Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 159. Tölublaš - Blaš 2 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn

						16
W.H. Auden:
Ferð til Islands
Og sæfarinn óskar:   Æ,  sé nú hver læknir mér
fjarri!
og sjávarnöfn skáldanna fylgjast meö honum um
borö:
Borgleysa, ötryggur, Svörfuöur, Sorgin,
Og Synjun er Norðursins orð.
Og ómælissléttur hins blóðkalda veiðifisks blika,
og brim er i lofti af vængjum svifandi f lokks.
Og undir þeim þjótandi, iðandi fána
sér eyjavinurinn loks
hilla  undir von sína:  og  fannblikið nær  honum
færist,
f jöllin, nakin og seiðsterk, um vornætur dag.
Og undir þeim sandflæmi i ósum fIjóta,
sem árskrímsl með blævængslag.
Svo megi hinn ágæti borgari -furður hér finna:
fjöll eins og hófspor, eimgos, sem bergrifa spýr,
gljúfur og fossa og hornbjargsins háu
höll, þar sem sjófuglinn býr.
Og höfundur sá, er vill kynna sér kjör manna og
háttu:
kirkjustað biskups, sem troðið var niður i sekk,
laug mikils sagnfræðings, klettey kappans,
sem kvíða langnættið fékk.
Og munið hinn seka, er fákur hans féll og hann
mælti:
„ Fögur er hliðin, og aftur um kyrrt ég sest",
konuna gömlu, sem vitnaði: „Eg var þeim
verst, er ég unni mest."
Því Evrópa er f jarri, og einnig þá raunveruleikinn.
Við öræfa- og söguhefð landsins þeir kaupa sér
dvöl,
sem dreymir sitt líf vera í óþökk, til einskis,
og andlítin fölu, sem böl
of heitra tálkossa tærði, á þess öræfum laugast.
En tekst það? Því Heimur og Nútími og Lygi eru
sterk.
Og hin örmjóa brú yfir beljandi ána
og bærinn i fjallsins kverk
eru eðlileg virki og herstöðvar héraðarígsins,
sem hollustu þegnsins bindur við merkjastein.
Og i bóndanum þarna, sem berst á hesti
út bakkans vailgrónu hlein,
sig þumlungar lika bióöið á bugðóttum leiðum
og biður um svör, eins og þitt: Finnst ei trúnaður
neinn?
ó, hvað dvelur réttlætið? Hver er gegn mér?
ó, hví er ég stöðugt einn?
Svo  kynnum  þá   heiminum   eyna,   hans  eltandi
skugga,
með oflæti í búningi og versnandi fisksölukjör.
I afdal hvín jazzinn, og æskunnar fegurð
fær alþjóðlegt filmbros á vör.
Því hvergi á vor samtimi vé þau, er allir unna.
Vor æska ekki neina staðhelgi, verndaðan reit.
Og fyrirheitið um æfintýraeyna
er eingöngu fyrirheit.
Tár falla í allar elfur og ekillinn setur
aftur upp glófa og bíl sinn á vegleysur knýr
í æðandi blindhríð, og emjandi skáldið
aftur að list sinni flýr.
Magnús Ásgeirsson þýddi.
Sunnudagur 19. júll 1981
Sunmidagur 19. jiill 1981
Wystan Hugh Auden — talinn
eitthvert mesta skáld enskt á
þessari öld —kom til tslands áriö
1936 og aftur '64. Hann segir i for-
mála ferðabókar sem hann skrif-
aöi cl'lii fyrri heimsdknina ásamt
félaga sínum og skáldbrdður Lou-
is MacNeice: ,,t bernskudraum-
um mínum var tsland heilög
jörð," og hann mun hafa langaö
að kynnast þvi óspillta og hrein-
lynda samfélagi sem hann áleit
og vonaði að her væri að finna.
Kannski varð hann fyrir von-
brigðum. Alla vega festi hann
þrátt fyrir allt mikla tryggð við
tsland og tslendinga upp frá þvi
og við skulum rifja upp heimsókn
þessa manns. Heimsdknin varð
þeim tslendingum sem kynntust
honum ógleymanleg, ekki siður
en honum sjálfum.
