Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn

						10
TÍMINN
Sunnudagur 17. nóvember 1974
Á MIÐILSFUNDUM HJA
Hafsteinn Björnsson á Loftleiöafundinum. Sklkkjan, sem hann er i, var saumuð I Kanada.
Einkafundur
EINS og blaöales-
endum er kunnugt, varð
Hafsteinn Björnsson,miðill
sextugur 30. okt. síðast
liðinn. Kunnugir vissu að
hann hafði löngu fyrr
ákveðið að fara að heiman
þann dag, enda sízt að
undra, því að ærið ónæði
fylgir jafnan slíku, og það
þótt í hlut eigi menn sem
minna eru þekktir en
Hafsteinn Björnsson. Höf-
undi þessara lína var
kunnug sú ákvörðun
Hafsteins að blása ekki í
básúnu, þótt hann ætti af-
mæli, og því var beðið með
að skrifa greinarkorn
þetta, þangað til afmælið
væri um garð gengið, þótt
nú sé reyndar komið á
daginn, að sú gætni var
óþörf: blöðin minntust
Hafsteins á afmælisdegi
hans, þótt sjálfur væri
hann f jarverandi.
Nokkru fyrir aímælisdag Haf-
steins Björnssonar var haldinn
miBilsfundur i húsakynnum
Sálarrannsóknarfélgs tslands ao
Garðastræti 8 í Reykjavik. Undir-
rituöum gafst kostur á að sitja.
fund þennan i þvi skyni aö segja
frá honum siðar i tilefni af þess-
um timamótum i lifi Hafsteins,
sem að sjálfsögöu var miöill
fundarins.
Hér veröur nú leitazt viö að
segja frá þvi sem fram fór á fund-
inum, en nöfn manna veröa ekki
nefnd, hvorki þeirra sem fund-
inn sátu né hinna, er samband
náðist við yfir þau landamæri,
sem skilja heimana. Þarna kom
margt fram, sem snertir svo
mjög einkamál núlifandi fólks, að
ekki væri með neinu móti sæm-
andi að skrifa um það I blöð,
þannig að þekkjanlegt væri. —
Hins má geta, að fundurinn var
allur tekinn upp á segulband
(kasettur), og eru þær vandlega
geymdar.
Miðillinn sat i djúpum stól, en
tveir aðstoöarmenn, karl og kona,
sátu sitt til hvorrar handár hon-
um. Yfir sæti miðilsins logaði á
tveim daufum ljósaperum, en að
ööru leyti var myrkur i her-
berginu. Fundargestir, fjórir að
tölu, sátu I kring, og mynduðu
þeir, ásamtsitjurunum, hálfhring
um miðilssætiB.
Þegar viB höfBum setiB litla
stund, kom Hafsteinn inn i her-
bergiB og gekk þegjandi til sætis
sins. Hófst þá fundurinn meB þvl
aB allir viBstaddir — aB miBlinum
undan skildum báBu FaBir vor
upphátt, en siðan var raulaður
sálmurinn A hendur fel þú hon-
um.
A meBan þessu fór fram, tók
miBillinn aB gefa frá sér hljóB,
sem bentu til þess aB hann væri aB
sofna. I fyrstu sat hann grafkyrr
og hallaBist upp aB stólbakinu, en
settist sIBan upp I sætinu og fór aB
tala, fyrst lágt og hægt, en siBan
hærra og ákveBnara. Sá, sem
opnaBi sambandið „hinum megin
frá", kallaðist „Vinur", en slöan
kom hver af öðrum, Finna,
Magnús læknir, Runki, sú
víBfræga persóna, og Ragna.
Magnús læknir sagBi I upphafi,
aB ef fundarmenn yrBu fyrir ein-
hverjum óþægindum á meðan á
fundinum stæði, skyldu þeir láta
vita af þvi, og yrði þá reynt að
lagfæra þaö. Slðan las Finna nöfn
nokkurra manna, sem hún sagði
að væri þarna hjá sér og lýsti
útliti þeirra.
Nú varð nokkurt hlé. Miðillinn
hné aftur á bak i stólnum og til
hans heyrðist einkennilegt hljóð,
Hkt og hann yrði fyrir einhverjum
óþægindum eða stæði I ströngu.
