Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn

						Fimmtudagur 11. október 1979
Skátar á
Langeldar undir berum himni. Hér getur hver og elnn glóoarsteikt uö sinum smekk.
Þaö var ys og þys I ýmsum
skátafélögum, er liöa tók á júli-
mánuð. Verið var ao undirbúa
feröir skátaflokka á farand-
flokkamót a Austurlandi, liiö
fyrsta sinnar tegundar og liöur I
starfsári Bandalags ísl. skáta,
sem að þessu sinni heitir „Skáta-
Hf er þjóðlif". Það voru tvö skáta-
félög, Asbúar á Egilsstöðum og
Nesbúar á Norðfirði, sem tóku að
sér skipulagningu og framkvæmd
þessa móts.
Og skátana dreif að úr ýmsum
áttum, akandi og fljúgandi, þeir
stefndu að Egilsstööum þar sem
mótið var sett 24. júli af mót-
stjóra, Jósef Marinóssyni. Um 200
skátar voru mættir til að taka
þátt i þessu lærdómsrika
ævintýri. Sumarið var naumlega
'komið ennþá á Austurlandi. Við
hugðum það gæti varla dregist,
þvi Suður- og Vesturlandið hefur
dreymt um heitu sumrin fyrir
norðan og austan.
Þá er næst að koma sér fyrir.
Akureyrarskátar, um 60 tjöld-
uðu sinum eigin tjöldum, allir
aðrir sváfu i tveimur griðarstór-
um samkomutjöídum og starfs-
liðið i eldhústjaldi, þvi nú var
aðeins tjaldað til einnar nætur.
E.ftir ýmiss konar skipulagningu
og flokkun á farangri, fer sumt
beint á Skriðdal, annað i bil til
Norðfjarðar, þvi á faraldsfæti er
um að gera að hafa það minnsta
mögulega meöferðis. Og ungu,
frisku skátarnir skriðu i pokana,
alveg áhyggjulausir og sjóðheitir,
þeir örfáu eldri hugsuðu, það
hlýnar örugglega á morgun, en
ofboð getur norðanáttin verið
köld.
Þriðjudagsmorun er fótaferð
kl. 8, þvi annasamur dagur er
fyrir höndum. Skoða á Egils-
staðakauptún, fara kynnisferðir i
ýmis fyrirtæki, og sigla með
hraðbáti um Lagarfljót.
Mótstjórinn hafði vakið starfs-
fólkið kl. 6 um morguninn. Það
gekk furðufljótt að afgreiða alla
með morgunmat og koma flokk-
um af stað i dagskrána. Allir voru
vel klæddir og regnföt við hönd-
ina, þvi það lá við rigningu og
ekki hafði hlýnað ennþá.
Og þegar þú vappar kappklædd
við vatnsborð Lagarins og hefur
það verkefni að stjórna flokkun-
um, einum eftir öðrum i hraðbát,
þá ertu allt i einu farin að tala
við elskuleg hjón sem áttu leið
um. Þegar þau heyra að það eru
um 20 skátaflokkar sem koma og
þetta taki marga tima, þá virðist
sem þeim sé ósköp eðlilegt að
segja ,,við búum hér á Ullarhöfð-
anum rétt hjá, þú ert velkomin i
kaffi og hlýju". Já, það var þá
þannig sem þú kynnist
Austfjarðahlýjunni, og sú var
ekki árstiöabundin, von bráðar
kemst þú að þvi að þetta er ekki
einstakt tilfelli.
Um miðjan dag voru höfð snör
handtök við að fella tjaldbúðina
og ganga frá svæðinu, þvi nú fer
stærsti hluti mótsgesta með rút-
um til Seyðisfjarðar, þar sem all-
ur hópurinn er tekinn um boð i
skuttogarann Barðann.