Auden fæddist árið 1907, var af
einhvers konar millistéttog gekk
i Oxford. Hann varð snemma eitt
efnilegasta, og besta, ljdöskáld á
Englandi: Poems eða Ljdð komu
út árið 1930 og skipuðu honum
strax á þann bekk, siðan komu
Orators (1932> og Look, Stranger'
(1936). Auden þótti eftir þessar
bækur sjdlfsagður arftaki T.S.
Eliots en það er illt að vita hvort
hann stóð seinna við öll þau fyrir-
heit sem hann gaf. Við skulum
ldta okkur það i' léttu rúmi liggja,
forleggjara um að gefaút bdk frd
islandi áður en hann svo mikið
sem steigþar niður fæti og fdr svo
að svipast um eftir ferðáfélaga.
Christopher Isherwood var ein-
hvers staðar Uti löndum að leita
sér að strákum svo Louis Mac-
Neice varð f yrir valinu. 1 btíkinni
Letters from Iceland er bréf sem
MacNeice orti til vina sinna með-
an hann var hér á landi:
...Three months ago or so
Wystan said he was planning to
go
To Iceland to write a book and
would Icome too,
And I said yes, having nothing
better todo
Þeir tóku sér far með Gullfossi
til Reykjavtkur og Auden las Don
Juan eftir Byron á siglingunni
milli þess sem hann var sjöveik-
ur. Aftur vitnum við i MacNeice:
Came second-class — no air but
many men,
Having seen the first-class
crowd would do the same again.
Það væri synd að segja að
ensku skáldin hafi heillast að
Reykjavfk. Auden sagði i bréfi til
Isherwoods: ,,Það er ekkert d
bryggjunni nema vöruskemmur
og landbUnaðartól. Mestallur
bærinn er byggður Ur bárujdrni"
dækja, að þýski konsUllinn hafi
smyglað hingað vopnum til að
gera byltingu, að Islendingar hafi
enga stjórn d börnum sinum,að d
Englandi sé spiritisminn upp-
runninn, og að einu almennilegu
vinin séu viski og vermóður.
Sjálfur er ég ekki miklu nær. Það
er enginn arkitektúr i bænum og
stytturnar eru mestanpart róm-
antiskar imyndir af vikingahetj-
um. Kóngurinn af Danmörku kom
iheimstíkn og ég sá hann koma Ut
úr rdðherrabUstaðnum i fylgd
meiri háttar borgara. Ég geri
mér svo sem grein fyrir þvi að
menn lita ekki beinlinis gafulega
Ut i kjól og hvitt með pipuhatt en
eftir Utlitinu að dæma hefði ég
ekki treyst neinum þeirra fyrir
teskeið, hvað þá meiru. Hann för
að sjd hlinn mikla Geysi, sem neit-
aði að gjtísa, og þráldtur orðróm-
ur I bænum segir að það sé vegna
þess að af þjóðernisástæðum hafi
þeir gefið kauða islenska sápu i
staðinn fyrir Sunlight tegundina
sem hann er vanur... Ég hef farið
til Þingvalla sem opinberlega er
talinn fallegasti staður d Islandi.
Þar var nógu fallegt en htítelið er
fullt af fyllibyttum d hverju
kvöldi. Mjög falleg fyllibytta sem
heitir Toppy bað mig um að
hringja f sig þegar ég kæmi
heim..."
— er Auden kom til Islands
altént var hann mikið skáld og
mikill perstínuleiki. En litum ögn
á heimsmyndina 1936 þvi það
skiptir mdli ekki sist með tilliti til
andrUmsloftsins sem blæs UtUr
btíkinni Letters from Iceland, dð-
urnefndriferðabók eftir Auden og
MacNeice. Kreppan mikla var
nýafstaöin og varla það, heldur
ömurlegt um að litast. Hitler var I
Þýskalandi og skuggi fasismans
breiddist Ut um Vesturálfu alla.
