Þjóðviljinn - 29.06.1990, Blaðsíða 17

Þjóðviljinn - 29.06.1990, Blaðsíða 17
Bob Dylan í Laugardalshöll - Bubbi Morthens hafði það erfiða hlutverk að hita upp, en bar svo mikla viröingu fyrir stjörnunni aö manni fannst stóð þó fyrir sínu, þrátt fyrir óstýriláta strengi í gítarnum. Ljósmyndina tók Páll Stefánsson. Sumir fúlir, aðrir glaðir, hann halda aftur af sér - Bubbi Pá er að baki hér á skeri kons- ertinn með frægasta rokkskáldi allra tíma. Konsertinn sem fyrir- fram var næstum dauðadæmdur vegna meints fúllyndis goðsins mikla... eins og menn vildu slá á hrikalega eftirvæntingu sína, með því að vera við hinu versta búnir, til að verða nú ekki fyrir vonbrigðum - því að þrátt fyrir allt vita víst alhörðustu Dylan- aðdáendur að ekki er fyrir jarð- neska veru að standa undir þeim átrúnaði sem Bob hinn ungi skóp sér fyrir um aldarfjórðungi þegar hann söng ógnandi The times they are a-changin', ásakandi Masters of war og spámannslega A hard rain's gonna fall. Það er nefnilega svo að fyrir 68- kynslóðinni var Bob Dylan núm- er eitt reitt, ungt þjóðfélagsskáld, sem flutti sín ljóð á þann smarta hátt að kyrja þau við kassagítar- undirleik. Síðan hallaðist hann að rokkinu og á fimmtu plötunni sinni, Bringing it all back home, flutti hann helminginn af lögun- um með rokkhljómsveit. Þetta var 1965, tveim árum eftir að hann hafði einn síns liðs slegið í gegn á Newport þjóðlagahátíð- inni. Hann kom fram á þessari sömu hátíð með rokkhljómsveit. The Paul Butterfield Blues Band, í júlí 1965, og mætti þá bauli og púi hneykslaðra áheyrenda, sem vildu fá sinn rót- tæka ljóðasöng með friðsælum gítarslætti. Tuttugu og fimm árum síðar í Laugardalshöllinni á íslandi held ég að sumum hafi verið svipað innanbrjósts og gest- um á Newport hátíðinni þarna í denn, nema hvað maður fer ekki að púa á mann sem er búinn að vera í guðatölu í aldarfjórðung, jafnvel þótt hann bjóði upp á óheflað rokkband sem sker innan hlustir manns... hann á nú virð- ingu skilda fyrir gamla daga. Enda kom líka ágætis kassagít- arkafli á eftir rokkaða upphafinu, sem hófst á Subterranean homes- ick blues, sem er fínt rokklag - en það verður að segjast eins og er, að sándið var vont fyrsta raf- magnaða kaflann - eins og ekki hefði verið búið að prufukeyra það í tónlistaróvinveittu húsinu. Gítarar voru yfirgnæfandi, og söngurinn, sem allir komu til að heyra, of lágvær. Eftir þessa bröttu byrjun var huggulegt að heyra gömlu uppáhalds Dylan- lögin úr kassagíturum, kontra- bassa og nefmæltum barka meistarans... sem reyndar fór á stundum nokkuð óreglulega með textann miðað við hrynjandi laga, þannig að vart var fyrir nema vana bakraddasöngvara að syngja með honum - enda var lítið samband á milli sviðs og sal- ar. Fólk klappaði að vísu vel fyrir hverju lagi, en þarna upplifði ég í fyrsta skipti að klapp fengi ekki að njóta sín... hitt er oftar á slík- um samkundum að manni finnist fólk heldur langdregið í fagnað- arlátunum. Þeir Bob og félagar hans þrír (gítarleikari, trommari og bassa- leikari) keyrðu sem sagt pró- grammið í gegn þannig að varla slitnaði tónninn á milli laganna - ekkert gauf á sviðinu eins og er kannske regla fremur en undan- tekning hérlendis. Og lagalistinn var meiriháttar á mælikvarða 68- kynslóðarinnar - mestan part þekkt lög frá 7. áratugnum og bara 3 lög af nýju plötunni. Sem, sagt draumaprógram, en margt flutt öðruvísi en á stúdíóplöt- unum - en Dylan er reyndar fræg- ur fyrir að bregða sífellt af frá upphaflegum útsetningum, þannig að slíkt ætti ekki að vera fréttnæmt. Sama er að segja um framkomu mannsins sjálfs - ég skil í raun ekki allt þetta tal um hans „meinta" fúllyndi - hefur það ekki verið alkunna allt frá fyrstu skrefum Dylans á leið til sinnar ómannlegu frægðar, að maðurinn er mannafælið meinhorn, og hefur aldrei verið þekktur fyrir huggulegt stofu- spjall, nema þá kannske í eigin hýbýlum? Undirrituð er svo heppin að hafa aldrei hrifist af Dylan sem persónu, en ég viðurkenni að hafa grátið baráttutárum með sumum lögum hans, reyndar ófá- um... þannig að ég skemmti mér bara ágætlega og stundum rúm- lega það við söng og misþægi- legan leik þeirra félaga á mið- vikudagskvöldið - hafði reyndar líka gaman af síðari rokkköflu- num. Ég er þó viss um að ég og allir hinir hefðu fengið meira út úr komu þessa óviðjafnanlega manns við aðrar kringumstæður - hvernig á fólk að „fíla“ sig á hörku-rokktónleikum sitjandi á stólum í löngum röðum í kol- svörtum geymi (allir gluggar Hallarinnar byrgðir og vond lýs- ing á sviði). En við höfum ekki í annað betra hús að venda, og ég verð bara að segja, að ég er ánægð yfir að Dylan kom þótt fáir hafi séð framan í hann og hann ekki sigr- að, ef marka má mál nokkurra heldur vonsvikinna 68-kynslóðar manna sem ég hef hitt. En þrátt fyrir misjafnt álit manna á frammistöðu Dylans í Laugar- dalshöll held ég að við verðum áfram að muna og meta að Dylan kveikti í þessari margumræddu kynslóð baráttuneista, sem hefur að vísu orðið að mismiklu báli í hverjumogeinum... en tíðarand- inn er líka annar nú og við sem urðum þeirrar gæfu aðnjótandi að vera ung á breytingartímum 7. áratugarins verðum að telja það ómögulegt að verða fyrir sömu hughrifum nú og þá - við höfum of mörg ofþreyst á hugsjónasvið- inu og getum ekki ætlast til að Bob komi okkur aftur þar til bjargar. En það er gott til þess að vita, að enn er Bob ekki þurraus- inn þar sem hann hefur alltaf ver- ið sterkastur- á plötum, þar sem maður getur pælt í textunum og fílað sig heima hjá sér með sína gömlu hetju fyrir hugskots- sjónum 7. áratugarins. Hann lengi lifi. Föstudagur 29. júni 1990 NÝTT HELGARBLAÐ - SÍÐA 17

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.