. Og
vonin um, að þótt þeir fengju ekkert
að borða í dag, þá kynni guð að
senda þeim málsverð.á morgun — eða
hinn daginn — var þeim alténd næg
huggun. En þegar á vorið leið, urðu
þeir oft fölir pg kinnfiskasognir, og
erfiðir draumar ásóttu þá. Og lang-
tímum saman lágu þeir andvaka.-------
Og eitt af þessum raunavorum, —
og það vor var meira að segja fremur
venjii kalt og hretasamt, svo varla gaf
hægviðrisdag, — kom ógæfan á ny yf-
ir Snjólf gamla. Snemma morguns
lenti snjóflóð á kofanunv'óg.urðu báð-
ir feðgarnir undir því. En gnjólfi
litla tókst á einhvern óskiljanlegan
hátt að grafa sig upp úr fönninni. Og
þegar hann sá, að hann mundi ekkí.
einn vera fær um að finna Snjólf
gamla í skaflinum, hljóp hann alt hvað
fætur toguðu til kauptúnsins og vakti
upp. En hjálpin kom of seint —
Snjólfur gamli var kafnaður, þegar
þeir loksins fundu hann í fönninni.
Peir lögðu líkið á stóran stein undir
kletti, sem vaí- þar rétt hjá. Seínna
um daginn átti að sækja það á sleða.
og ak^a því inn í kauptúnið. Snjólffu-
litli stóð lengi og strauk hærukollinn
á Snjólfi gamla. Hann tautaði eitt-
hvað fyrir munni sér, — enginn heyrði
hvað það var. En hann grét ekki.
Pólki þótti hann vera undarlegui
gemlingur, að hann skyldi ekki élnu
sinni tárfella yfir föðurmissinum, og
varð hálfkalt til hans fyrir bragðið.
Að hugsa sér að drengur á >hans áldri
skyldi vera svo kakllyndur, sagði það
sín á milli.
pessl vegna fór svo, að enginn gaf
sig neitt frekar að honum þarna strax.
Og hann varð einn eftir á nesinu, þeg-
ar fólk fór heim, til að fá sér morg-
unbita, og sækja sleða, til þess að
aka líkinu heim á.
Kofinn hafði færst úr stað, og var
allur brotinn og bramlaður. Sumstað-
ar stóðu stoðarendar upp úr snjónum
og hingað og þangað sást á verkfæri
og áhöld. Snjólfur litli ráfaði niður
I fjöruna, til þess að líta eftií' kæn-
unni. ílann sagði ekki neitt, þegar
hann sá brotin af henni skolast hing-
að og þangað i flæðarmálinu, en hann
varð þungbrýnni við.
Svo gekk hann áftur upp úr fjör-
unni, og settist á steininn hjá líkinu.
petta voru óskemtilegar horfur hugs-
aði hann með sér. Hefði kænan bara
verið óbrotin, þá hefði hann getað
selt hana. Pví einhverstaðar varð að
ná í það, sem þurfti til útfararinnar.
Snjólfur hafði jafnan sagt, að þegar
maður dæi, þyrfti maður að eiga fyr-
ir útförinni, því það væri skömm að
því, að láta grafa sig á kostnað sveit-
arinnar. En hann hafði bætt því við,
að þeir gætu báðir dáið rólega, hvenær
sem skyldi því það fengist að minsta
kosti nægilegt í ú'tfararkostnað fyrir
þá báða, fyrir kofann, kænuna, og á-
höldin og nesið — á uppboðinu. En
nú var altsaman eyðilagt. Nema nes-
ið. Og hvernig átti hann að fara að,
að gjöra sér fé úr því? Hann var
hræddur um, að það væri einskis virði,
svona alveg allslaust og eyðilegt.....
Og nú loksins datt honum I hug, að
hann hefið sjálfur ekkert að borða, og
hlyti líklega að drepast úr sulti, — því
hafði hann gleymt til þessa. Hann
íangaði eiginlega mest til, að hlaupa
niður I fjöruna, vaða út i sjóinn og
drekkja sér. En þá var það, að bæði
hann og Snjólfur yrðu jarðaðir á kostn
að sveitarinnar. Og nú fanst honura
ábyrgðin hvíla á sér, fyrir þá báða. Og
hann hafði ekki kjark í sér, til að
verða valdur að því, að þeir báðir
hvíldu með skömm í gröfinni.
