Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 34. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						Öskjuhlíöarþankar
Megrunar-
lindin
Lœragjö
eftir Ásgeir Jakobsson
Heimasætan gerist
æ girnilegri
Það var eldsnemma, rúmlega
sjö, á laugardagsmorgni þann 10.
júlí að ég rölti uppí Öskjuhlíð að
njóta sólar eftir langan dumb-
ungskafla. Ég fann orðið til dálít-
illar sektarkenndar gagnvart
þessari vinkonu minni og reyk-
vísku heimasætu eftir langt fram-
hjáhald með öðrum og reisulegri
meyjum i nágrenni Reykjavíkur,
svo sem Esjunni og fleiri hennar
líkum. En nú þarf ég að endur-
nýja kynnin, og kominn heim eft-
ir langa útivist, sá ég strax margt,
sem hafði dulizt mér í hlaðvarp-
anum. Öskjuhlíðin er eins og
meyja i vexti, hún þroskast og
blómgast með hverju árinu og
gesturinn sem man telpugopann
með fléttustýrin segir hissa:
— Mikið ertu að verða sæt
stúlka...
Hvað var
á seyði?
Þar sem sól var enn á austur-
lofti, hélt ég austur fyrir geym-
ana f leit að rjóðri að sóla mig i.
Nú sem ég stend þarna f hailan-
um og horfi yfir í Kópavoginn í
sofum, drynur í bíl og rykmókkur
gýs upp á veginum neðra í
brekkurótunum sunnan undir
hliðinni sá vegur liggur að Naut-
hólsvíkínni.
Þetta drynjandi tryllitæki með
rykmökkinn á eftir sér stað-
næmdist á malarplani uppaf
f jörukambinum, þar sem stendur
langt og gult hús, þá tók ég eftir
því, að þar voru nokkrir bílar og
fólk á ferli. Hvern fjandann var
þetta fólk að gera þarna svo
snernma dags? Ætlaði það að fara
út að sigla litlu kænunum á vog-
inum? Ætlaði það f sólbað á stöll-
unum, sem höfðu verið hlaðnir til
þess, þegar vfkin var baðstaður?
Ætlaði það kannski að hundsa
heilbrigðisboðorðin og baða sig í
sjðnum? Ekkert af þessu virtist í
býgerð og ég kom því ekki fyrir
mig, hvað þarna gæti verið að
gerasf, svo ad ég ákvað að skokka
niður eftir.
£g fór léttan niður hlíðina,
enda í svo góðri þjálfun eftir
gónguferðir mfnar á fjóll með
þeim Útivistarmönnum, að ég
veit það ekki lengur, nema stoppa
og aðgæta það með hæðarmæling-
um, hvort ég er að fara upp eða
niður brekku.
Þegar ég nálgaðist bilana, sá ég
konur baukuðu sér upp við þá en
karlmenn stóðu álengdar og
horfðu til þeirra. Þær vóru að
tfna af sér spjarirnar. Sú athöfn
er vissulega ein af undirstöðuat-
höfnum mannlífsins og útá hana
hefur margur maðurinn fæðst og
alltaf er nú þetta forvitnilegt
verk — kona að hátta —. Þó að
mestu skipti f hvaða tilgangi hún
háttar.
Angi af
náttúrustefnunni
Það sækir á fólk í vestrænum
menningarríkjum svonefndum,
að þrá, náttúrleg lífsform. í list-
um er leitast við að Ifkja sem
mest eftir frumstæðum trumpu-
slætti skógarmanna og hcllis-
myndun frummanna og menn
hafa nú heldur betur fundið fyrir
þessari þrá almennt í lffernismát-
anum þar sem er hippalýðurinn.
Þessi strfpárátta, sem nú fer eins
og logi yfir akur f vestrænum
löndum, er framúrstefna einskon-
ar mislukkaður surrealismi.
Berrassað fólk á asfalti eða í
borgarumhverfi er hjákátlegt og
særir augað og hjartað og ergir
skynsemina. Bert mannsholdið
fellur ekki vel við borgarum-
hverfið. Nakin kona á steinsteyp-
unni er eins og blóm, sem fallið
hefur á gangstétt. — Hins vegar
myndi allsbert fólk sóma sér vel á
beit úti f guðgrænni náttúrunni.
Þegar fólk vill leita uppruna sins
f einu eða öðru tiiliti þá verður
það að gæta þess, að gera það f
samsvarandi umhverfi. Sem sagt:
Strfpaður maður á almannafæri f
borg, á þar ekki heima fremur en
maður á lakkskóm með pfpuhatt
og f kjólfötum í fjallgöngu.
Heilsulindin
Læragjá
Þegar ég hafði uppgötvað hvað
var að gerast við bílana, vissi ég
til hvers þetta fólk var komið. Það
ætlaði, a.m.k., eitthvað af því, að
baða sig í hinni frægu Læragjá,
eins og margir nefna þessa nýju
heilsulind, sem fellur úr Öskju-
hlíðinni. (Rasslind, eins og sumir
nefna     Lindina     finnst     mér
\GtlAO KlC?
ósmekklegt, en óneitanlega rétt-
nefni). Eg hafði aðeins heyrt
þessarar heilsulindar getið svo og
þcss að meiningar væru deildar
um ágæti hennar. Nú gafst mér
tækifæri eldsnemma morguns að
fylgjast með heilsuræktinni.
