Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						A-
VÍSIR
Laugardagur 8. ágúst 1981
. ,...>*-^w i *r»m\mwmmmmmmnuM
Sumir segja að sendibréf séu að verða úrelt fyrir-
bæri. Nú til dags er bara hringt, nú eða þá send
stuttaraleg póstkort. Því er þessi samantekt helguð
þeim sem ekki hafa brugðið undir sig betri fætinum
í sumar, þeim sem sátu heima og biðu jafnvel eftir
efnismiklum sendibréfum frá vinum og kunningj-
um á þeysireið um landið eða fljúgandi heimshorn-
anna á milli en fengu iitið annað en mynd af kirkju
eða baðströnd og: ,,Hæ, ofsa heitt og svaka gaman.
Bless." Samt var sagt á kveðjustund: Sendu nú
linu, en liklega var átt við fleiri en eina.
Látum okkur byrja á frægasta
bréfi landsins, bréfi Þórbergs
Þórðarsonar til Láru, sem byrjar
svona:
„Min góða og skemmtilega
vinkona!
Gegnumsýröur af heilögum
innblæstri sem blóðmórskeppur i
blásteinslegi, titrandi af ham-
stola lyftingu,vaggandi af ómþýð-
um englaröddum, er til min
hljómagegnum gengishrun og ör-
eigaóp vorrar vesölu jaröar, tvi-
hendi ég pennastönginni þér til
dýrðar, þér til eilifrar dýröar og
vegsömunar, andlegrar umturn-
unar, sáluhjálpar og syndakvitt-
unar, hvar af þu ljómar og for-
klárast eins og sólbakaður salt-
fiskur frammi fyrir lambsins
stól."
Loks hlotnast þer blessun su,
sem þú hefur beöið brúðkaups-
klædd alla ævi, andrikt sendibréf,
ritlist snillingsins, skemmtun
fræðimannsins, hugarilug skálds-
jns, viska vitringsins, dulspeki
draumhugans, hrollur hins hug-
sjúka, viðsyni vegfarandans,
mælska hins málsnjalla manns,
hlátur humoristans, bituryröi
háðiuglsins, hittni hermikrák-
unnar, sýhir hugsjónamannsins,
stormhugi stjórnmálamannsins,
viðhygli alheimsborgarans, atöl-
ur umbótamannsins, máttur
mannvinarins, aöfinnslur alvöru-
mannsins, hugrekki hins hrein-
skilna, rödd hrópandans i eyöi-
mörkinni, yiur kærleikans, raust
réttlætisins, vandlæting sannleik-
ans, mál spekinnar, niöur ald-
anna, þytur eiiifðarinnar. Amen.
Og kveðjum siðan Þórberg til
að halda lengra aftur i timann,
allt til ársins 1865.
kJúðMk^J^C
Ástkæra góða systir!
Hjartans þakkir fyrir allt
systurlegt ,ástriki frá upphafi
minna vega og einkum viðtökurn-
ar i sumar bréfið sem ég fékk frá
þér að Háisi og sendinguna. Ekki
varð mikið úr ferðinni minni að
Hvanneyri. Af þvi tiðin var svo
vond þennan tima, sem ég var á
Hálsi, svo treysti ég ekki hestun-
um að fara marga króka. Ekki
gekk ferðin suður vel. Við fengum
stööuga storma og rigningu og
hvorutveggja. En þó kastaði tólf-
unum á Grimstungu heiði, þar
var snjókyngi, stormur og frost
eins og um hávetur. Þar lágum
viö tvær nætur, aðra i tjaldi og
snerum svo aftur, en hina i kofan-
um við Arnarvatn. 1 allt vorum
við hérumbil 60 klukkustundir á
heiðinni, en komumst þó vonum
framar lukkulega af henni. Hing-
að komum við loksins 28. septem-
ber, og þóttist enginn af þeim
ellefupiltum.sem vorumeð.hafa
fengið slika ferð. Þó held ég Jónas
hafi fengið hana enn verri. Hann
sateinusinni viku við Skeiðará og
Kúðafljót var hann að riða i fimm
kvartér. Hann kom ekki fyrri en
2. október og hefir siðan verið
mikið slæmur af tannpinu. Þegar
ég kom hingað, var mér tekið vel
eins og ég bjóst við, og siðan hefi
ég verið hér i góðu yfirlæti. Ég
hefi komið svona i nokkur hús
með Þórdisi, helst til bræðra
hennar, stjúpu og tengdamóður,
þar sem ég nýt hennar að, og er
mér alls staðar  mikið  gott aö
koma. Mér þykir reyndar gaman
að koma til þeirra, sem eru
skemmtilegir og vingjarnlegir,
einsogmér finnstfólk vera hér, en
þó þykir mér best að sitja hjá vin-
konu minni i næði eða ganga um
göturnar þegar búið er að kveikja
i húsunum eða tunglið skin i heiði.