Snjólfur litli var óvanur svo erfið-
um heilabrotum. Hann fékk höfuð-
verk, og var skapi næst a6 gefa al1/
upp á bátinn.
pá datt honum alt í einu í hug, að
hann ætti engan samastað. Og það
yrði kalt.að vera úti í nótt.
Hann hugsaði málið fram og aftur,
og för svo að draga saman stoðir og
sperrubrot.        Hann  lagði    stoðirnar
skáhalt upp að klettinum, yfir líkið,
byrgði yfir með segldruslum og mok-
aði snjó upp að öllu saman, til þess að
gjöra hlýrra þar inni. Honum var
ofurlítil huggun^í því, að hann mundi
fá að hafa Snjólf þarna hjá sér í'
nokkra daga. pað yrði þó varla meira
en vikutíma. pegar hann var búinn,
skreiddist hann inn í skúrinn og sett-
ist flötum beinum við hliðina á líkinu.
Hann var bæði þreyttur og svangur,
og sár-syfjaður. En þá flaug honum
aftur í hug, hvernig í ósköpunum hann
ætti að fara að því, að borga útförina.
Og alt í einu datt honum ráð í hug, —
og hann mundi líka geta bjargað sjálf-
um sér>- Og undir eins hvarf honum
öll þreyta og svefnmók.     Hann snar-
aðist út úr skúrnum, og hélt áleiðis til
kauptúnsins.
Hann stefndi beint á hús kaup-
mannsins. Leit hvorki til hægri né
vinstri. Tók ekkert eftir því, að
fólk leit hann óhýrum augum.
Stráksóhræsið, sagðí það, sem tár-
feldi ekki einu sinni yfir föðurmissin-
um!
Og þegar hann var komin að húsi
kaupmannsins, gekk hann rakleíðis
inn í búð og spurði búðarmannínn,
hvort hann gæti náð tali af kaupmann-
inum.
Búðarmaðurinn var hálf-hvumsa við,
en fór samt og drap á skrifstofuliurð-
ina. E.étt á eftir kom kaupmaðurinn
fram í dyrnar horfði gaumgæfilega á
Snjólf litla og bað hann svo að koimv
inn í skrifstofuna.
Snjólfur litli lagði húfuna sina á
búðarborðið og gekk inn.
—"Jæja, drengur minn?" spurði
kaupmaðurinn.
Snjólfi litla lá við að fallast allur
ketill í eld. En hann herti sig þó upp
og sagði:
"pú veizt víst, að lendingin okkar
er betri en Pæreyjinga lendingin þín."
Kaupmaður brosti ósjálfrátt a"ð ró-
emi og aiyarleik drengsins.
—  "Jú, ég hefi heyrt þvi fleygt,"
anzaði hann.
"Ef ég nú leyfi Pæreyingunum þín-
um að nota lendinguna okkar í sumar
—  hvað viltu þá borga mér mikið fyr-
ir það?"
—   "Væri ekki betra, að ég keypti
af þér nesið?" spurði kaupmaðurinn
og reyndi að dylja bros sitt.
—  "Nei," gengdi Snjólfur litli, "því
þá á ég hvergi heima."
—  "pú getur samt sem áður ekki
átt þar heima, — þér verður ékki lof-
að það."
—  "Ég ætla í sumar að byggja mér
annan kofa, og þangað til bý ég í skiír,
sem ég er búinn að búa mér til. En
nú er ég búinn að missa Snjólf og
kænuna, svo núna í sumar get ég ekki
róið. pess vegna vil ég leigja þér
lendinguna handa Pæreyjingunum þín-
um, ef þú vilt borga mér dálítið fyrir.
paðan geta þeir róið í flestum áttum.
Manstu ekki eftir, hvað oft þeir urðu
að sitja heima í sumar sem leið, þó við
gætum róið? pað, var af því, að lend-
ingin þeirra var miklu verri en lend-
ingin okkar, sagði Snjólfur mér."
—  "Hvað mikið viltu hafa fyrir lend-
inguna í sumar?" spurði kaupmaður-
Inn.
—  "Eins mikið og ég þarf fyrir út-
för Snjólfs."                              .
"pá segjum við það. Ég 'skal sjá
fyrir kistunni og öllu saman. pú get-
ur verið áhyggjulaus útaf því."
Kaupmaðurinn gekk fram að dyrun
um og ætlaði að opna þær fyrir hon-
um, en Snjólfur litli hreyfði sig hvergi,
— það var auðséð að erindinu var ekki
lokið.