Vatnið í Læragjá er affall frá
hitaveitugeymunum uppi á
Öskjuhlíðinni, en einnig seytlar f
hana skurðvatn úr framræslu-
skurði í brekkukverkinni vestur
með hlíðinni. 1 rauninni er
heilsulindarfarvegurinn fram-
ræsluskurður, sem hefur verið
hugsaður til að veita vatnsagan-
um ofan úr hlíðinni og undan
henni til sjávar og þurrka upp
svæðið vestan við skurðinn. Veg-
urinn að bátanaustinu og gufu-
böðunum og reyndar öllum hin-
um gamla baðstað liggur yfir
skurðinn þar sem affallsrörin
koma í hann, en þau liggja senni-
Jega nokkurn veginn beint frá
geymunum efra.
Á 15—20 metra kafla neðan við
affallsrörin, hefur verið hlaðið
höggnu grjóti inná skurðfláana
og vatnið (ef það rennur) fellur
eftir þessum stokki framá fjöru-
kambinn, þar sem það fellur síð-
an vítt niður í f jöruna.
Það er aðeins halli á hlaðna
skurðkaflanum og með þvf að
vatnið kemur (ef það kemur) úr
miklum halla ofan fr£ geymun-
um, þá hlýtur það að buna af
miklum krafti úr rörunum og
rennslið ( hlaðna skurðinum ætti
þvf að geta orðið allmikið, ef alit
er með felldu. Nú er það svo, að
það er einmitt á rennslinu sem
heilsubótin byggist. Konur halda
þvf ðtæpilega fram, að spik renni
af lærum þeirra og þjóhnöppum,
ef þær sitji nógu lengi i læknum
og Iáti vatnið streyma um þessa
Ifkamshluta. Engin tímaákvörðun
liggur enn fyrir enda konur mis
stinnholda, ekki sfzt á lærunum,
•:®
og verkið hlýtur því að vinnast
lindinni mishratt. Auk reynsl-
unnar, sem þær segjast hafa,
styðja þær þessa kenningu sfna
þeirri jarðfræðilegu staðreynd að
ár og lækir flytji burt jarðveg og
eyði jafnvel heilum fjöllum og
hví skyldi þá ekki, spyrja þær,
strumharður og heitur lækur geta
flutt burtu hluta úr sitjanda eða
þykkvalæri ef nógu lengi er setið.
Þær kalla þetta vatnsnudd og mér
er fortalið að reykvískar konur
flykkist orðið í Læragjá og sitji
þar flötum beinum daglangt og
njóti þess að láta heitan vatns-
strauminn lfða um læri sín og
mjaðmir og vinna þaó erfiða
verk, sem lært nuddfólk með öll
sín hjálpartæki hefur gefizt upp
á
Þetta er vissulega eitthvað ann-
að en sú barsmfð, sem venjulega
fylgir megrunarnuddi. Hér við
rætur öskjuhliðarinnar gæti ver-
ið að rætast óskadraumur allra
holdugra kvenna, en hann er sá
að fundin verði upp aðferð til að
gera þeim megrunarkúrinn Ijúf-
an og eftirsóknarverðan; það
verði bókstaflega nautn að megra
sig. Það er viðurkennd bezta
stefnan að leita jákvæðrar lausn-
ar f hverjum vanda, ef þess er
kostur. Ég held að vatnsrennslis
kenningin sé af þvf taginu.
— Njótið þess að megra ykkur.
Komið f Læragjá og látið hold
ykkar streyma notalega burt á
haf út...
Þar sem megrunin byggist á
öflugu rennsli eða straumi, þá
vekur það dálitla furðu, að f
Læragjá eru þrjú uppistöðuión;
það hafa verið hlaðnar stfflur á
þremur stöðum f stokknum og
þær mynda þessi lón, hvert svo
sem eins og tvær mannslengdir.
Stfflurnar hljóta náttúrlega að
draga úr gegnumstreyminu eink-
um við botninn, þar sem þörf er á
því sem öflugustu, þar eru lærin
stinnust og .mestan kraft þarf til
að vinnaáþeim.
Þegar mig bar þarna að, voru
tvær konur að fara ofaní efsta
lónið eða hólfið, það er hðifið
næst affallsrörunum. Þær settust
flötum beinum á skurðbotninn,
en vatnið var svo grunnt í hólfinu
að það náði ekki að renna fylli-
lega yfir læri þeirra og ógnvekj-
andi þykkildi ofan við lærin voru
öll á þurru. Þaö gat varla heitið
að það dreitlaði vatn úr rörunum
og skurðurinn mátti heita þurr
nema það hafði safnazt saman
hnédjúpt vatn við neðstu uppi-
stöðuna. Það hólf höfðu tveir
slompaðir náungar lagt undir sig
en þeir hefðu þó allt eins getað
verið f efsta hólfinu, þar sem þeir
bleyttu sig lfka innan frá —
höfðu stungið flösku inní steina-
hleðsluna í skurðf láanum.
Eiginmenn, (eða það skyldi
maður halda), kvennanna, sem
voru í vatnsnuddinu, stóðu á
skurðbakkanum og horfðu óluiid-
arlega á konur sfnar, en þær
brostu alsælar á móti. Þarna var
mikið hold, sem þurfti að fjar-
lægja, og lfklegra verkefni fyrir
Dettifoss en þessa lækjarsytru úr
hitaveitugeymunum. Það kom á
daginn, að það hafðí fleirum dott-
ið f hug að þörf gæti reynzt á
kraftmeira rennsli. Eg spurði:
—Ftnnst ykkur þetta hafa borið
árangur?
Mennirnir vðru seinir til svars.
Loks sagði annar:
— Það skiptir nú minnstu, hvað
okkur finnst. Þær segja að þetta
grenni þær, en þú sérð nú að
eitthvað er eftir þarna niðri f
skurðinum — Það þarf að auka
rennslið, sagði ég hughreystandi.
—  Já, sagði nú hinn -maðurinn
Framhald á bls. 16
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
8-9
8-9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16