Ég er næstum hissa á þvi, hvað
þessi timi er ólikur þvi, sem á
undan er liðið ævi minnar og lik-
lega endar hann fyrri en mig var-
ir. Ég hefi tima i frönsku hjá
fróken Agústu tvisvar i viku. Ég
er byrjuð á þvi dálitið hjá Þor-
gerðu og svo vildi ég reyna að
haldaþviáfram. Hún er mér und-
ur góð frökenin. Hún bauð mér að
koma með sér til professorsins og
þar vorum við á sunnudagskvöld-
ið i góðu yfirlæti. Annars fékk
ekkert sérlega mikið á mig i þvi
húsi nema Elinborg, það er sér-
lega viðkunnaleg og dönnuð
stúlka. Gaman þykir mér að
músikkinni. Ég hef heyrt Eltn-
borgu og önnu Torarens spila á
fortepiano, ó hvað það er fallegt.
Mér fannst ég gleyma, að ég væri
i þessum heimi.
Verið þið öll, þú með manni þin-
um   og   börnum,   hjartanlegast
kvödd af ykkar elskandi systur.
Jakobfnu.
(Jakobina Jónsdóttir frá Reykja-
hlið við Mývatn, 1835-1889 skrifar
systur sinni, Sólveigu. Jakobina
varð eiginkona Grims Thomsen.
Úr bókinni Konur skrifa, Bók-
fellsútg. 19619.
ICkBfu^-lgfi
Hjartkæri bróðir.
Þegar ég lét frá landi l'rá
Djúpavogi, var mér undarlega
heitt um hjartaræturnar. Gufu-
vélin stundi hægt og reglulega af
erfiðinu, öldurnar gjálfruðu
magnþrota á skipshliðunum. Það
varnæstum rjómalogn og blessuð
bliða, sólin sendi hlýja geisla á
heitar kynnar minar. Ég hélt á
dálitlum blómvendi i hendinni,
það voru blóm, sem ég hafði tint á
Djúpavogi, seinustu blómin frá
landinu ljúfa.
Ég var lagður af stað til þess að
kanna ókunna vegu. Dagur og
nótt leið, næsta dag sigldum við
inn til Færeyja. Sæbrattar eyjar
með smá iðilgrænum dalverpum
lyftust upp úr hafinu, nær og nær
færðist skipið, nú sáust stórir
hellar sorfnir af brimlöðrinu.
Þarna sáust fuglar, þvilikur
urmull, fugl við fugl, næstum eins
og i Hornbjargi.
Langur timi er liðinn, loksins er
ég kominn á land i Leith, eftir
langa útivist og örðuga lendingu,
en það lif, rétt eins og i maurabúi.
Ég er með stúdent einum og rik-
um Islending sem hefur verið ca.
42 ár i Þýskalandi. Ég er sá eini,
sem get svolitið bablað i ensku og
þar af leiðandi verð ég að hafa
orðið eðlilega.
