Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Ķsafold

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Ķsafold

						ISAFOLD

15

húsið var að eins vátrygtfyrir  18000

— brunabótavirðingin  svo lág.

Betel, annað húsið sem brann, var

eign adventistasafnaðarins, virt á 7000

kr. og vátrygt íyrir jafnmiklu. En í

þvi húsi var bókaforði — útsölubæk-

ur o. s. frv., nálægt 3000 kr. virði,

alt óvátrygt, og brann til   kaldra kola.

Þess ber að geta, að frá Valnum

komu margir foringjar og hásetar með

nokkrar smásprautur, þegar er þeir

sáu eldinn, og gengu þeir mjög vel

og vasklega fram í að slökkva.

Gasið.

ekki    einungis   gasvini    persónulega,

heldur   einnig   bæinn   í  heild   sinni,

þess vegna á hver sannur bæjar-vinur

að.fyrirlita aðferð þeirra.

Virðingarfylst

E.  Sckoepke,

umboðsmaður   firmans Carl   Francke,

Bremen.

Heiðraði herra ritstjóri! — Grein í

Fjallkonunni 18. þ. m. neyðir mig

til að rísa á móti hinu leiða þvaðri

ogóhæfilegu staðhæfingum, sem breytt

er út um gasstöðina víða hér í bæn-

um, einkum nú undir bæjarstjórnar-

kosninguna. Eg gef yður leyfi til að

nota eftirfarandi skýringar mínar á

hvaða hátt, sem þér viljið.

Byggjandi gasstöðvarinnar, Carl

Francke, er meir eða minna opinber-

lega gefið að sök, að hann hafi ein-

ungis litið á það, að geta reist gas-

stöð hér í Reykjavík, án þess að á-

byrgjast tii fulls, að bærinn ekki

kynni að biða neitt tjón af því. —

Vitanlega er það ekki af eintómum

mannkærleika, að Carl Francke reisir

stöðina hér, heldur af þvi, að hann

einnig sér sjálfum sér hag í því; en

þessir sömu hagsmunir hvetja hann

einnig til, eftir beztu vitund og sam

vizku, að reisa þannig »miðstöð fyrir

ljós, hita og afl« og reka hana svo,

að bænum megi á alian hátt vel lika,

því að, að öðrum kosti mundi firmað

bíða þannig tjón á orði sínu og áliti,

að lof og meðmæli margra annara

bæja mundu ekki geta bætt úr því.

Firmað Carl Francke hefir hingað

til bygt ca. 400 gas- og rafmagns-

stöðvar, vatns- og skolpveitur og hefir

á hendi rekstur mikils hluta þeirra;

traust það, er firma mitt hefir unnið

sér við byggingar þessar, vill það

ekki leggja í hættu. Þessir hags-

munir tengja oss fastar við gasstöð

Reykjavíkur, heldur en tryggingarfé

tifalt hærra en þessar 10,000 kr. gætu

gert.

Vér höfum ekki og munum aldrei

hafa hina allra minstu ástæðu til að

álíta gasstöð Reykjavíkur á nokkurn

hátt byrði fyrir oss. Það er og verð-

ur föst sannfæring vor, fengin fyrir

hina víðtæku reynslu á rekstri gas-

stöðva, að þessi stöð svari brátt kostn-

aði og gefi innan.skamms af sér arð,

er að mestu leyti rennur í bæjarsjóð.

Það sannast einnig með því, að þegar

hefir verið beðið um innlagningu gass

i mjög mörg opinber og einstakra

manna hús  hér í bænum.

Þegar sumir láta sér um munn

fara þvílíka heimsku um gasið, og

átt hefir sér stað í seinni tíð hér,

(eins Og t. d.: gasljós er skaðtegra

heilsu manna en sérhvert annað ljós;

það eyðileggur málma, dúka, blóm;

af því stafar stærri brunahætta en af

steinolíu) — þá sannar það einungis,

að þessir menn eru að minsta kosti

uijög léttúðugir, þar sem þeir láta

uPpi álit sitt á málefni, er þeir ekki

hafa rannsakað nægilega, eða ekki

heyrt dóma sérfróðra manna um.

