Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						Milli veru
og
leiks
Smásaga
eftir
Hrafn Gunnlaugsson
K>
k.jallaraherbergi: Skrifborð
undir glugga. Ofn. Bókahilla.
Málverk; fólk á engi; fjall og
hundur; sveitasæla. Svefn-
sófi við útvegg. Smáborð; tíma-
rit og blöð. Plötuspilari; tón-
list: Heyrnarlaus brauzt
Beethoven um í heljartaki
sköpunargleðinnar: Brimlöður.
Orustugnýr: Níunda, synfóní-
an.
Hann stóð á miðju gólfi.
Hallaðist fram á við. Hélt á
vínglasi. Horfði ofan í vínið.
— Hann: Turnhöfuð. Strítt hár.
Oturaugu. Munnharka. Svip
beitni — Og samt; lífsótti. Að
vera: Steinhús. BílL Pening-ar.
Nöldursöm kona — eða: Mál-
verk. Ljóð. Fugl: Allt.
— Og þegar hún var farin
og við sem höfðum elskazt allt
kvöldið og legið nakin hlið við
hlið, sagzt elska og elskað,
fann ég enn betur hve stutt
bil var á milli okkar og hve
einfalt væri að brúa það — að-
eins ef ég hefði hugrekki til
þess að segja henni allt. Allt.
En mig — ég var ekki sjálfum
mér líkur, ég var strax farinn
að gera mér eitthvað upp og
leika — sanit vissi ég að eina
leiðin til að hún skildi mig
væri að ég kæmi hreinn til
dyra — dyldi ekkert — rifi
niður grímuna. — En ég var
strax farinn að flýja — flýja
vegna nálægðar hennar ...
Ég stóð upp. Hellti í glösin.
Settist.     —    Hann     horfði    í
gaupnir sér. Þetta flöktandi
augnaráð. Þessar vandræða-
legu hendur. Og hún hafði
elskað hann. Hún: Fuðrandi
hlátur í vorlaufinu. Kitlandi
skríkjur í grasinu. Hrekkja-
lómur. Mildi jarðarinnar. Blóra-
bali við fljótið. Jarðremma
og niður fljótsins; þungur
þungur...
Hann leit upp. Tók sígarettu
af         borðinu.         Reykurinn
streymdi út um vit hans.
Fótatak. Einhver á hæðinni
fyrir ofan á leið á salerni. Syf j-
aður og andfúll þreifar hann
út hálfrokkinn ganginn. Þögn.
Glamur. Streymi vatns í rörum.
Aftur fótatak. Þögn.
Ærður af spunahljóði ástar
sinnar finnur elskandinn ölv-
anda hörnnds snerta vit sín.
Hann sleppir örskotsfugli til-
finninga sinna. Elskar líkama
sinn. Þörf sína. Elskar sjálfan
sig vegna ástar sinnar. Al-
gleymi — og síðan: Angur-
værð. Marrandi tímans.
Hræðsla. Hann skynjar fárán-
leika gleði sinnar og spyr:
Hvers vegna?
— Og þegar hún var farin
og ég ekki lengiir undir nálægð
hennar og gat aftur horft ó-
truflaður á tilutina — fann ég
enn betur en áður nauðsyn
þess  að   ég segði   henni   allt
—  segði henni frá öllu helvítis
húmbúkkinu        og        þrasinu
—   segði henni hvað ég vildi
innst inni í mér. — En ég vissi
að ég gat það ekki undir ná-
lægð hennar, svo ég ákvað að
skrifa henni bréf — skrifa
henni bréf — bréf sem ég
kallaði í leit að sannleika. . . .
Tvístraður í sikarkala heims-
ins flýr einsetumaðurinn á vit
kyrrðarinnar. Ósnertur af
amstri líðandi stundar leitar
hann jafnvægis. Þreifar í ein-
semd eftir brestum sálar sinn-
ar. Reynir að hreinsa upp úr
sárunum. Kemst nær éginu.
Sér sjálfan sig í ugluspegli
og  hefur  uppgjör sitt.
