Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagblašiš Vķsir - DV

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dagblašiš Vķsir - DV

						DAGBLAÐIÐ& VÍSIR. MIDVIKUDAGUR 10. MARZ 1982.
15
Menning
Menning
Menning
Menning
Sleinunn Þórarinsdóttir heldur um
þessar mundir einkasýningu að Kjar-
valsstöðum og sýnir alls 11 verk.
Listakonan á að baid langan náms-
feril, eina einkasýningu (Gallerí
Suðurgötu 1979) og þátttöku í
nokkrum samsýningum.
Ný veröld
Listakonan gefur okkur innsýn i
nokkuð furðulega veröld, tjáða í
brenndan leir, efni sem gefur manns-
likamanum nýjar víddir og nýja túlk-
unarmöguleika. Og ef við fylgjum
nöfnum verkanna i bókstaflegri
merkingu, getum við sagt að þessir
„líkamar" og „hausar" standi utan
við okkar venjubundna raunveru-
leika (sjá nöfn, verk eins og „skugg-
ar", „draumur", „flug", „per-
sóna".) Og latneska orðið
„persona", sjá verk nr. 7—8,
(Steinunnvar við nám á ítalíu 1979—
1980), þýðir einmitt gríma, sem Ieik-
arar notuðu til forna-. Þannig tjá
verkin okkur visst „líkamsleysi", eða
,,tóm", þar sem spilað er með hið
ytra útlit til að virkja áhorfandann í
myndelstrinum og jafnvel vekja hjá
manni undarlegar kenndir.
Þá eru þessi tómu, tjáningarlausu
andlit láiin andspænis speglum, sem
eru aldrei annað en endurskin hins
ytri veruleika, en ná aldrei að sýna
okkur hina sálrænu og likamlegu
þykkt mannverunnar.
Stemmning
En þó er varasamt að fara út í of
flóknar útlistanir þar sem flesl
verkin virðast fyrst og fremst vera
hvatar að ákveðinni upplifun, — eins
og við sjáum í 2—3 skiptum lág-
myndum, sem í einfaldleik sínum og
13. PERSONU
sterkari   efnisverkun  virka   líkt   og
Ijóðrænar stemmningar.
Áhorfendum er boðið upp á að
raða þessum myndbrotum og túlka
þau að eigin vild, vitandi vits, að
grunntónninn liggur í efninu sjálfu.
Ópersónur
. „Leikbrúðurnar i fullri stærð"
eiga nokkra sérstöðu á sýningunni,
en hafa þó sameiginlegt með öðrum
myndum sýningarinnar ákveðið
„líkamsleysi". Þessar brúður, sem
hanga/detta, virðast þó hafa skýrari •
merkingu í umfjöllun listakonunnar.
Við getum sagt að sýningin i heild sé
„ort" í 3. persónu, sem þó 1. persóna
getur tileinkað sér. Þessir „hann",
„hún", „það" hafa misst öll
persónuleg einkenni og runnið saman
Myndlist
„Flugið I" nr. 5 (1980. Brenndur leir, ýmislegt).
Ljösm. GBK.
Gunnar B, Kvaran
i „maður", sem i þessum myndum
hér er hlaðinn dularfullum blæ,
ekkerl ólikum „l'arl fantastique".
En þó er ekki því að leyna að efnið
sjálft er afgerandi hlutur i listsköp-
uninni. Efnið í þessum myndum er
aðalhvatinn að þessari sérkennilegu
slemmningu sem ríkir á sýningunni.
Það verður því spennandi að fylgjast
með úrvinnslunni, hvort „persónan"
eigi eftir að fá skilgreindari og skýr-
ari meiningu.
-G.B.K.
Bandarískir brunnmigar
og bræður þeirra á atómöld
Við eigum sagnir um rismikla öld
sem hlolið hefur nafnið vikingaöld.
— Ýmsir með Moggasiðgæði hafa
reynt að skipa öld þessari virðulegan
sess í sögunni og freistað þess að
sveipa hana gullnum ljóma. Sann-
leikurinn er hinsvegar sá að þetla er
öld gangstera, sem freista þess að ná
hámarki á okkar atómöld.