I ritgjörð minni »Ljósmagn, afi og

hiti steinkolagassins«, hefi eg sett

fram hina réttu skýringu á gasi;

einnig getur hver og einn fengið

réttar upplýsbgar með því að spyrja

sig fyrir hjá sérfróðum og óhlutdræg-

um mönnum utanlands. Sá sem ekkí

hefir gert það, eða séð þetta sjálfur

utanlands, hann ætti að geyma sína

persónul. meiningu um málið.

En það er lika nokkuð annað, sem

æ«i að fá menn þá, er verið hafa á

móti gasi^ ,-i! að hætta hinum gagns-

lausu æsingum móti þvi og heldur

að flýta fyrir utbreiðslu þess; það eru

.hagsmunir bæjarins sjálfs, að hann

fái sem allra fyrst ágóða af stöðinni.

Þess vegna ætti viðkvæðið if bænum

að vera »með gasi« en ekki ».móti

gasi«, 0g ailir þeir, sem enn tala á

móti gasinu, eftir að byggingarsamn-

"igurinn var samþyktur með atkvæð-

ttftí meiri   hluta   bæjarstjórnar,   skaða

Skólabl. og stafsetningiu.

Svar til J. 1».

Úr   kjördæmi   Jóns    Ólafs-

sonar.

Simfregn frá Fáskrúðsfirði í dag

hermir, að í gær hafi verið haldinn

þar pólitískur fundur. Fundarefni: Af-

hrópun ráðgjafa. A fundinum mættu

92 menn og af þeim   forskrifuðu   11

—  elleju — sálir sig á vantraustsskjal

—   en hinir (81)   voru   á   móti  van-

traustsyfirlýsingu.

Svo fór um sjóferð þá !

Ceres

kom loks í fyrrakvöld hin^að, eftir

langa útivist og harða; hrepti storma

og var 7 sólarhringa á leiðinni frá

Leith. Farþegar: Jón Gunnarsson

samábyrgðarstjóri, ÓJafur Johnson og

Jón Björnsson kaupmenn, Viggo

Björns.on bankamaður o. fl.

Leikkonan

Emma Thomsen er nýlega dáin í

Kaupmannahöfn.

ar einstaklingsskoðun, hvort heldur er

i þessu máli eða öðru.

En andinn í greininni   hans bendir

á nokkuð annað.

Hallgr. Jónsson.

Gjafir og áheit

til Heilsuhælisins, afhentar Sighv.

Bjarnasyni bankastjóra:

Kvikmyndafélagið í Bárubuð 30 kr.;

Kvenfélagsdeild Ljósavatnssóknar 52

kr.; áheit frá ónefndum kaupmanni i

Reykjavík 10 kr.; G.-T.-stúkan Vík-

ingur í Rvík 25 kr.; ónefndur Reyk-

víkingur 1 kr.; nokkrar yngismeyjar

á ísafirði 200 kr.; Þórunn yfirsetu-

kona Björnsdóttir 50 kr.; Kvenfélag

fríkirkjusafnaðarins í Reykjavík 100

kr.; ónefndur Reykvikingur 3 kr. 60

a.; Jón kaupmaður Jónsson frá Vað-

nesi (ágóðahluti af seldum varningi)

10 kr. 45 a.

Falsfrétt

hlýtur það  að   vera,   sem   höfð er

t   andþófsblöðunum eftir  privat-

hér

bréfi frá Khöfn um álit dönsku banka-

stjóranna á ástandi Landsbankans, ef

skiljast á svo, að ekkert h'afi verið

að, þegar þeir komu hér. Það er

fullkunnugt réttum hlutaðeigendum

hér, að þeirra skoðun fór m j ö g

.fjarri þvi, en þeir hafa a 11 s e k k -

e r t uppi látið nema bara við Land-

mandsbankann ,og hann svarað því

e i n u, að hann að svo stöddu héldi

viðskiftunum áfram.