Von bráöar reisti hann sig þó aft-
ur i sæti og fóru að tala, en nú meB
gerólíkum málhreimi. ÞaB var
Runki, sem hér var kominn, og
talaði hressilega. Hann fór að
segja frá fólki, sem hjá sér væri,
og verður ekki annaB sagt, en aö
það hafi vakið furBu viBstaddra.
ÞaB var ekki aBeins að hann
nefndi nöfn manna, heldur lýsti
hann útliti þeirra og einkennum
meB slíkri nákvæmni, aB undrum
sætti. Og hér þó sannarlega ekki
um þjóBfrægt fólk aB ræBa, öBru
nær. ViB, sem fundinn sátum,
könnuBumst oft ekki viB
lýsingarnar, en þegar fariB var
aB athuga máliB síBar, kom allt
heim og saman.
Til dæmis um nákvæmnina má
nefna tvö atriBi. Einu sinni sneri
Runki sér til mln, sem þessar
linur hripa, og sagBi, aB hjá sér
væri maBur, sem kannaBist viB
mitt fólk og bæBi aB heilsa því.
SIBan nefndi hann nafn mannsins,
lýsti honum nákvæmlega og gat
þess I leiBinni, að honum hefBi
alltaf falliB miBur, hve ten'gda-
synir hans tveir hefBu veriB litlir
verkmenn. Ekki kannaBist ég
neitt viB þessa lýsingu og spurBi,
hvort hann gæti sagt nöfn þessara
tengdasona. Jú, ekki stóð á þvi,
en ég var engu nær. Daginn eftir
fór ég að spyrjast fyrir um þetta
hjá fólki minu, sem ég taldi Hk-
legast að gæti leyst úr málinu.
Þar fékk ég svör við sumu, en þó
hvergi nærri öllu. Til dæmis
mundi enginn nöfn tengdason-
anna. Enn fór ég á stúfana og
leitaði nú á naðir manna, sem
hlutu aB hafa um skeiB veriB ná-
grannar þessa bónda, (ef hann
væri þá sá, sem ég nú hugBi hann
vera, eftir þeim upplýsingum,
sem þegar voru fengnar). Já,
mikiB rétt, nú stóB allt heima,
nöfn, - útlit, sambúðin viB
tengdasynina og allt annað. En
það var ekki von að ég kannaðist
viB manninn, þvi aB ég hafBi
aldrei séB liann né heyrt, og hann
hafBi aldrei búiB I þeirri sveit,
sem fæddi mig og fóstraBi, ef und-
an eru skilin örfá -ár, mörgum
áratugum áður en ég fæddist.
Annað dæmi má nefna um ná-
kvæmni og upplýsingar, sem á
óvart komu. Einn fundargesta
var karlmaBur um sextugt. Nú
gerBist það aö Runki fór aB tala
um gamla konu, sem sagBi, að
þessi fullorBni maður hlyti að
muna eftir sér þvi að hann þekkti
son hennar. Og enn fremur sagBi
hún: ftg þekkti hann, þegar hann
var I barnaskóla, en hann var nú
samt ekki hjá mér, heldur á hinu
búinu — og svo nefndi hún meB
nöfnum fólkiB, sem þess drengur
hefBi dvalizt meB fyrir svo sem
hálfri öld eða rösklega það. Ekki
var nil hér veriB aB segja frá nein-
um stórtíBindum, og fráleitt mun
þessum fundargesti hafa veriB '.
þaB i hug á þessari stundu, aB
hann hefBi, áratugum fyrr, veriB
drengur i barnaskóla á sveitabæ,
þar sem margbýli var. — En slik
var   nákvæmni   upplýsinganna,
sem fram komu um  þetta, aB
hvert smáatriBi stóð heima.
Enn veröur að geta eins atriðis,
sem fram kom á fundi þessum.