Menn slógu sér saman sem kallað
er og fóru í svonefndan hernað lil að
afla sér fjár og frama. Þetta þýddi,
að fara á fjarlæga slaði til rána og ill-
virkja. Þeir gengu á land þar sem
varnarlaust og friðsamt fólk átti sér
einskis ills von. Konum var nauðgað,
börn henl á spjótsoddum, gamal-
menni lemstruð og fjöldinn af fólk-
inu drepinn, sumt hneppt í þrældóm.
Síðan kveikl i kotunum eftir að öllu
hafði verið rænt sem hægt var að
nola.
Þelta var á þeirra máli að afla sér
fjár og frægðar. Nautgripum öllum
smalað, drepnir og flutlir burtu.
Þetla voru nákvæmlega sömu skýrsl-
ur og bárusl frá Kóreu, Vielnam og
Suður-Ameriku, aðeins munur á
lækni. Ég man svo langl að ég las
fagnaðarskýrslu af Malakkaskaga
þar sem Bretar brenndu lil ösku 40
þorp til að koma friði á. Þessir menn
eru alllaf með biblíuna i annarri
hendi og byssuna í hinni til að vernda
friðogsiðgæði.
Mörgum verður á að spyrja hvað
þetla fólk í fortið og nútið hafi gert
fyrir sér.
Þessi slóri glæpur er sá að biðja
verndarana að hvika sér frá svo sólin
geli skinið á það. Það langar lil að
lifa á einskonar mannsæmandi háll í
sínu eigin landi sem hrifsað hefur ver-
ið af því. Sá einasti glæpur sem
viðurkenndur er, er að vera á móti
glæpunum.
Nú verður manni á að spyrja,
hverjir það eru sem stíga þennan
darraðardans á dauðra manna búk-
um. Eru það ekki einhverjir
skrælingjar í líkingu við sósialista?
En það undarlega verður uppi á
teningnum að þetta eru friðelskandi
þjóðir, Bretar, Frakkar, Hollending-
ar með bróður að baki, Bandaríkin.
Þetla eru hvorki meira né minna en
máttarstólpar þessa hnatlar með bros
á vör og kærleikann i kjaflvikinu.
„Hvað mun innar?" sagði karlinn
sem fann lúsina á lanngarðinum.
Okkar siðasti brunnmigur sem um
gelur í sögu gisli hjá örfátækum
bónda á Vestfjörðum, að morgni
greiddi hann næturgreiðann með þvi
að míga í brunn hans. Nú er öldin
önnur, tæknin hefur hent fyrir borð
svona hafurtaski.
Okkar mikli mat- og lífsbrunn-
ur er 200 mílna landhelgin. Sá
brunnur mun nú vera hlaðinn kjarn-
orkusprengjum og eiturtuðrum og
borin von um að verða fullmiginn.
spjótsodda, svona vinnur tæknin á.
Hugsjón höfuðþjóðar framvindunn-
ar er að kúga hverl smáríki sem á ein-
hver nállúruauðæfi til að láta þau af
hendi, eða kalla yfir sig dóm hins
slerka. Þessi forystuþjóð og hennar
bræður berjast um hinn þriðja heim.
Leggja þeim til vopn, lári og gjafir
uns mótstaðan er þrotin og þá fljúga
hinir sameiginlegu náhrafnar aflur á
hræ.
Þytur skelfingarinnar hefur nú far-
ið um Vestur-Evrópu og fólkið neilar
að deyja fyrir stórmennin með her-
læknina í handarkrikanum. En hvað
sem hinir sleigurlátu slátrarar segja
og gera, pippar angistarsviti þeirra
,undan herklæðum blekkingarinnar.
Þeir geta ekki án alþýðunnar verið,
sem trúir ekki lengur á mannfómir,
heldur belra mannlíf. En slikl þola
auðmangarar ekki. Alþýðan má ekki
eygja þá hugmynd að hún hafi meiri
Kjallarinn
Halldór Pjetursson
V ^Þytur skelfingarinnar hefur nú fariö um
Vestur-Evrópu og fólkið neitar að deyja fyrir
stórmennin meö hertæknina í handarkrik-
anum," segir Halldór Pjetursson í grein sinni.