Póstafgreiðslumenn

hefir ráðherra skipað í dag þá:

Guðmund S. Th. Guðmundsson

kaupmann á Siglufirði;

Halldór Jónsson kaupmann í Vík í

Mýrdal;

Ingimund Steingrímsson í Djúpa-

vogi og

Ólaf Böðvarsson bakara í Hafnar-

firði.

Samáfoyrgðin.

Forstjóri fyrir þeirri stofnun er Jón

Gunnarsson verzlunarstj. frá Hafnar-

firði, en gæzlustjórar við hana skipað-

ir í dag af ráðherra til bráðabirgða

þeir Páll Halldórsson stýrimannaskóla-

stjóri og Sigjús Bergmanu kaupmað-

ur i Hafnarfirði.

Jarðskjálftar.

Hér í Rvík varð vart nokkurra jarð-

skjálftakippa í morgun — hins fyrsta

kl. 850, tveggja með litlu millibili kl.

io,16 og io,34 árdegis, og enn ein-

hverra hræringa um hádegið. — Jarð-

skjálftamælir er við stýrimannaskólann

og gefur hann til kynna hræringar,

hversu litlar sem þær eru. — Fyrsta

kippsins varð og vart á Akureyri.

Heiðursmerki. Eftir tillógum Islands-

ráðherra hefir konnngur vor sæmt 27. f.

mán. Ole Th. Myklestad i Sanddal i Nor-

vegi riddarakrossi dannebrogsorðunnar, i

viOurkenningarBkyni fyrir ötular og árang-

ursfullar framkvæmdir hans hér á landi fyr-

ir nokkrum arum til átrýmingar fjarkláð-

anum.

Fræðslumálastjóri Jón Þórarinsson

ritar í 23. tbl. Skólablaðsins grein

eina, sem hann kallar: »Enn um staf-

setninguna«.

Hann álítur mig gruna, að kennar-

ar séu í vafa um, hvaða stafsetningu

þeir eigi að fylgja. Færir hann þuí til

sönnunar, að tveir rithættir séu not-

aðir i skólanum, sem eg  kenni við.

Mér er ókunnugt um, að svo sé.

Hitt veit eg, að Blaðamannastafsetn-

ing er fyrirskipuð i barnaskóla Reykja-

víkur.

Þetta vita kennarar skólans. Hafi

nú einhver kennari við þenna skóla

látið Lesbókina rugla sig eftir viðtal

við J. Þ., sem heldur á lofti Lesbókar-

rithætti, er það raunalega lítið sjálj-

stœði.

Hér þurfa kennarar ekki að spyrja

eins og J. Þ. gerði ráð fyrir í Skóla-

blaðinu.

Aður hefi eg fært rök að því, að

mér þyki ótrúlegt, að margir kennar-

ar yfirleitt spyrji eins og Skbl. gerir

ráð fyrir.                               ,

Hr. Jón Þórarinsson er að fræða

mio um það, að hver einstakur kenn-

ari ráði ekki rithætti þeim, er hann

kennir við skóla þann, sem hann vinn-

ur í, heldur ráði skólanefnd þvi.

Þetta vissi eg áður.

En hitt er mér lika kunnugt um,

að við smáskóla upp um sveiúr er

kennaranum oft falið að ráða rithætti

í skóla sínum.

Það hefir aflað Blaðamannastafsetn-

ingu mikils fylgis, þvi kennarar með

kennaraprófi frá Flensborg hafa þá

haldið rithætti þeim, er J. Þ. lét kenna

þeim i skóla.

Ekki sannar það eða sýnir mikið

þótt nokkrir kennarar í Reykjavík hafi

haldið fund til þess að gera stafsetn-

ingarglundroða á ný. Blaðamanna-

stafsetningin er langvinsælust og víð-

tækust eftir sem áður.

Fjölmargir fræðimenn og rithöf-

undar hafa samþykt hana, þar á með-

al hr. Jón Þórarinsson fræðslumála-

stjóri, og eftir það var hún tekin upp

í kennaraskólanum, sem hann stýrði

þá.