Við göngum i gegn um Leith inn
i Edinborg og alla leiö upp i
Princesstreet, þar er fagurt, fjöl-
skreyttir blómareitir og aldin-
garðar bjóða útlenda vegfarend-
ur velkomna og augun hafa meiri
verkefni en þau geta yfirkomist.
Nú erum við komnir hjá legsteini
Scotts sáluga, það er bauta-
steinn i lagi og þá ekki siður sjón-
verður kastalinn, já ef Islending-
ar ættu annan eins Arnarhól, sem
Helga Vidalin er að festa kaup á
hjá þinginu háttvirta heimaf Sjá
Neapel og deyja, stendur i
Plitikkinni.
Það er næstum komið i hart á
milliokkar félaganna ég og þýski
Islendingurinn, við viljum fara
inn á safn, en stúdentinn og stúlka
ein islensk, sem er með i ferðinni,
vilja ógjarnan. Ja, ég fer þá einn,
nú jæja. Svo fórum við á safnið.
Það var ferð sem borgaöi sig, all-
ir hlutir sem nöfnum tjáir að
nefna mættu þar augum vorum,
og innan litils tima voru iélagar
minir teknir að gjörást þreyttir
eftir gönguna og allt erfiðið,
fengu þeir sér þá sæti og hættu að
skoða, en ég skoðaði sem óðast.
Þar voru öll dýr úttroðin, filar og
nashyrningar, úlfar og isbirnir,
þar voru steingjörvingar frá öld-
um þeim, sem liðu þúsund árum
fyrir skópun heimsins, þ.e.a.s.
tali visindin og biblfan bæði sann-
leika. Þarna er steinasafnið, gull-
klumpur og glóandi gimsteínar og
margir aðrir ósjálegri og þarna
eru búningar og vopn villimanna,
gaddakylfur og eiturórvar hanga
hjá útskornum mannshausum og
illa gjörðum guðamyndum. Nei
og sjáið þið islenska skautbúning-
inn, það var gleðilegt að sjá eitt-
hvað frá Fróni.
Hana nú, nú vill þýskislenski og
yngismeyjan með engu móti vera
lengur, jú hún sá sig aftur um
hönd, en karlinn fór, hann þurfti
endilega að fara að borða. Eftir
fjóra tima fórum við aftur til
skips, á leiðinni keyptum við okk-
ur mjólk og kökur, það voru ljótu
kökurnar. Englendingar kunna
að sögn ekki að búa til ætar kök-
ur, en myndin, sem ég keypti af
Mariu Stúart, hún var betur af
guði gjörð en kókurnar illætu. Ég
keypti myndina til minnis og
núna stendur hún á borðinu fyrir
framan mig. Hún minnir mig lika
einmitt á það, að i fangaklefanum
hennar Mariu Stuart hitti ég
konu, gamla og æruverðuga, hún
seldi mér myndina og spurði mig
hvaðan ég væri. Ég sagði sem
var, þá horfði hún á mig litla
stund sem steini lostin, en þvi
næst varð hún næsta vingjarnleg
ogfór að spyrja mig eftir ýmsu að
heiman. Ég held hún hafi búist
við að sjá islenskan eskimóa en
ekki islenskan mann, hvitan og
þokkalegan klæddann.
þinn einlægur bróðir,
Jóhann Sigurjónsson.
(Jóhann Sigurjónsson skáld skrif-
ar bróður sinum Jóhannesi. „Bréf
til bróður", Menningarsjóður
1968)

Elsku Vita,
Þetta er fallegasta land i heimi.
I gær f órum við til þorpsins Taxco
og gistum þar. Þangað eru um 75
km og við fórum á biinum. Fyrst
niður á við svo yfir breiðan dal,
svo upp aftur. Hitinn var lamandi
niðri i dalnum. Við ókum gegn um
eitt eða tvö þorp með rósrauðum
spænskum kirkjum og kofum með
stráþökum, umgirtum kaktusum,
minnti á Afriku. Indiánarnir eru
lágir   og   grannvaxnir   og   hafa
mongólskan andlitssvip — likt og
Eskimóar. Þeir eru eins og kaffi-
baunir á litinn og hafa slétt, svart
hár likt og Navaho indiánarnir
eða Japanir. Þeir eru tiltölulega
hreinlátir og ef vatn er á annað
borð fyrir hendi, rækta þeir land-
ið af dugnaði.