Enda segir Auden i formála sem
skrifaður var löngu seinna: „Þótt
höfundarnir hafi ritað btíkina I
sumarleyfisskapi gerðu þeir sér
allan timann ljóst að sky var að
draga fyrirsólu. Atvinnuleysi var
um allan heim, Hitler óx ao'styrk
með hverjum nýjum degi og
heimsstrið syndist óhjákvæmi-
legt. Formdli þess striðs — borg-
arastyrjöldin á Spáni — braust
enda Ut meðan við vorum á Is-
landi."
Og m itt i' öllu þessu fári ákvað
Auden að bregða sér til Islands og
er varla láandi þó hann hafi
imyndað sérað hérna væri nánast
paradi's á jörö og fyrirmynd her-
væddum heimi. Hann hafði frá
föður si'num gullfallegar hug-
myndir um Island og kom fram
hér að framan og Jorge Luis
Borges segir okkur að hann hafi
alla tið staðið d þvi fastar en fdt-
unum að nafnið sitt væri Islenskt,
i rauninni ekkert annað en Auð-
unn. Hann verður samt kallaður
Auden áfram i þessari grein.
Reykjavík:
„Lútersk, niður*
drepandi
og kuldaleg"
Auden htíf feröalag  sitt með
nokkrum bravúr. Hann samdi við
— enþesssér viða merki i bdkinni
að bárujárnið varð Auden tilefni
mikils hryllings — „Þegar við
komum var klukkan bara liálf
átta og við urðum að biða á ytri
höfninni vegna þess að islensku
hafnarverkamennirnir neita að
vakna snemma. Það var mistur
yfir bænum en hæstu fjallstind-
arnir umhverfis hann sttíðu upp
Ur. Fyrstu áhrif min af bænum
voru að hann væri luterskur, nið-
urdrepandi og kuldalegur. A
bryggjunni var fjöldi manns sem
fylgdist þegjandi meö þegar við
lögðumst upp að. Allir karlmenn-
irnir voru með derhufur. Enginn
gaf frá sér hljtíð, ekki einu sinni
börnin..." Og I bréfi sem mun
vera tileiginkonu Audens, Erichu
Mann sem var dtíttir Ttímasar, þd
segir hann frá fyrstu viku sinni d
lslandi: „Fyrsta vikan var alveg
hræðileg vegna þess að allir sem
ég hafði kynningarbréf til voru
einhversstaðar i burtu. Reykja-
vfk er. ægileg ef maður ætlar að
skemmta sér, og ég hafði ekkert
annað að gera en hanga inn á htít-
elherbergi sem var mjög dýrt.
Þarna var hljómsveit sem lést
vera ensk og foringi hennar leitUt
einsog leiksviðsgiggoló, og i dans-
salnum voru lituð ljós sem sner-
ust i hringi eftir klukkan tlu. En
af þvi' þaö erbjart alla ntíttina eru
áhrifin einungis dapurleg. Smátt
og smátt ftír ég þó aö kynnast
fólki og nU er höfuðið á mér að
springa af slUðri sem ég veit að
varðar við lög, og upplýsingum
sem ég hef grun um að séu
oáreiðanlegar. Ég hef til aö
mynda heyrt að tiltekinn stjórn-
málamaður sé annaðhvort fyrsti
séntilmaður íslands eða þá að
hann þjáist af ofstíknaræði siðan
börn i skfðaferðalagi hlógu að
honum. Ég hef lika heyrt að viss
pröfessor hafi veðsett hjdnasæng-
ina daginn fyrir bruðkaupið, að
þessi þarna stUlka sé lauslætis-
Hákarl handa
T.S. Eliot
Áður en lengra er haldið skul-
um við athuga „tUrista-uppiys-
ingarnar" sem Auden og Mac-
Neice felldu inn I bók slna. Þar
gefa þeir samviskusamlega upp-
lýsingar sem þeir telja að kunni
að koma ferðamönnum að gagni
en með fylgja ymiss konar for-
Ikostulegar athugasemdir. Um
nauðsynlegan klæðnað segir: „Að
þvi er varðar föt er miklu meiri
hætta á að klæðast of litlu en of
miklu. A ferðalögum Ut á landi
var ég ávallt i' flannelbuxum og
náttbuxum undir reiðbuxunum og
i tveimur skyrtum og golf-jakka
og Ulpu undir regnfrakkanum."