Hvers vegna lagði fræðslumálastjór-

inn ekki til, að Blaðamannarithittur

væri hafður á »Lesbók handa börn-

um og unglingum«? Fanst honum

stjórnin vera að leita samræmis, er

hún tók aftur upp je? Kom honum

þá ekki til hugar miðlunin, sem hann

vill nú gera?

Það er erfitt verk og ilt að vera að

breiða yfir það, sem skakt er gert.

Hitt er affarasælla að játa yfirsjónina

og bæta fyrir hana.

Lesbókin ætti að vera með blaða-

mannastafsetningu. Það mæla þeir,

sem ekki vilja glundroðann og hr. J.

Þ. telur sig í þeirra hóp.

»Líífærin þarflausu hverfa úr sög-

unni«, segir N. Kbl. og er það meiri

málsbót en alt, sem Skbl. hefir tínt

til í mörgum dráttum.

En hafi þessi líffæri tungu vorrar

zan, y-ið, ý-ið og x-ið verið þörf 1898

eru þau það enn  í dag.

Meðal annars segir fræðslumálastjór-

inn í grein sinni, að okkur greini á

um,- hvaða þýðingu lesbók barnaskól-

anna hafi fyrir kenslu móðurmálsins.

Þetta er ekki rétt.

Það, sem okkur greinir á um, er:

að hann vill láta skólana taka upp

Lesbókarstafsetningu, en eg vil þeir

fylgi blaðamannaréttritun.

Þeir, sem lesa grein fræðslumála-

stjórans sjá, að hann vill leggja staf-

rófskverið og forskriftarbækur til

grundvallar stafsetningunni.

En nú er honum kunnugt um, að

f]ögur stafrófskverin, sem langmest

eru notuð á Iandi hér, hafa öll blaða-

mannastafsetningu. Forskriftarbækur

hans sjálfs veita börnum einkargóða

æfingu í að nota z-u, en þar er líka

notað je og tvöfaldur samhljóður —

vitanlega í samrami við stafrófskverin

og lesbókina! —

Jón Þórarinsson er í ógöngum stadd-

ur, að hafa lagt það til, að fylgt yrði

rithætti »Lesbókar handa börnum og

unglingum«, sé nokkurt tillit tekið til

þess, hvernig stóð á í skólum lands-

ins þegar hún kom.

Bókin kom eins og skollinn úr

sauðarleggnum, öfug bæði við staf-

rófskverin og forskriftarbækurnar.

Það gegnir furðu, ef fræðslumála-

stjórinn heldur, að kennarar sjái ekki

þetta ósamræmi, þótt hann hefði nú

aldrei ritað um það eins laust við

rök og hann hefir gert.

Litil málsvörn er það hjá J. Þ. þótt

hann segi, að eg tali »borginmannlegay>

og segi hitt og þetta  »allhreykinn*.

Rithátturinn á grein hans   er   ekki

samboðinn góðum og gömlum skóla

meistara.

Mér er ekki sýnt um að »gæla«

við hroka eða hégómaskap.

Við hvern, sem eg skifti orðum vil

eg mæla eins og maður talar við mann.

Við  Jón   Þórarinsson   erum   báðir

menn og báðir íslendingar, að þvi leyti

höfum við jafhan rétt til að lýsa okk-

Betra er seint en aldrei.

Ekki alls fyrir löngu, tók eg mig til að

tæma kassa, sem fluttir höfðn verið úr húsi

okkar i .Bateman Street«, i Cambridge. þar

sem við höfðam búið yfir 38 ár, og í hús

það er við nú búum i — »Sunnyside 91.

TenisoQ Boad«.

Kassar þeasir voru fnllir af blaða og

bréfa rusli, sem safnast hafði þar árnm sam-

an, eins og gjörist vist hjá flestum, sem

mikil ritstörf hafa á hendi. Meðal annars,

kem eg þar niður á gamlar »ísafoldir«, fer

að blaða i þeim — og verður mér einna

fyrst litið á grein, með yfirskriftinni:

• Kvennaskólinn i Vijaminni« (14. nðv. 1896).

