Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Ķsafold

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Ķsafold

						ISAFOLD
15
húsið var að eins vátrygtfyrir  18000
— brunabótavirðingin  svo lág.
Betel, annað húsið sem brann, var
eign adventistasafnaðarins, virt á 7000
kr. og vátrygt íyrir jafnmiklu. En í
þvi húsi var bókaforði — útsölubæk-
ur o. s. frv., nálægt 3000 kr. virði,
alt óvátrygt, og brann til   kaldra kola.
Þess ber að geta, að frá Valnum
komu margir foringjar og hásetar með
nokkrar smásprautur, þegar er þeir
sáu eldinn, og gengu þeir mjög vel
og vasklega fram í að slökkva.
Gasið.
ekki    einungis   gasvini    persónulega,
heldur   einnig   bæinn   í  heild   sinni,
þess vegna á hver sannur bæjar-vinur
að.fyrirlita aðferð þeirra.
Virðingarfylst
E.  Sckoepke,
umboðsmaður   firmans Carl   Francke,
Bremen.
Heiðraði herra ritstjóri! — Grein í
Fjallkonunni 18. þ. m. neyðir mig
til að rísa á móti hinu leiða þvaðri
ogóhæfilegu staðhæfingum, sem breytt
er út um gasstöðina víða hér í bæn-
um, einkum nú undir bæjarstjórnar-
kosninguna. Eg gef yður leyfi til að
nota eftirfarandi skýringar mínar á
hvaða hátt, sem þér viljið.
Byggjandi gasstöðvarinnar, Carl
Francke, er meir eða minna opinber-
lega gefið að sök, að hann hafi ein-
ungis litið á það, að geta reist gas-
stöð hér í Reykjavík, án þess að á-
byrgjast tii fulls, að bærinn ekki
kynni að biða neitt tjón af því. —
Vitanlega er það ekki af eintómum
mannkærleika, að Carl Francke reisir
stöðina hér, heldur af þvi, að hann
einnig sér sjálfum sér hag í því; en
þessir sömu hagsmunir hvetja hann
einnig til, eftir beztu vitund og sam
vizku, að reisa þannig »miðstöð fyrir
ljós, hita og afl« og reka hana svo,
að bænum megi á alian hátt vel lika,
því að, að öðrum kosti mundi firmað
bíða þannig tjón á orði sínu og áliti,
að lof og meðmæli margra annara
bæja mundu ekki geta bætt úr því.
Firmað Carl Francke hefir hingað
til bygt ca. 400 gas- og rafmagns-
stöðvar, vatns- og skolpveitur og hefir
á hendi rekstur mikils hluta þeirra;
traust það, er firma mitt hefir unnið
sér við byggingar þessar, vill það
ekki leggja í hættu. Þessir hags-
munir tengja oss fastar við gasstöð
Reykjavíkur, heldur en tryggingarfé
tifalt hærra en þessar 10,000 kr. gætu
gert.
Vér höfum ekki og munum aldrei
hafa hina allra minstu ástæðu til að
álíta gasstöð Reykjavíkur á nokkurn
hátt byrði fyrir oss. Það er og verð-
ur föst sannfæring vor, fengin fyrir
hina víðtæku reynslu á rekstri gas-
stöðva, að þessi stöð svari brátt kostn-
aði og gefi innan.skamms af sér arð,
er að mestu leyti rennur í bæjarsjóð.
Það sannast einnig með því, að þegar
hefir verið beðið um innlagningu gass
i mjög mörg opinber og einstakra
manna hús  hér í bænum.
Þegar sumir láta sér um munn
fara þvílíka heimsku um gasið, og
átt hefir sér stað í seinni tíð hér,
(eins Og t. d.: gasljós er skaðtegra
heilsu manna en sérhvert annað ljós;
það eyðileggur málma, dúka, blóm;
af því stafar stærri brunahætta en af
steinolíu) — þá sannar það einungis,
að þessir menn eru að minsta kosti
uijög léttúðugir, þar sem þeir láta
uPpi álit sitt á málefni, er þeir ekki
hafa rannsakað nægilega, eða ekki
heyrt dóma sérfróðra manna um.