Og nU upplýsir Louis MacNeice I
stuttaralegri athugasemd hvor
þeirra var svona mikil kulda-
skræfa: ,,Ég var aldrei i nærri
isvona miklu. L.M." Og er þeir fé-
lagar fjalla um mataræði tslend-
inga byrjar annar þeirra á þvi að
undrast sttírkostlega kaffi-
drykkju þjdðarinnar — „Ég hef
sennilega drukkið 1500 kaffibolla
á þremur mdnuðum!" Og um
kjöt: „A hinum snauöari bænda-
býlum er ekkert að fá nema
Hdngikyrl, það er að segja reykt
lambakjöt. Það er nokkufn veg-
inn skaðlaust þegar það er kalt
þvi þá er það aðeins d bragðið
eins og sót en maður þarf að vera
mjög svangur til að geta lagt sér
það til munns heitt." Af harðfiski
segir: „Þurrkaði fiskurinn er
mismunandi grtífur. Grófari teg-
undin er á bragðið eins og tánegl-
ur en hin finni eins og siggið d ilj-
um manns." Hákarl er flokkur
undir „Furðuleg fyrirbæri" og
segirþar: „Þeirsemeru forvitnir
ættu endilega að bragða á tveim-
ur islenskum matartegundum.
Hin fyrri er Hákarl, sem er hálf-
þurrkaður, hálfrotinn hakarl. Hd-
17
karl er hvitur að innan en með
þykkan skráp utan a, ekki dlikt
gömlu stigvéli. Vegna fyiunnar
verður að snæða þennan rétt utan
dyra. Það er skorið með hnif og
étið með koniaki (sic). Ég hef
aldrei smakkað nokkra fæðu sem
llkist eins mikið sktísvertu. Hin
tegundin er Reyngi. Það er
sporðurinn á hval sem legið hefur
isUrrimjólkeins og eittár. Ef þU
ætlar að smakka á þessu gættu
þess þá að koma ekki i hvalstöð-
ina fyrst."
En þtítt Auden — þvi það leynir
sér ekki að Auden hefur skrifað
þetta — geri li'tið Ur hákarlinum i
ofangreindri klausu fer tvennum
sögum af dliti hans. Kristinn E.
Andreáson, páfi Máls og menn-
ingar, sem hafði töluvert af Aud-
en og MacNeice að segja meðan
þeir dvöldust hér, segir d þessa
leið I bók sinni Enginn er eyland:
„Þeir félagar komu oft d Hress-
ingarskdlann, fengu sér eitthvert
snarl gengu með harðfisk og há-
karl i vösum og stýfðu Ur hnefa,
og sagt var áð Auden hafi sent
forleggjara sfnum T.S. Eliot hd-
karl, þeim fagurkera til yndis-
auka."
Það md halda áfram d þessa
leiö: hvað Auden (og MacNeice)
fannst um tiltekin atriði I Is-
lenskri menningu. Isherwood
spyr og er mikið niðri fyrir:
„Hvað um kynllfið?" og Auden
svarar: „Óbeislað. Ekki er gert
veður Ut af tískilgetnum börnum
og þau eru alin upp ásamt skil-
getnum börnum hverrar fjöl-
skyldu fyrir sig. Áður en sam-
göngur bötnuðu var mikið um
sifjasambönd og mér var bent á
btínda sem giftist frænku sinni
með sérstöku leyfi Danakonungs.
Kynvilla er sögð vera sjaldgæf."