Höfundnr greinarinnar kallar sig: Kven-

mentunarvin, og er hún stíluð til ritstj.

ísaf., og er efnið að biðja hann — ritstj.

— að fræða sig og aðra um, hvað orðið

hafi af samskotunnm, er eg hafi safnað og

fengið á Englandi, í Sviþjóð og viðar, til

eflingar mentun og mesning kvenfólks hér

a landi?

Ennfremur segir hann, að hér hafi verið

reist bátt hús, sem fyrst hafi verið sagt,

að bygt hafi verið fyrir þessi útlendu sam-

skot, og ætti að hafa fyrir kvennaskóla,

og sé það satt, að húsið hafi verið reist

fyrir aamskotaféð, handa hérlendu kven-

þjóðinni, þá á hún húsið, en enginn ein-

stakur maður, og ætti hún þvi að hirða

húsið og tekjurnar af þvi. — Þá bendir

höf. a, að nú sé það forstöðunefnd Kven-

félagsins eða yfirvöld landsins, sem ættu

að grenslast eftir því, hve samskotaféð

hafi verið mikið, og hvort húsið sé al-

mennings eða einstaks manns eign.

Bitstj. kveðst ekki færari að leysa úr

þessum spurningum, en spyrjandi sjálfur,

það hafi, svo kunnugt sé, engar skýrslur

verið birtar hér á landi, nokkurn tlma um

þessi samskot, eða hagnýting þeirra. Það

eitt, sem hann viti, sé, að kvennaskóli hafi

verið haldinn hér (i Vinaminni) 1 vetur,

fyrir mörgum árum (ekki voru þau nema

4), en siðan ekki við sóguna meir.

Liklegt þykir honum, að yfirvöld vor

áliti málið sér óviðkomandi. En mjög

virðist honum vel til fallið, að Kvenfélagið

islenzka skifti sér af þvi, eins og fyrir-

spyrjandi drepi á, og reyndi t. d. að fá úr

því leyst í tæka tið, hvort húsið sé heldur

almennings eign eða einstakra manna.

Glrein þessa hafði eg aldrei séð, né heyrt

fyrri en hún barst svona upp í hendur mér,

þvi að eg var i Ameriku 1896, eins og

ritstj. VÍ88Í, fjarri íslendingum, og hafði því

ekkert tækifæri til að sj4 isl. blöð.

Eg ætla þvi að svara, i faum orðum —

»forvitring« þessum, Kvenmentavininnm, þó

seint sé.

Það er þá fyrst — að eg hefi aldrei

safnað eða tekið móti nokkrum samskotnm

á Englandi — i Sviþjóð — né nokkrum

Bðrum löndnm, til eflingar mentun og menn-

ingu kvenfólks hér a landi.

Vinaminni var ekki bygt fyrir samskot,

heldnr fyrir peninga, sem göfug og góð

vinkona min gaf mér i minningu um Karó-

linn sal. systurdóttnr mina, sem hún ann

mjðg. Hún tók það fram í bréfi (sem eg

hefi hér til sýnis, og löglegt eftirrit af), að

það væri gjöf til min og gæti eg þvi varið

peningum þessum, eins og eg vildi Bj&lf.

Eg á húsið, en ekki almenningur, eg

vann sjálf fyrir þvf, sem vantaði til að

borga fyrir bygging húsins — vann mér

það inn með fyrirlestrum.

Átti eg ekki sjálf þá peninga, sem eg

fekk fyrir fyrirlestra, er eg sjálf hafði sam-

ið og flutt?

Eg bygði Vinaminni i þeim tilgangi, að

stofna þar kvennaskóla-, — var það illur til-

gangur? Hér var sannarlega full þörf á,

meiri og betri mentun kvenna, en þeim gafst

kostur i 1885 og getur enginn, vona eg,

alitið, að löngun mín til að reyna að út-

vega stúlkum meira tækifæri til að leita

sér mentunar, hafi verið sprottin af illvilja

til kvennþjóðarinnar eða lands mins. —

Eg hefi aldrei legið á liði mlnu, hafi eg

eitthvað getað hlynt að islenzku kvenþjóð-

inni.