I ritgjörð minni »Ljósmagn, afi og
hiti steinkolagassins«, hefi eg sett
fram hina réttu skýringu á gasi;
einnig getur hver og einn fengið
réttar upplýsbgar með því að spyrja
sig fyrir hjá sérfróðum og óhlutdræg-
um mönnum utanlands. Sá sem ekkí
hefir gert það, eða séð þetta sjálfur
utanlands, hann ætti að geyma sína
persónul. meiningu um málið.
En það er lika nokkuð annað, sem
æ«i að fá menn þá, er verið hafa á
móti gasi^ ,-i! að hætta hinum gagns-
lausu æsingum móti þvi og heldur
að flýta fyrir utbreiðslu þess; það eru
.hagsmunir bæjarins sjálfs, að hann
fái sem allra fyrst ágóða af stöðinni.
Þess vegna ætti viðkvæðið if bænum
að vera »með gasi« en ekki ».móti
gasi«, 0g ailir þeir, sem enn tala á
móti gasinu, eftir að byggingarsamn-
"igurinn var samþyktur með atkvæð-
ttftí meiri   hluta   bæjarstjórnar,   skaða
Skólabl. og stafsetningiu.
Svar til J. 1».
Úr   kjördæmi   Jóns    Ólafs-
sonar.
Simfregn frá Fáskrúðsfirði í dag
hermir, að í gær hafi verið haldinn
þar pólitískur fundur. Fundarefni: Af-
hrópun ráðgjafa. A fundinum mættu
92 menn og af þeim   forskrifuðu   11
—  elleju — sálir sig á vantraustsskjal
—   en hinir (81)   voru   á   móti  van-
traustsyfirlýsingu.
Svo fór um sjóferð þá !
Ceres
kom loks í fyrrakvöld hin^að, eftir
langa útivist og harða; hrepti storma
og var 7 sólarhringa á leiðinni frá
Leith. Farþegar: Jón Gunnarsson
samábyrgðarstjóri, ÓJafur Johnson og
Jón Björnsson kaupmenn, Viggo
Björns.on bankamaður o. fl.
Leikkonan
Emma Thomsen er nýlega dáin í
Kaupmannahöfn.
ar einstaklingsskoðun, hvort heldur er
i þessu máli eða öðru.
En andinn í greininni   hans bendir
á nokkuð annað.
Hallgr. Jónsson.
Gjafir og áheit
til Heilsuhælisins, afhentar Sighv.
Bjarnasyni bankastjóra:
Kvikmyndafélagið í Bárubuð 30 kr.;
Kvenfélagsdeild Ljósavatnssóknar 52
kr.; áheit frá ónefndum kaupmanni i
Reykjavík 10 kr.; G.-T.-stúkan Vík-
ingur í Rvík 25 kr.; ónefndur Reyk-
víkingur 1 kr.; nokkrar yngismeyjar
á ísafirði 200 kr.; Þórunn yfirsetu-
kona Björnsdóttir 50 kr.; Kvenfélag
fríkirkjusafnaðarins í Reykjavík 100
kr.; ónefndur Reykvikingur 3 kr. 60
a.; Jón kaupmaður Jónsson frá Vað-
nesi (ágóðahluti af seldum varningi)
10 kr. 45 a.
Falsfrétt
hlýtur það  að   vera,   sem   höfð er
t   andþófsblöðunum eftir  privat-
hér
bréfi frá Khöfn um álit dönsku banka-
stjóranna á ástandi Landsbankans, ef
skiljast á svo, að ekkert h'afi verið
að, þegar þeir komu hér. Það er
fullkunnugt réttum hlutaðeigendum
hér, að þeirra skoðun fór m j ö g
.fjarri þvi, en þeir hafa a 11 s e k k -
e r t uppi látið nema bara við Land-
mandsbankann ,og hann svarað því
e i n u, að hann að svo stöddu héldi
viðskiftunum áfram.