Og enn spyr Isherwood: „Er til
einhver sérstök islensk kimni-
gáfa?" Auden: „Islendingar eru
mjög hrifnir af bröndurum. Eins
og bUast má við eru flestir brand-
ararnir um merkismenn i þjtíðfé-
laginu og ekki fyrir utanaðkom-
andi að skilja. Það er gefið Ut
vikulegt  skopblað  sem   heitir
Spegelin, en það likist Simpliciss-
imus fremur en Punch.  Ég  sá
engin merki um það gráa gaman
sem tiðkast i'Sögunum." Og ann-
arsstaðar i btíkinni,  i Brdfi til
Byrons sem vikið verður að siðar,
fræðir Auden hið látna skáld um
eftirfarandi:
In certain quarters I had heard a
rumour
(Forall I know the rumour's only
silly)
That Icelanders have little sense
of humour.
Og stór kaf li i Letters from Ice-
land samanstendur af tilvitnun-
um i fyrri ferðalanga: ekki sist
Burton, McKenzie, Horrebow,
Van Troil. Er skemmst frd að
segja að það er gert stólpagrln að
íslendingum i kaflanum og sér-
staklega nýtur þurrlegur en
meinhæðinn sti'll Burtons sin frá-
bærlega. Þennan kafla er gott að
lesa en hann mun vera bréf
sem sent var til John Betje-
mans, siðar lárviðarskálds d
Englandi. Ætti bréfið skilyrðis-
laust að vera skyldulesning I is-
lenskum sktílum, við myndum
kannski læra skdrri hUmor...
„Grenjar kenja
krakkinn
minn ..."
En Auden var skáld, rithöfund-
ur, og hann hafði að sjálfsögðu
mikinn dhuga á islenskum skdld-
skap og Isherwood lika. Isher-
wood spyr: „Um hvað skrifa ís-
lenskir rithöfundar?" Svarið
kemur um hæl: „Aðallega um.
land sitt, um tilfinningalif bænd-
anna og fiskimannanna og bar-
áttu þeirra við náttúruna."
„Ég býst við að oftast séu þeir
menn sem skdldsagnaperstínur
eru byggöar á auðþekkjanlegir?"
„Ja, oft. Ég heyrði stundum
kvartanir, til dæmis að Halldór
Laxness geri minna Ur bænda-
stéttinni en efni standa til. En
eftir þvi sem ég kemst næst er
engin meiðyröalöggjöf I  gildi."
„Erekki lesendahópur islensks
skdldsagnahöfundar mjög litill?"
„Ef miðað er við höfðatölu er
hann stærri en I flestum löndum
öðrum og flestar skáldsögur sem
eitthvað erspunniö i eru þýddar á
þýsku og hin norðurlandamdlin."
„Getur höfundurinn lifað af list
sinni? "
„Frægustu rithöfundar og
málarar eru á styrk frá rfkinu án
nokkurra kvaða um framleiðslu.
Sumir (og allir hægri-sinnaðir)
kvörtuðu undan þvi að stjórn-
málaskoðanir réöu miklu er
styrkjum væri Uthlutað en ég get
ekki sdð að neinn almennilegur
höfundur væri skilinn eftir fyrir
utan garð."
Það kemur fram siðar I bók-
inni, ekki slst I bréfi Audens til
konu sinnar, að hann er heillaður
af þvi hversu miklir kvæðamenn
tslendingar voru. „Eftir þvi að
mér sýnist hefur íslensk ljóða-
gerð ekkert breyst f rá þvi róman-
tikin var endurvakin en hUn barst
hingað frd Danmörku og Þýska-
landi. Þaö vill segja að hér eru
engin „mtídernista" ljtíð til að
ergja gamlar konur. Tæknilega
er ljdöagerðin á mjög háu plani,
mjög strangar reglur gilda um
rim, stuðla og bragfræði." Og
Auden er öldungis þrumu lostinn
yfir þvi að enn skuli ortar á
Islandi visur einsog þessi:
Falla tfmans voldug verk
varla falleg baga.