Mér hefði þvi sárnað, ef »Kvennmenta-

vininum« hefði tekist að koina forstöðu-

nefnd Kvenfélagsins til að »forgripa« sig

á minni eign, og þær hefðu »hirt Vina-

minni«, eins og hann stakk upp á. — Hafi-

nú hugur fylgt máli, þá er höf. þessi sjálf-

sagt búinn að afreka mikið fyrir mentnn

kvenna i þessi 13 ár og ætti þvi ekki að

bylja nafn hans.

Næsta Isaf. sem kemnr i hendur mínar

upp úr ruslakystu þessari, er fra 2 des.

1896, þar birtist önnur^grein — augsýnilega

smíðuð i sömu smiðju og hin fyrri, sem

Kvenmentavinurinn eigaar sér, en þessi er

birt nafnlaus.

Höf. þessi hlýtur að vera skáld, en skáld-

sk&pur hans er grantarkendur.

Höf. þessi byrjar likt og kvenmentavin-

urinn — nm kvennaskólann sem haldinn

hafi verið i Vinaminni ~ 1 ár — um sam-

skotin, sem ég hefi fengið á Englandi, i Svi-

þjóð, og viðar, til að reisa skólahús þetta

fyrir 0. s. fr.

En nu heypur  Hbf.  fra  hinni  alvarlegu

hlið sögunnar, þar sem eg á að hafa dreg-

ið undir mig fé, sem íslandi hafi verið gef-

það er með öðrum  orðum  —  að eg

og fer nú að gjöra »gamansögur« til að

skemta lesendum ísafoldar — segir, að þeg-

ar eg hafi heyrt landskjálfta sögurnar héð-

an (eg var þa í Ameriku), hafi mér þegar

»flogið i hug« (þó það væri nú, að slikur

vitringur »viti hvað menn hugsa«, þó aldrei

láti þeir það í ljósi), að nú kynni »Vina-

minni« að vera »hrunið« — (þetta litla)

hafi síðan óðar brugðið við að safna &

nýjan leik i skólasjóð (málið og réttritun

er höf. en ekki min), með fyrirlestrnm í

faldbúningnum islenzka og með því að bjóða

til »sölu kvenskartið og ættargripina dýr-

mætn« 0. s. frv.

Lýsing min á íslandi, segir höf. sé sama

og í fyrri daga — eymdarhag kvenþjóðar-

innar islenzku, að því er uppeldi og ment-

un snertir. >Hinn uppvaxandi karlmanna-

lýður hafi ljómandi góðan latinuskóla i

Beykjavik með frægum kennurum. Þar lmri

sveinarnir Cæsar og Austurför Kyrosar utan-

bókar, þegar þeir hafi ekkert annað að

gjöra a hinum lóngu vetrarkvöldum, fari

siðan til Kaupmannahafnar (litur út eins og

þeir fari rétt eitthvert vetrarkvöldið, þegar

þeir eru búnir með lexiurnar sínarll), og

þar standi þeim enginn á sporði í lærdómi*

0. s. frv.

Sárt er nú að verða að játa upp á sig

að hafa ómögulega getað sagt fra hvað

sveinarnir lærðu, sökum fáfræði og mentan-

arleysis — þvi eg kann ekki latinu, og þvi

siður grísku.

Ekki gat eg heldur hafa sagt, að allir

íslendingar, sem færu til Hafnar, veeru svona

lærðir, þar sem eg þekki fleiri landa, sem

ekki hafa tekið próf. En eg sagði

»margir« —

Enn gjörði eg íslandi, eða íslenzku karl-

mannalýðnum nokkurn »ósóma« með því,

áð þeir hefðu ljómandi góðan latinuskóla

með frægum kennurum?