Póstafgreiðslumenn
hefir ráðherra skipað í dag þá:
Guðmund S. Th. Guðmundsson
kaupmann á Siglufirði;
Halldór Jónsson kaupmann í Vík í
Mýrdal;
Ingimund Steingrímsson í Djúpa-
vogi og
Ólaf Böðvarsson bakara í Hafnar-
firði.
Samáfoyrgðin.
Forstjóri fyrir þeirri stofnun er Jón
Gunnarsson verzlunarstj. frá Hafnar-
firði, en gæzlustjórar við hana skipað-
ir í dag af ráðherra til bráðabirgða
þeir Páll Halldórsson stýrimannaskóla-
stjóri og Sigjús Bergmanu kaupmað-
ur i Hafnarfirði.
Jarðskjálftar.
Hér í Rvík varð vart nokkurra jarð-
skjálftakippa í morgun — hins fyrsta
kl. 850, tveggja með litlu millibili kl.
io,16 og io,34 árdegis, og enn ein-
hverra hræringa um hádegið. — Jarð-
skjálftamælir er við stýrimannaskólann
og gefur hann til kynna hræringar,
hversu litlar sem þær eru. — Fyrsta
kippsins varð og vart á Akureyri.
Heiðursmerki. Eftir tillógum Islands-
ráðherra hefir konnngur vor sæmt 27. f.
mán. Ole Th. Myklestad i Sanddal i Nor-
vegi riddarakrossi dannebrogsorðunnar, i
viOurkenningarBkyni fyrir ötular og árang-
ursfullar framkvæmdir hans hér á landi fyr-
ir nokkrum arum til átrýmingar fjarkláð-
anum.
Fræðslumálastjóri Jón Þórarinsson
ritar í 23. tbl. Skólablaðsins grein
eina, sem hann kallar: »Enn um staf-
setninguna«.
Hann álítur mig gruna, að kennar-
ar séu í vafa um, hvaða stafsetningu
þeir eigi að fylgja. Færir hann þuí til
sönnunar, að tveir rithættir séu not-
aðir i skólanum, sem eg  kenni við.
Mér er ókunnugt um, að svo sé.
Hitt veit eg, að Blaðamannastafsetn-
ing er fyrirskipuð i barnaskóla Reykja-
víkur.
Þetta vita kennarar skólans. Hafi
nú einhver kennari við þenna skóla
látið Lesbókina rugla sig eftir viðtal
við J. Þ., sem heldur á lofti Lesbókar-
rithætti, er það raunalega lítið sjálj-
stœði.
Hér þurfa kennarar ekki að spyrja
eins og J. Þ. gerði ráð fyrir í Skóla-
blaðinu.
Aður hefi eg fært rök að því, að
mér þyki ótrúlegt, að margir kennar-
ar yfirleitt spyrji eins og Skbl. gerir
ráð fyrir.                               ,
Hr. Jón Þórarinsson er að fræða
mio um það, að hver einstakur kenn-
ari ráði ekki rithætti þeim, er hann
kennir við skóla þann, sem hann vinn-
ur í, heldur ráði skólanefnd þvi.
Þetta vissi eg áður.
En hitt er mér lika kunnugt um,
að við smáskóla upp um sveiúr er
kennaranum oft falið að ráða rithætti
í skóla sínum.
Það hefir aflað Blaðamannastafsetn-
ingu mikils fylgis, þvi kennarar með
kennaraprófi frá Flensborg hafa þá
haldið rithætti þeim, er J. Þ. lét kenna
þeim i skóla.
Ekki sannar það eða sýnir mikið
þótt nokkrir kennarar í Reykjavík hafi
haldið fund til þess að gera stafsetn-
ingarglundroða á ný. Blaðamanna-
stafsetningin er langvinsælust og víð-
tækust eftir sem áður.
Fjölmargir fræðimenn og rithöf-
undar hafa samþykt hana, þar á með-
al hr. Jón Þórarinsson fræðslumála-
stjóri, og eftir það var hún tekin upp
í kennaraskólanum, sem hann stýrði
þá.