— Og þegar ég fann aftur
að tjaldið var fallið og ég var
einn   með   hugsunum   mínum
—  þurfti ekki lengur að leika
—  fékk ég mér blöð og byrj-
aði að skrifa — já og ég kall-
aði  bréfið í  leit að sannleika
—   og ég skrifaði um stelpur
sem ég hafði séð og langaði til
að sofa hjá — skrifaði um aðr-
ar stelpur sem ég hefði verið
með, um fylirí og skandala, um
þörf mína til að vera frjáls og
lifa. — En að ég elskaði hana
samt, hana eina, því hún væri
hamingja mín og tilvera — hitt
og hinar væru aðeins auka
tónar í lífi minu; hending, til-
viljun, nátlúran sjálf — eitt-
hvað sem ekki yrði komizt hjá
—   því það væri einmitt það
sem gæfi ást minni á henni
gildi, það sem gerði ást mina
raunverulega. Því til að geta
elskað hana yrði ég að fá að
lifa og til að geta elskað hana
heitt, yrði ég að fá að lifa mik-
ið og sterkt — þess vegna yrði
hún að skilja þetta og þess
vegna    segi    ég    henni    þetta
—    svo samband okkar gæti
orðið jafn eðlilegt og lífið sjálft
—   óþvingað og frjálst — og
ég skar á æðar hjarta míns
og   lét   mér   blæða   á   blaðið
—   duldi ekkert. Ekkert. Ekk-
ert.
Hann stóð upp. Lagði glasið
á borðið. Drap í sígarettunni.
Gekk að bókahillunni. Sneri
baki í mig. Horfði á bóka-
kilina. Andartök liðinna
stunda. Kviknar í huganum:
Grasið og remma jarðarinnar.
Hlátrar. Hlaup. Þau féllu sam-
tímis. Lyngið og mosinn. Hún
byltist um. Róaðist. Hörund . . .
Hann settist aftur.
Ég fann allt í einu að líminn
hafði liðið. Sofandi húsið. Mið-
nætti. Tif klukkunnar á skápn-
um. Aftur til í eyrum mínum.
Þessi stund okkar; nú — og ég
mundi aftur okkar fyrstu
kynni:
A skólagangi í fríminút-
um fyrir mörgum árum hafði
hann snúið sér að mér og sagt:
— Spilarðu á trommur?
—  Já, svaraði ég.
—   Ég er að hugsa um að
fara að læra á trommur hjá fín-
um karli sem spilar í lúðra-
sveitinni.
ÞÁ: Hann: Bólugrafinn.
Ofstuttar  buxur.   Græn  peysa.
Rúskinnsskór. Mömmustrákur;
án móður sinnar hefði mis-
kunnarlaust lífshlaupið troðið
hann undir. Hún hafði fætt
hann og borið undir belti.
Grátið  og  glaðzt  ve'gna   hans.
—     Nú: fjarri móðurmjólk
og ávítunarorðum. Gelgjuskeið.
Þörf — samt fann hann enn
skyldleika sinn við móður sína,
eins og fræ sem er nýfokið af
blóminu og skýtur fyrstu öng-
um í mold — Annað líf. Annar
maðui'. Menn. Kjallaraher-
bergi. Vín.
Hann tók glasið. Hallaði sér
aftur á bak. Augu; urðu að
að segja. Uppgjör? — Kannski
ekki. Ennþá að leika? — Leik-
ari þó aðeins einn áhorfandi
sé eftir í salnum.
Sprunga myndast í stíflu-
garðinn. Fyrsta vatnið seytlar
í gegn. Sverfur sárið. Stækkar
sprunguna. — Og skyndilega:
Stíflugarðurinn hrynur: Flaum-
ur.
— Ég skrifaði alla nóttina.
Og þegar ég hafði lokið við
bréfið  náði  ég  mér  í  umslag
—      stakk brcfinu í. Ég
límdi umslagið aftur — skrif-
aði nafnið hennar utan á — síð
an léí ég umslagið í skrifborðs
skúffuna — fór að sofa — En
ég sagði henni alll. AUt. Ég
sagði henni að ég vildi verða
málari eyða lífinu sem lista-
maður, ég sagði hcnni lika að
4     LESBÓK MORGUNBLAÐSLNS
11. jainiúar 1970
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16