—   "Hvenær kemur slglingin með
vörurnar til þín?" spurði hann alvar-
legur og hugsandi eins og fyr.
—  "Ekki á morgun, heldurl hinn dag-
inn, hugsa ég," anzaði kaupmaðurinn.
Hvað skyldi hann vilja því? hugs-
aði hann með sér, og leit á tólf ára
snáðann með sama svip, eins og hann
væri að ráða gátu.
—  "parftu þá ekki að fá þér dreng í
búðina, eins og í sumar sem leið?"
spurði Snjólfur og leit rólega beint
framan í hann.
—  "Jú, en hann þarf helzt áð vera
kominn á fermingaraldur," sagði kaup-
maður brosandi.
—   "Viltu koma með mér hérna út
fyrir búðina?" sagði Snjólfur litli —
það leit út fyrir, að hann hefði verið
viðbúinn svarinu.
Kaupmaðurinn gekk brosandi á eftir
honum út úr búðinni og niður á mal-
arkambinn þar rétt við.
Snjólfur litli gekk þegjandi að steini,
sem þar lá, tók tökum á honum, stóð
á fætur með hann í fanginu, og snar-
aði honum svo frá sér. Svo sneri
hann sér að kaupmanninum og sagði.
—  "petta gat húðardrengurinn, sem
þú hafðir í sumar sem leið, ekki gjört
—ég sá hann oft reyna þáð."
Kaupmaður hló hýrlega.
—  "Fyrst þú ert svona sterkur, þá
ætti að vera hægt að nota þig þó þú
sért ekki fermdur," sagði kaupmað-
ur.
— "Og fæ ég svo að borða meðan ég
er hjá þér, og sömu laun og hann
hafði?" spurði Snjólfur litli.
—   "Já, það er svo sem sjálfsagt,"
svaraði kaupmaðurinn.
—"pað er gott, þá fer ég ekki á
sveitina," anzaði Snjölfur litli, og varð
hægra um. "Hafi maður í sig og á,
þá fer maður það ekki," bætti hann
við.
Svo tók hann ofan og rétti kaup-
manninum hendina, eins og hann hafði
séð  Snjólf gamla gjöra.
—  "Vertu sæll," sagði hann. "Ég
kem þá, ekki á morgun, heldur hinn
daginn."
—  "Komdu inn með mér sem allra
snöggvast," sagði kaupmaðurinn, og
gekk á undan honum að eldhúsdyrun-
um hleypti Snjólfi litla inn og sagði
við vinnukonuna:
—  "Geturðu ekki gefið drenghnokk-
anum þeim arna ofurlítinnJbita ?"
Snjólfur litli hristi þverneitandi höf-
uðið.
—  "Ertu þá ekki svangur," spurði
kaupmaðurinn.
¦— "Jú," anzaði Snjólfur litli — hann
gat varla komið upp orðunum og
blessuð matarlyktin jók sult hans um
allan helming, en^ hann herti sig upp,  hann lágt fyrir munni sér. Svo klapp-
"en það er ölmusa og hana vil ég j aði hann á öxlina á Snjólfi   litla   og
ekki þiggja," sagði hann.
Pað kom einkennilegur alvörusvipur
á andlit kaupmannsins. Hann gekk
að barninu, klappaði á kollinn á hon-
um, gaf vinnukonunni bendingu og
tók drenginn inn með sér.
—  "Hefirðu aldrei séð pabba þinh
sáluga gefa kunningjum sínum I
staupinu þegar þeir litu inn til hans?
eða   kannske   kaffibolla?"
—  "Jú," anzaði Snjólfur litli.
sagði hátt:
—  "Guð blessi þig, drengur minn!"
Snjólfur litli varð hissa, þegar hann
sá kaupmanninn vikna.
—   "Snjólfur    grét    aldrel,' '  sagði
hann þá.
Og rétt á eftir bætti hann við:
—  "Ég hef aldrei grátið heldur síð-
an ég var barn.....      Mig langaði til
að gráta, þegar ég sá, að Snjólfur var
dáinn.      En ég var hræddur um,    að

— "parna  sérðu, maður verður að ^ honum kynni að þykja fyrir þyi   pess
gera gestum sínum eitthvað gott. Og vegna stilti ég mig.
ef gestirnir vilja ekki þiggja það, þá
fer kunningsskapurinn út um þúfur.