Hvers vegna lagði fræðslumálastjór-
inn ekki til, að Blaðamannarithittur
væri hafður á »Lesbók handa börn-
um og unglingum«? Fanst honum
stjórnin vera að leita samræmis, er
hún tók aftur upp je? Kom honum
þá ekki til hugar miðlunin, sem hann
vill nú gera?
Það er erfitt verk og ilt að vera að
breiða yfir það, sem skakt er gert.
Hitt er affarasælla að játa yfirsjónina
og bæta fyrir hana.
Lesbókin ætti að vera með blaða-
mannastafsetningu. Það mæla þeir,
sem ekki vilja glundroðann og hr. J.
Þ. telur sig í þeirra hóp.
»Líífærin þarflausu hverfa úr sög-
unni«, segir N. Kbl. og er það meiri
málsbót en alt, sem Skbl. hefir tínt
til í mörgum dráttum.
En hafi þessi líffæri tungu vorrar
zan, y-ið, ý-ið og x-ið verið þörf 1898
eru þau það enn  í dag.
Meðal annars segir fræðslumálastjór-
inn í grein sinni, að okkur greini á
um,- hvaða þýðingu lesbók barnaskól-
anna hafi fyrir kenslu móðurmálsins.
Þetta er ekki rétt.
Það, sem okkur greinir á um, er:
að hann vill láta skólana taka upp
Lesbókarstafsetningu, en eg vil þeir
fylgi blaðamannaréttritun.
Þeir, sem lesa grein fræðslumála-
stjórans sjá, að hann vill leggja staf-
rófskverið og forskriftarbækur til
grundvallar stafsetningunni.
En nú er honum kunnugt um, að
f]ögur stafrófskverin, sem langmest
eru notuð á Iandi hér, hafa öll blaða-
mannastafsetningu. Forskriftarbækur
hans sjálfs veita börnum einkargóða
æfingu í að nota z-u, en þar er líka
notað je og tvöfaldur samhljóður —
vitanlega í samrami við stafrófskverin
og lesbókina! —
Jón Þórarinsson er í ógöngum stadd-
ur, að hafa lagt það til, að fylgt yrði
rithætti »Lesbókar handa börnum og
unglingum«, sé nokkurt tillit tekið til
þess, hvernig stóð á í skólum lands-
ins þegar hún kom.
Bókin kom eins og skollinn úr
sauðarleggnum, öfug bæði við staf-
rófskverin og forskriftarbækurnar.
Það gegnir furðu, ef fræðslumála-
stjórinn heldur, að kennarar sjái ekki
þetta ósamræmi, þótt hann hefði nú
aldrei ritað um það eins laust við
rök og hann hefir gert.
Litil málsvörn er það hjá J. Þ. þótt
hann segi, að eg tali »borginmannlegay>
og segi hitt og þetta  »allhreykinn*.
Rithátturinn á grein hans   er   ekki
samboðinn góðum og gömlum skóla
meistara.
Mér er ekki sýnt um að »gæla«
við hroka eða hégómaskap.
Við hvern, sem eg skifti orðum vil
eg mæla eins og maður talar við mann.
Við  Jón   Þórarinsson   erum   báðir
menn og báðir íslendingar, að þvi leyti
höfum við jafhan rétt til að lýsa okk-
Betra er seint en aldrei.
Ekki alls fyrir löngu, tók eg mig til að
tæma kassa, sem fluttir höfðn verið úr húsi
okkar i .Bateman Street«, i Cambridge. þar
sem við höfðam búið yfir 38 ár, og í hús
það er við nú búum i — »Sunnyside 91.
TenisoQ Boad«.
Kassar þeasir voru fnllir af blaða og
bréfa rusli, sem safnast hafði þar árnm sam-
an, eins og gjörist vist hjá flestum, sem
mikil ritstörf hafa á hendi. Meðal annars,
kem eg þar niður á gamlar »ísafoldir«, fer
að blaða i þeim — og verður mér einna
fyrst litið á grein, með yfirskriftinni:
• Kvennaskólinn i Vijaminni« (14. nðv. 1896).