Var það ekki satt? Eða hafði þessi

»vitringur« aldrei heyrt getið um rektor

Sveinbjörn EgilsBon, Jón Þorkelsson, Björa

öunnlaugsson og marga fleiri merka kenn-

ara. —

Satt er það, sem nann segir eg hafi sagt

um mismuninn á mentun kvenua og karla

Eg tók fram t. d. fátæka presta eða bænd-

ur upp til sveita, sem ættu syni og dætur.

Þeir gætu með mjög litlum kostnaði sent

syni sina suður i Beykjavík í latinuskólann,

þar sem þeir fengju hús, hita, ljós og kenslu

ókeypis. Einnig ölmusu — annað ef ekki

fyrsta árið, sem nóg væri. fyrir fæði, að

minsta kosti. En dætur þeirra hlytu að

fara alls þessa á mis, ef feður þeirra gœtu

ekki borgað með þeim, því engin slik stofn-

um væri hér fyrir kvenfólk. Þó stúlkur nú

& seinni árum geti notið kenslu i skólanum

ókeypis með piltum, þá hafa þær ekki hin

hlunnindin, sem piltar hafa, nema ljós og

hita í timunum.                            (Meira).

Sigriður E. Magnússon.

Eldsvoðinn.

í dag hafa nokkrar konur bæjarins

og karlar gengið í nefnd — til að

standa fyrir hjálp til þeirra, er tjón

hafa beðið af hinum mikla bruna i

nótt.

Það verður áreiðanlega þörf mikill-

ar hjálpar.

Hvað segja listamenn þessa bæjar

um að efna til skemtisamkomu og

láta ágóðann renna til þeirra, sem

tjón hafa beðið ? — Fyrirhöfnin þarf

eigi að verða mikil.

gRússneskir

sendiherrar.

ið

Nú á dögum telja menn

rússneska sendiherra vera

glæsilegustu og háttprúð-

ustu menn, sem til eru í heimi af þeirri

stótt. Þeim hefir farið ögn fram síðan

á 17. öld, því aö þá þóttu þeir svola-

menni. Rússneski sendiherrann í Lund-

únum á dögum Elísabetar drotningar

mælti eitt sinn svo feldum orðum til

drotningarí ræðu: »Húsbóndi minn hólt,

aS það værir þú, sem róðir þessu landi.

En nú sé eg, að það eru róttir og slótt-

ir mangarar, sem ráða hér lögum og

lofum, og þú ert ekkert annað en veniu-

leg skækja«.,

Þegar franska tízkan fór að gera vart

við sig við   hirðina   í   Pétursborg   fóru

rnenn að kunna betur við, að sendiherr-

arnir bættu dálítið   ráS   sitt   og   lærSu

mannasiSi.    Þeim var sent umburSarbréf

og þeim   sagt,   »að   vera   stiltir   undir

borSum, að drekka sig ekki fulla og að

vera ekki dónalegir í orðum«.    Þó gefur

eftirfarandi áminning enn betri hugmynd

um ástandið:    »Þið megið   ekki   fremja

ránskap   í   húsum   manna   í   ókunnum

löndum, nó svifta nokkurn   mann   eign

sinni meS ofbeldi,   og   þiS   megiS   ekki

berja á neinum   að   ástæSulausu«.    Pað

veitti líka ekki af, aS þeir væru ámmtir.

Rússneskur sendiherra heimsótti einn af

þýzku kjörfurstunum með sveit   smm 1

Pillau áriS 1658.'   Fjölmenni mikiS var

þar saman komið,   en gleðskapurinn for

út um þúfur þegar líSa tók á   nóttma.

Rússar urSu fullir og hófust bratt aflog

milli þeirra og gestanna; en á meSan a

því stóS, hafSi sendiherrann   sjalfur það

sér til afþreyingar aS  brjóta og bramla

allan borSbúnaSinn — og hafSi þan orS

um, aS þess háttar tízkuprjál y»r^ekki

til annars og hann væri   maSur

koma því fyrir kattarnef.

hafi »stolið fé   þessu   úr   sjálfs hendi«,

til   að

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16