„Dýrmætasti farmur sem ég hef
siglt með," sagði skipstjórinn,
sem hafði i þrjátiu ár fært björg í
bú. Það var strekkingur og skipið
tómt, svo það valt töluvert, en
krakkarnir voru hinir hressustu,
sigling með fiskiskipi var alveg
nýtt fyrir þeim flestum.
Margt býr í þokunni.
Barðinn skilaði' okkur vel og
örugglega til Neskaupstaðar, nú
Hátimbraour leikvangur i fjalla-
sai.
var gengið fylktu liði inn á dal upp
af Norðfirði og slegið upp tjöldum
rétt við árbakkann. Nú kynnt-
umst við Austfjarðaþokunni, og
hún var ekkert að flýja okkur, þó
við hefðum hátt, en hún rændi
okkur fjallasýn.
En rétt þegar liðið er að koma
sér fyrir birtist út úr þokunni
heimsókn sem var vel fagnað, og
kom heldur færandi hendi. Þar
voru á ferð velunnarar skáta,
norðfirskar húsfreyjur með heitt
kakó og brauð. Og meðan við
dvöldum við Norðfjörö voru þær
okkar matmæður, algjört kónga-
lif i útilegu. Þökk sé öllu þvi
ágæta fólki.
Næsta dag var fjölbreytt dag-
skrá, skoðuð voru frystihús, salt-
fiskverkun, prentsmiðja, neta-
gerö, náttúrugripasafn og sveita-
búskapur, farnar fjöruferðir,
kappróðrar o.fl. Heimsókn á
sveitabæ var ánægjuleg og verður
Kyrrstæðar
kvikmynciir
Að   skilja   og   skilgreina
nýlist.
Hver hefur valiö þessa menn
veit ég ekki, en innan sins
ramma eru þetta allt færis lista-
menn.
Að skilja og skilgreina nýlist
er dálitið örðugt.
Undirrituðum er það minnis-
stætt þegar Björn Th. Björnsson
fjallaði einu sinni um pólitisk
málverk, og varpaði fram þeirri
spurningu, hvort ekki væri
áhrifameira að gefa út blöð i
milljónaupplagi til aö útskýra
pólitiskar hugmyndir, en hafa
þær i einu málverki, sem færi
svo ekkert nema heim til næsta
kaupanda. Og þannig getum við
einnig spurt, hvort ekki væri
unnt að leysa sum þessara
verka, sem nú hanga á
Kjarvalsstöðum t.d. með þvi að
spila á fiðlu. Þetta er ekki
útúrsnúningur, öðru nær. Maður
er bara ekki alveg viss alltaf,
hvort myndlistin sé réttari
miðill fyrir þessar hugsanir, en
kvæði eða tónlist. Þetta er þó
dálitið misjafnt, misjafnt
hversu langt frá myndlistinni
einstakir menn reika'í þessum
verkum.
Ég hefi heyrt að Kristján
Daviðsson kalli svona myndir
kyrrstæðar kvikmyndir, og er
það réttnefni. Ljósmyndir
þessara manna, hafa t.d. ekkert
I raun og veru með ljósmyndun
aö gjöra, hvorki portret eða
iðnaðarljósmyndun. Þaö er
atburðarás myndarinnar sem
felur inntakið, eða túlkar það,
og við notum orðið atburðarrás
með hliösjón af orðfæri
Kristjáns Davlðssonar að kvik-
mynd geti verið kyrrstæð.
Þetta nægir til að skilja t.d.
Sigurð   Guðmundsson,   sem
flokkast til helminga undir ljóð-
list og ljósmyndun, ef
alménningur misskilur hann
rétt. Sama má segja um
Finnann, sem er mikill mynda-
smiður og>túlkar ný myndlistar-
svið, rétt éins og Sigurður.
Danina skil ég aftur á móti
minna, en' Norðmaðurinn og
Sviinn eru venjulegri að þvi er
manni virðist, og Sviinn Lars
Englund gæti hafa lært mynd-
listarvinnu hérna innansveitar,
er ekki lengra frá okkur en það.