Kúrekarnir eru endurreistir afreks-
menn frá víkingaöld, ásaml heila-
klofnum karlpeningi með staðna
hugsun. Nú henda þeir í San Salva-
dor   börn   á   byssustingum   í   stað
skyldur við lífið sjálft en vetnis-
sprengjur og vikapillar hennar. Frésl
hefur frá Bandarikjunum að hand-
langarar forsetans hafi nú bannað að
hann hafi viðtöl við fréttamenn, utan
að slerkir menn séu við hvora hönd,
sem geti tekið i taumana ef hann er of
berorður um fagnaðarboðskapinn.
Hið hryllilega ásland í rikjum Suð-
ur-Ameríku, sem Bandarikin brjóst-
fæða, er orðið svo að jafnvel Tíminn
birtir grein þann 12.1 '82 með svo-
hljóðandi fyrirsögn: „Svo óralangt
frá guði, en svo nálægt Bandaríkjun-
um". Grein þessi er svo hryllileg að
hún þarfnast engra útmálunar, en
þýðir á máli Bandaríkjaforseta: Sið-
mennlaffar hcrnaðaraðgerðir. Hér er
enginn lepruskapur hins frjálsa
heims.
Við gelum kannski ekki veitt
mikið viðnám en meðan við drögum
að okkur ferskt loft og höfum vitund
af sannfæringu, er betra að slanda á
hnjám en falla í auðmýkt flatur nið-
ur. Það er hugsunin um öryggi lífsins
og siðgæði þess sem okkur er skylt að
halda vörð um og ávaxta. Það. eitt
getur stöðvað ofurmenni alheimsk-
unnar. Alvaldið gaf okkur þennan
hnött með óþrjótanlegum gögnum og
gæðum, þótt annað standi á siðum
auðhringanna. Þá skopmynd vantar
alllaf undir tanngarðinn.
Þá er okkur ekki síður skyll að
horfa og hugsa um himingeimmn.
Þar munu ótal byggðir hnettir og
margl bendir til að við fáum hugdetl-
ur þaðan, þóll ekki sé enn sannað
visindalega en margir okkar mestu
hugsuðir eru sem óðast að fallast á
slikt. Hinar mestu menningarþjóðir
fornaldar voru komnar lengra á því
sviði en við. Má þar nefna Grikki,
Rómverja, Indverja, Kinverja og
fleiri þjóðir sem við viium litil skil á.
.lafnvel Biblian morar af slíkum
sognum, sem benda til tengsla úl í
geiminn. Flestir hafa að einhverju þá
trú að maðurinn deyi ekki út, enda
væri fáránlegt að hugsa sér annað.
Öll tilveran frá loppi lil láar er lif-
ai'di, ælli þ;i loppstykkið eitt að falla
fyir róða. I ilgáiui lmii i! ills lyrsiar
og verða með timanum ao viMudum.
Eitt gæti kannski sloppað hina
eiginlegu mannælu, að ef eitthvað
væri rétt i þvi sem sjáendur segja um
hina verstu menn er þeir koma'til
annarra búslaða. Kirkjan hafði lengi
hvelvíti á oddinum, en bústaðir þess-
ara manna eru lilt fýsilegri. Þetta
byggist á því að maðurinn verður að
bera ábyrgð á verkum sínum, sem er
hiðeina rélllæti.
Allir hinir verstu menn verða á sér-
stökum slöðvum að ganga sjálfir í
gegnum allt það ægilega sem þeir
hafa öðrum bruggað. Þetla er bara
réttlæti og engum rentum á þá bætt.
Réttlætið er áltaviti lilverunnar og
verður ekki umflúið, eða bætl með
krónum. Þegar þessir meinvættir lits-
ins hafa lokið sinni skelfingargöngu,
er þeim send hjálp til að byrja nýtt
líf. Þetia er ekki seti fram sem vis-
indi, en hollt væri mörgum að Ijá því
eyra.
Halldór Pjetursson,
rilhöfundur.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
18-19
18-19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36