SIBla fundarins fór Runki að tala
um karl og konu, sem væru hjá
sér, og nefndi þau bæBi meB fullu
nafni. SagBi hann, aB maBurinn
bæBi fyrir kæra kveBju til eins
fundarmanns, en konan, sem
hann sagBi að væri ung og falleg,
væri alltaf hjá þessum manni,
það væri eins og þau gætu aldrei
skilið. Sá fundargestur, sem hér
var talað til, sagBi fátt við þessu,
en ég, sem þessa frásögn skrifa,
vissi ekki betur en aö nafn
mannsins, sem nefnt var, væri hið
sama og nafnið á föður þessa
fundargests, sem nú sat við hliB
mér. Eftir fundinn sagBi ég viB
þennan sessunaut minn: — Var
þetta ekki í'aðir þinn, sem þarna
var að biðja fyrir kveðju til þín?
— Jú, nafn, fööurnafn og búseta
stóB heima og átti viB hann,
svaraBi sessunauturinn.
— En unga stúlkan, sem nefnd
var — ekki hefur það verið móðir
þln? spurBi ég.
—  Nei, langt I frá?
—  Veiztu.þá ekkert hver hún
var? spurBi ég.
— Jú, en þaB segi ég þér ekki,
fyrr en viB erum orBnir einir. Nú
vár forvitni undirritaBs vakin, og
strax og.færi gafst, fór ég að
grafast fyrir þetta, en með gætni
þvi að auöskilið var, að hér
var um eitthvað að ræða, sem
sessunaut minum var ekki um að
ræða á almanna færi. Og
vitneskjuna fékk ég. Þarna var
þá veriö að tala um æskuunnustu
föður hans. Þau höfðu ekki fengiB
aB eigast, en veriB stiaB sundur.
— Og nú eru þau óaBskiljanleg?
varB mér aB orBi.
—  Svo var aB heyra, svaraBi
hann. — En sizt var ég aB hugsa
um æskuástir föður mlns þessa
stund, sem ég sat inni hjá
Hafsteini, bætti hann viB, og
áreiBanlega hefur Hafsteinn
Björnsson ekkert um þær vitaB,
enda urBu þær aldreí á margra
manna vitorBi, og voru liBin saga
löngu áBur en Hafsteinn leit fyrst
dagsins ljós.
Svona væri hægt aB halda
áfram lengi enn, en einhvers
staBar verBur aB stanza. Upp-
talning sundurlausra smáatriBa
verBur þreytandi lesning, þegar
til lengdar lætur, en á hinn bóginn
er erfitt aB skrifa um sllkt efni
sem þetta, án þess aB höggva of
nærri persónulegum einkamálum
fólks, sem fundinn sat. Þótt
blaBamaBur fái af sérstökum
ástæBum aB sitja miBilsfund I þvl
skyni aB skrifa um hann seinna,
þá veröa aBrir fundargestir aB
hafa fyllstu tryggir.gu fyrir þvl,
aB hann bregBist ekki trúnaBi
þeirra.
En er nú ekki allt þetta ein-
tómur hugarburður og vitleysa?
kann einhver að segja. Sefjun eða
bein svik, kann öðrum að detta I
hug. Hér er ekki ætlunin að deila
viö einn eða neinn um sllkt en að
lokum má geta nokkurra atriða.
Ég valdi sjálfur alla fundar-
gestina og ég sagBi Hafsteini ekki
nöfn þeirra fyrirfram. Hann vissi
þvl ekki, hverjir yrBu þarna, aB
mér einum undanskildum.. A
meðan á fundinum stóð, reyndi ég
að hugsa um tiltekiB, dáiB fólk, en
ekkert af því kom fram, svo aB
varla var um hugsanaflutning aö
ræBa. HiB eina, sem til mln kom,
var fólk, sem ég hafði ekki
minnsta áhuga á og var slzt að
hugsa um. Og hvað um sessunaut
minn? Sjálfsagt hefur honum
verið annað ofar I huga en sjötiu
til áttatiu ára ástarsaga föBur
hans: — sitthvaB annaB virtist
liggja nær.
Um þetta má annars hver
hugsa þaB sem hann vill, en eftir
aB hafa setiB slikan fund, verBur
manni ósjálfrátt fyrir aB spyrja
sjálfan sig: Er þaB nú ekki óþarf-
lega mikiB sjálfsálit aB trúa þvl I
alvöru, aB ekkert sé til nema
þetta litla sem viB skiljum meB
litla heilanum okkar — jafnvel
þótt okkur kunni aB þykja hann
harla góBur?
-VS
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40