Þaö er þó rétt að taka það
skýrt fram, að sá sem þetta
ritar veit að það er þjóðarlöstur
á tslandi að þurfa að skilja alla
skapaða hluti, til þess að geta
metið þá. Aðeins bændur hafa
að minu viti nægjanlega hrein-
skilni til þess að horfa á mynd-
listarsýningar og skýra öðrum
frá. Ekkert er aö minnsta kosti
jafn vont á tslandi og vera
álitinn flfl.
Það hefði þvi vel komið til
greina að segja þessari sýningu
strið á hendur, þannig séð. En
vegna þess að undirrituðum er
það ljóst að án tilrauna, veröur
engin framvinda, þá skoðar
maður svona sýningar i hljóðri
alvöru, og þakkar fyrir ef hiö
latneska orö bienalle — annað
hvert ár — er I heiðri haft eða
uppruni orðsins, og timann þar
á milli getur mabur notað til
þess að hugsa.
Framúrstefnusýningar eru
oft á lágu plani. Það er þessi
ekki. Hin hvimleiöi fáranleiki
hefur greinilega kafnað, ef þetta
er rétt sýnishorn af vinnu land-
gönguliðsins, og I staðinn hefur
komið yfirveguð ró og sérstæö
hugsun, sem framtíöin ein sker
úr um hvort dafnar innan
myndlistar, I kveðskap eða I
fiðlu.         Jónas Guömundsson
Af Peneyjarbiennali á
Kj arvalsstöðum
MYNDLIST
Þegar fólk kemur fram
fyrir (slands hönd
erlendis, hvort heldur bað
er á söngmótum/ í knatt-
spyrnu, eða teflir, virðist
manni á stundum að of
mikið sé gert úr að bessi
eða hinn sé fulltrúi
fslands. Ekki hefi ég
beðið um neinn söng, og
mér vitanlega ekki menn
sem mogga undir færum,
smala  fé,  eða  sitja  við
borð. Það er nefnilega
einu sinni svona, að menn
qeta jeðeins  keppt fyrir
sjálfa sig, og ábyrgðina
bera beir sjálfir.
Listin er ekki samábyrgðar-
félag manna þannig séð, og það
er fráleitt að þessi eða hinn geti
ákveðið„fulltrúa tslands",
nema þjóðin sjálf. Hitt er
frekja.
Feneyjabiennallinn.
Mer kom þetta i hug, rétt einu
sinni, þegar ég sá sýninguna
NORRÆN LIST 1 FENEYJUM.
Þar hafa menn komnir yfir
miðjan aldur einmitt verið
gerðir að fulltrúum fyrir eitt-
hvað, sem þeir eru ekki full-
trúar fyrir.
Hitt er svo annað mál, aö
Biennallinn er haldinn annað
hvert ár I Feneyjum og hýsir þá
einkum og sér f lagi einhverjar
framvaröarsveitir, eða land-
göngulið myndlistarinnar, eða á
aö gera það, en verk slikra
manna eru oft á tfðum undan-
fari sjálfsagðra hluta, þótt ein-
kennilegir þyki i svipinn.
Við getum tekið dæmi.
Abstraktlistin þótti einkennileg
fyrstu áratugina eftir að hún
kom fram i dagsljósið, en þykir
nú jafn sjálfsögð I umhverfinu
og fólkið i næsta húsi, og sama
má segja um ljóðlistina I land-
inu, hún átti örðugt uppdráttar,
þegar hún hafði fataskipti eftir
striðiö.
Þeir sem þarna sýna eru þrir
Danir, þeir STIG BRÖGGER,
HEIN HEINSEN og MOGENS
MOLLER, frá Finnlandi er
OLAVI LANU, SIGURÐUR
GUÐMUNDSSON frá Islandi,
LARS ENGLUND frá Svlþjóð
og FRANS WIDERBERG frá
Noregi.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16