Höfundnr greinarinnar kallar sig: Kven-
mentunarvin, og er hún stíluð til ritstj.
ísaf., og er efnið að biðja hann — ritstj.
— að fræða sig og aðra um, hvað orðið
hafi af samskotunnm, er eg hafi safnað og
fengið á Englandi, í Sviþjóð og viðar, til
eflingar mentun og mesning kvenfólks hér
a landi?
Ennfremur segir hann, að hér hafi verið
reist bátt hús, sem fyrst hafi verið sagt,
að bygt hafi verið fyrir þessi útlendu sam-
skot, og ætti að hafa fyrir kvennaskóla,
og sé það satt, að húsið hafi verið reist
fyrir aamskotaféð, handa hérlendu kven-
þjóðinni, þá á hún húsið, en enginn ein-
stakur maður, og ætti hún þvi að hirða
húsið og tekjurnar af þvi. — Þá bendir
höf. a, að nú sé það forstöðunefnd Kven-
félagsins eða yfirvöld landsins, sem ættu
að grenslast eftir því, hve samskotaféð
hafi verið mikið, og hvort húsið sé al-
mennings eða einstaks manns eign.
Bitstj. kveðst ekki færari að leysa úr
þessum spurningum, en spyrjandi sjálfur,
það hafi, svo kunnugt sé, engar skýrslur
verið birtar hér á landi, nokkurn tlma um
þessi samskot, eða hagnýting þeirra. Það
eitt, sem hann viti, sé, að kvennaskóli hafi
verið haldinn hér (i Vinaminni) 1 vetur,
fyrir mörgum árum (ekki voru þau nema
4), en siðan ekki við sóguna meir.
Liklegt þykir honum, að yfirvöld vor
áliti málið sér óviðkomandi. En mjög
virðist honum vel til fallið, að Kvenfélagið
islenzka skifti sér af þvi, eins og fyrir-
spyrjandi drepi á, og reyndi t. d. að fá úr
því leyst í tæka tið, hvort húsið sé heldur
almennings eign eða einstakra manna.
Glrein þessa hafði eg aldrei séð, né heyrt
fyrri en hún barst svona upp í hendur mér,
þvi að eg var i Ameriku 1896, eins og
ritstj. VÍ88Í, fjarri íslendingum, og hafði því
ekkert tækifæri til að sj4 isl. blöð.
Eg ætla þvi að svara, i faum orðum —
»forvitring« þessum, Kvenmentavininnm, þó
seint sé.
Það er þá fyrst — að eg hefi aldrei
safnað eða tekið móti nokkrum samskotnm
á Englandi — i Sviþjóð — né nokkrum
Bðrum löndnm, til eflingar mentun og menn-
ingu kvenfólks hér a landi.
Vinaminni var ekki bygt fyrir samskot,
heldnr fyrir peninga, sem göfug og góð
vinkona min gaf mér i minningu um Karó-
linn sal. systurdóttnr mina, sem hún ann
mjðg. Hún tók það fram í bréfi (sem eg
hefi hér til sýnis, og löglegt eftirrit af), að
það væri gjöf til min og gæti eg þvi varið
peningum þessum, eins og eg vildi Bj&lf.
Eg á húsið, en ekki almenningur, eg
vann sjálf fyrir þvf, sem vantaði til að
borga fyrir bygging húsins — vann mér
það inn með fyrirlestrum.
Átti eg ekki sjálf þá peninga, sem eg
fekk fyrir fyrirlestra, er eg sjálf hafði sam-
ið og flutt?
Eg bygði Vinaminni i þeim tilgangi, að
stofna þar kvennaskóla-, — var það illur til-
gangur? Hér var sannarlega full þörf á,
meiri og betri mentun kvenna, en þeim gafst
kostur i 1885 og getur enginn, vona eg,
alitið, að löngun mín til að reyna að út-
vega stúlkum meira tækifæri til að leita
sér mentunar, hafi verið sprottin af illvilja
til kvennþjóðarinnar eða lands mins. —
Eg hefi aldrei legið á liði mlnu, hafi eg
eitthvað getað hlynt að islenzku kvenþjóð-
inni.