Dalurinn að baki, við héldum
inn til fjalla og upp á við. Um
skörð og skorur, i fjallstöglunum
uxu eikarrunnar og allt i einu
slytti i rósrauða byggingu, sem
liktist dómkirkjunni i Palermo en
svo hvarf hún sjónum okkar á bak
við keilulagað fjall, Vegurinn lok-
aðist að baki okkar meö þver-
hniptum klettum, bergið er alls
staðar rósrautt. Skyndilega vor-
um við i miðju þorpinu, á mark-
aðstorginu.
Gistihúsnæðið var hús, sem
Bandarikjamaður lánaði okkar
með þverhniptum klettum, bergið
er alls staðar rósrautt. Skyndi-
lega vorum við i miðju þorpinu, á
markaðstorginu.
Gistihúsnæðið var hús, sem
Bandarikjamaður lánaði okkur.
Það var pinulitið og stóð i hliðinni
fyrirofan sjálft þorpið — við urð-
um að skilja bilinn þar eftir og
ganga upphlykkjóttan, hellulagð-
an stig. Gengum fram á hross,
sem voru bundinn i bergiö og
báru skýtna hnakka. Mér varð
hugsað tii þin, veit hvað þú ert
hrifin af undarlegum reiðtygjum.
Húsið var byggt á klöpp, sem hef-
ur verið sprengd i fjallið. Það er
eins og L i laginu og i þvi er ein
stofa með hellum á gólfínu og tvö
svefnherbergi. A báöum endum
stofunnar voru svalir og hvitar
súlur. Frá vestri svölunum blasir
við litill matjurtagarður og frá
þeim eystri sést þorpið fyrir neð-
an, kirkjan og i fjarska, fjöll og
daíir. Iðgrænn gróðurinn i fjalls-
hliðinni vex upp með húsinu og
slútir inn á svalirnar.
Ég svaf á eystri svölunum i
nótt. Þegar ég var aö búa um
mig, heyrði ég eitthvað fyrir neð-
an húsið, syngandi raddir. ísg
hallaði mér yfir handriðið og
hlustaði. Einhverjir niðri i þorp-
inu voru að spila á hljóðfæri, óm-
urinn barst til min og myndaði
btrUbM
Kæra X,
Ég skrifa þetta frá smekklegu,
sálarlausu lifarsjúku bresku
gistiheimili i Abadan, sem eins og
þú veist ósköp vel, stendur við
fúlan, bláan, sullandi Persa-
djöfuls-flóa. Og ég er áttalaus,
fjandinn hafi það, súpandi hveljur
á milli freyðandi vodkasjússa.
Hér löðrar allt i óhreinsaðri
ósvikinni oliu, eldsneyti undir
brennandi himinhvolfi, jarðbiki,
pipum og hreinsistöðvum og
svörtum hverum og gusum o'g
geymum, brunnum og talium og
námum-el-arab. i dag sá ég
splunkunýtt, kolsvart, stórt og
yfirgnæfandi skrimsli, sem ris
upp úr miðri stöðinni. Það kostaði
8 milljónir og þeir kalla það
Kattabrjótinn.
Ibúar Abadan eru nær eingöngu
breskir, eða svo virðist a.m.k..
Þúsundir ungra Breta i pipar-
sveinablokkum og allir eru þeir
rétt undir suðumarki. Stundum
sýður upp úr vegna inngræddrar
kynhvatar og sólarhitans og þá
eru þeir sendir ýlfrandi heim til
Bretlands. 1 staðinn koma grænir
og nýir menn, ungir, velhritir
hvolpar með bleika hýjunga og
pipusterti sem eldast fljótt i
brennandi hitanum og ýfast og
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32