Pessvegna verðurðu að borða með mér
skal ég segja þér, því þú ert gestkom-
andi hérna, og við höfum ráðið af um
mikilvæga hluti, sem ekkert getur orð-
ið úr ef þú vilt ekki þiggja venjulegar
veitingar hjá mér."
"Ég verð þá víst að gjöra það, — það
verður svo að vera," andvarpaði
Snjólfur litli.
Svo starði hann i'ram undan sér
Stundarkorn i þungum þönkum, , en
sagði svo alvörugefinn:
"Maður verður bara að sjá um, að
standa í skilum við alla, og skulda
engum neitt, og svo reiða sig á for-
sjónina."
—  "Já, það er hverju orði sannara,"
anzaði kaupmaðurinn — en þá varð
hann að taka upp vasaklútinn sinn,
því hann grét og hló í einu.
—  "Honum kippir í kynið," tautaði
-----------Andartaki seinna lá Snjólf-
ur litli grátandi
manninum.
(Eimreiðin).
í   fangimí   á   kaup-
Gunnar Gunnarsson.
G0BÁR BUJARÐÍR
Vér getum selt yður bújarðir smáar
og stórar eftir því sem yður hentar,
hvar sem er í Vestur Canda. pér
getið fengið hvort sem þér viljið
ræktað land eða óræktað. Vér höf-
um margar bújarðir með allri áhöfn,
hestum, vélum, fóðri og útsæði. parf
ekkert annað en að flytja þangað.
pægileg borgunarskilyrði. Segið oss
hvers þér þarfnist og skulum vér bæta
úr þörfum yðar.
DOr\1INION FARM EXCHANGE.
815   Somerset    block,      -      Winnipeg
I
>0<SgBEfr-04!SS&>0<
ONE GAR-SCOTT 25 H. P.
Samsett dráttvél og sjálffermari
$3,500, Skilmálar $500 út í hönd og
sem cftir er.
og   blástursvél,    fvrir
lanngjrn tími fyrir það
, Snúið yður til auglýsendans að
902 CONFEDERATION LIFE BUII,DING, WINNIPEG
K)4BHg
C. S. MACDONELL LUMBER C0.
Bæði Stranda og Fjallaviður
pakspónn úr Kauðum sítrus-viði.
Sívalir og kantaðir staurar.     Eldiviður
SKRIFID EFTIR UPPLÝSINGUM UM VERD
346 SOrVIERSET BLOCK                        WINNIPEG
(U
0>-<
l
RJ0MI
SÆTUR OG SÚR
] Keyptur
Vér borgum undantekningar-
laust hæsta verð. Flutninga-
brúsar lagSir til fyrir heildsölu
verð.
Fljót afgreiðsla, góð skil og
kurteis framkoma er trygð með
því að verzla við
DOMINiON CREAMERIES
ASHERN, MAN.                    og                    WINNIPEG, MAN.   |
nmmt-o-mmm-o-mm»-o tmm o«aE»o«sa»(>4in><g
KOL! KOL!
Vér getum afgreitt fljótt og vel bæði HÖRÐ og LIN kol.
Beztu tegundir. Ef þér hafíð ekki byrgt yður upp nú þegar,
þá komið og sjáið oss.    Vér getum gert yður ánægða.
Talsími Garry 2620                                 |
D.D.Wood & Sons Ltd.
Office og Yards:  Ross Ave., horni Arlington Str.
Vér mótmælum a
-Jón Sigurðsson. wm
Afl í þjóðlífi Vestur-lslendinga, er Voröld
óneitanlega orðin—heilnæmt afl, sem reynir að
beita sér fyrir ollú því bezta og drengilegasta sem
til er í þjóðlífmu.
Undiröldur sálarlífsins, hinn forni, norræni
hugsunarháttur blossar þar uþp. Tilfinningin
sem knúði forsetann til að segja "Vér mótmælum
allir.''—Sem knýr oss til að endurtaka það hárri
raustu, "Vér mótmælum allir!" , þegar reynt er að
svifta Vestur-lslendinga rétti þeirra og frelsi.
Skrifa þig fyrir Voröld,—ger svo í dag. Kostar
aðeins $2.00 um árið.     Fæst enn þá frá byrjun.
!ífc -
l !!!......
¦;:-":;:i|!
					
Hide thumbnails
Side 1
Side 1
Side 2
Side 2
Side 3
Side 3
Side 4
Side 4
Side 5
Side 5
Side 6
Side 6
Side 7
Side 7
Side 8
Side 8