Mér hefði þvi sárnað, ef »Kvennmenta-
vininum« hefði tekist að koina forstöðu-
nefnd Kvenfélagsins til að »forgripa« sig
á minni eign, og þær hefðu »hirt Vina-
minni«, eins og hann stakk upp á. — Hafi-
nú hugur fylgt máli, þá er höf. þessi sjálf-
sagt búinn að afreka mikið fyrir mentnn
kvenna i þessi 13 ár og ætti þvi ekki að
bylja nafn hans.
Næsta Isaf. sem kemnr i hendur mínar
upp úr ruslakystu þessari, er fra 2 des.
1896, þar birtist önnur^grein — augsýnilega
smíðuð i sömu smiðju og hin fyrri, sem
Kvenmentavinurinn eigaar sér, en þessi er
birt nafnlaus.
Höf. þessi hlýtur að vera skáld, en skáld-
sk&pur hans er grantarkendur.
Höf. þessi byrjar likt og kvenmentavin-
urinn — nm kvennaskólann sem haldinn
hafi verið i Vinaminni ~ 1 ár — um sam-
skotin, sem ég hefi fengið á Englandi, i Svi-
þjóð, og viðar, til að reisa skólahús þetta
fyrir 0. s. fr.
En nu heypur  Hbf.  fra  hinni  alvarlegu
hlið sögunnar, þar sem eg á að hafa dreg-
ið undir mig fé, sem íslandi hafi verið gef-
það er með öðrum  orðum  —  að eg
og fer nú að gjöra »gamansögur« til að
skemta lesendum ísafoldar — segir, að þeg-
ar eg hafi heyrt landskjálfta sögurnar héð-
an (eg var þa í Ameriku), hafi mér þegar
»flogið i hug« (þó það væri nú, að slikur
vitringur »viti hvað menn hugsa«, þó aldrei
láti þeir það í ljósi), að nú kynni »Vina-
minni« að vera »hrunið« — (þetta litla)
hafi síðan óðar brugðið við að safna &
nýjan leik i skólasjóð (málið og réttritun
er höf. en ekki min), með fyrirlestrnm í
faldbúningnum islenzka og með því að bjóða
til »sölu kvenskartið og ættargripina dýr-
mætn« 0. s. frv.
Lýsing min á íslandi, segir höf. sé sama
og í fyrri daga — eymdarhag kvenþjóðar-
innar islenzku, að því er uppeldi og ment-
un snertir. >Hinn uppvaxandi karlmanna-
lýður hafi ljómandi góðan latinuskóla i
Beykjavik með frægum kennurum. Þar lmri
sveinarnir Cæsar og Austurför Kyrosar utan-
bókar, þegar þeir hafi ekkert annað að
gjöra a hinum lóngu vetrarkvöldum, fari
siðan til Kaupmannahafnar (litur út eins og
þeir fari rétt eitthvert vetrarkvöldið, þegar
þeir eru búnir með lexiurnar sínarll), og
þar standi þeim enginn á sporði í lærdómi*
0. s. frv.
Sárt er nú að verða að játa upp á sig
að hafa ómögulega getað sagt fra hvað
sveinarnir lærðu, sökum fáfræði og mentan-
arleysis — þvi eg kann ekki latinu, og þvi
siður grísku.
Ekki gat eg heldur hafa sagt, að allir
íslendingar, sem færu til Hafnar, veeru svona
lærðir, þar sem eg þekki fleiri landa, sem
ekki hafa tekið próf. En eg sagði
»margir« —
Enn gjörði eg íslandi, eða íslenzku karl-
mannalýðnum nokkurn »ósóma« með því,
áð þeir hefðu ljómandi góðan latinuskóla
með frægum kennurum?
Var það ekki satt? Eða hafði þessi
»vitringur« aldrei heyrt getið um rektor
Sveinbjörn EgilsBon, Jón Þorkelsson, Björa
öunnlaugsson og marga fleiri merka kenn-
ara. —
Satt er það, sem nann segir eg hafi sagt
um mismuninn á mentun kvenua og karla
Eg tók fram t. d. fátæka presta eða bænd-
ur upp til sveita, sem ættu syni og dætur.
Þeir gætu með mjög litlum kostnaði sent
syni sina suður i Beykjavík í latinuskólann,
þar sem þeir fengju hús, hita, ljós og kenslu
ókeypis. Einnig ölmusu — annað ef ekki
fyrsta árið, sem nóg væri. fyrir fæði, að
minsta kosti. En dætur þeirra hlytu að
fara alls þessa á mis, ef feður þeirra gœtu
ekki borgað með þeim, því engin slik stofn-
um væri hér fyrir kvenfólk. Þó stúlkur nú
& seinni árum geti notið kenslu i skólanum
ókeypis með piltum, þá hafa þær ekki hin
hlunnindin, sem piltar hafa, nema ljós og
hita í timunum.                            (Meira).
Sigriður E. Magnússon.
Eldsvoðinn.
í dag hafa nokkrar konur bæjarins
og karlar gengið í nefnd — til að
standa fyrir hjálp til þeirra, er tjón
hafa beðið af hinum mikla bruna i
nótt.
Það verður áreiðanlega þörf mikill-
ar hjálpar.
Hvað segja listamenn þessa bæjar
um að efna til skemtisamkomu og
láta ágóðann renna til þeirra, sem
tjón hafa beðið ? — Fyrirhöfnin þarf
eigi að verða mikil.
gRússneskir
sendiherrar.
ið
Nú á dögum telja menn
rússneska sendiherra vera
glæsilegustu og háttprúð-
ustu menn, sem til eru í heimi af þeirri
stótt. Þeim hefir farið ögn fram síðan
á 17. öld, því aö þá þóttu þeir svola-
menni. Rússneski sendiherrann í Lund-
únum á dögum Elísabetar drotningar
mælti eitt sinn svo feldum orðum til
drotningarí ræðu: »Húsbóndi minn hólt,
aS það værir þú, sem róðir þessu landi.
En nú sé eg, að það eru róttir og slótt-
ir mangarar, sem ráða hér lögum og
lofum, og þú ert ekkert annað en veniu-
leg skækja«.,
Þegar franska tízkan fór að gera vart
við sig við   hirðina   í   Pétursborg   fóru
rnenn að kunna betur við, að sendiherr-
arnir bættu dálítið   ráS   sitt   og   lærSu
mannasiSi.    Þeim var sent umburSarbréf
og þeim   sagt,   »að   vera   stiltir   undir
borSum, að drekka sig ekki fulla og að
vera ekki dónalegir í orðum«.    Þó gefur
eftirfarandi áminning enn betri hugmynd
um ástandið:    »Þið megið   ekki   fremja
ránskap   í   húsum   manna   í   ókunnum
löndum, nó svifta nokkurn   mann   eign
sinni meS ofbeldi,   og   þiS   megiS   ekki
berja á neinum   að   ástæSulausu«.    Pað
veitti líka ekki af, aS þeir væru ámmtir.
Rússneskur sendiherra heimsótti einn af
þýzku kjörfurstunum með sveit   smm 1
Pillau áriS 1658.'   Fjölmenni mikiS var
þar saman komið,   en gleðskapurinn for
út um þúfur þegar líSa tók á   nóttma.
Rússar urSu fullir og hófust bratt aflog
milli þeirra og gestanna; en á meSan a
því stóS, hafSi sendiherrann   sjalfur það
sér til afþreyingar aS  brjóta og bramla
allan borSbúnaSinn — og hafSi þan orS
um, aS þess háttar tízkuprjál y»r^ekki
til annars og hann væri   maSur
koma því fyrir kattarnef.
hafi »stolið fé   þessu   úr   sjálfs hendi«,
til   að
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16