Snjalla rfman stuðla sterk
stendur alla daga,
sem sniia má við á þessa leið:
Daga alla stendur sterk
stuðla rfman snjalla,
-saga falleg varla verk
voldug tlmans falla.
Það sem olli honum þtí mestri
undrun var hversu almenn
Ihagmælskan var meðal tslend-
inga. Er hann var á ferð um
landið kveðst hann haf a ort þetta
kvæöi:
When baby's cries grew hard
to bear
I popped him in the Frigidaire.
I never would have done so if
I'd known he'd be
frozen stiff.
My wife said „George, I'm
sounhappé,
Our darling's now completely
frappé.
Og stUdentinn kom aftur eftir
tuttugu   minUtur og   kastaði  þd
þessu fram:
Grenjar kenja krakkinn minn,
ég kasta honum i snjóskaflinn
&g þetta meðal fljtítast finn,
þá l'rvs á honum kjafturinn.
10 n síðan kveinar kerlingin
að króknað hafi anginn sinn.
NU verður blm. að opinbera
fiflsku sina: hann hélt þetta væri
gömul þjóðvi'sa. En sé hUn þyðing
á kvæði Audens er ekki að furða
— stUdentinn var nefnilega eng-
inn annar en MagnUs Asgeirsson,
mætur ljóðaþýðandi i áratugi.
Bróðir Görings
og latínuséní
á Kleppi
Vilcjum ögn að ferðum Audens
um landið en réttast væri þtí auð-
vitað að lesendur kæmu höndum
yfir btíkina Letters from Iceland
þvi það myndi borga sig margfalt
i göðri skemmtan. En Auden fór
sem sé um landið þvert og endi-
lagt, hann ftír á Vestf irði þar sem
honum féll mjög vel, til Akur-
eyrar, Mývatns og allt austur á
Egilsstaði þar sem hann kveðst
hafa fengið almennilegan mat i
eina skiptið I tslandsreisunni sem
tók þrjá mánuði. Það var slæmt
fyrir Auden sem hafði komið til
tslands ekki sist til að finna þjöð-
félag ósnert af fasismanum að
hérna var allt vaðandi i Þjóð-
verjum og nasistum ekki sist.
Hann talar um þá af mikilli fyrir-
litningu og verður um og ó þegar
hann verður var við að
fslendingasögurnar virðast vera
hinum þysku uppskafningum
drjUg uppsprettulind fræða sinna.
Hann hefiir eftir önefndum
nasista: „Fu'r uns Island ist das
Land",og á Hólum rakst hann á
brtíður Görings og Rosenberg
hafði boðaö komu sina. Þessi
elska nasistanna á islenskri forn-
menningu verður til þess að
Auden fyllist efasemdum um
frábært ágæti Gunnars á Hliðar-
enda og Grettis sterka: „Ja, ef
þeir (nasistarnir) sækjast eftir
þjóöfrelsi einsog þvi sem
Sögurnar íysa, þá verði þeim að
góðu. Ég elska Sögurnar en þær
lýsa andstyggilegu þjtíðfélagi,
þjóðfélagi þar sem hnefaréttur-
inn einn ræöur... Ég hitti Göring
andartak við morgunverðinn i
morgun og við heilsuðumst tísköp
kurteislega. Hann er ekki vitund
likur bróður sinum, virðist
fremur greindarlegur."
Ekki sistur hluti Letters from
Iceland fer i að lýsa ferðalögum
Audens með rUtubilum um hol-
ótta vegi landsins. Það er augljtíst
að honum finnst ýmislegt
kyndugt við þessi ferðalög og
íysir þvi f jálglega að allir tslend-
ingar verði bilveikir undir eins og
þeir stiga upp i rdtu en ekki
annarra þjtíða kvikindi. Honum
finnst lfka merkilegt hversu söng-
glaðir tslendingar verða i' rUtu-
bilum. Auk rUtubilsins fdr Auden
mikið á hestbak og hafði gaman
af, hann er mikið stoltur þegar
islenskur böndi alitur hann þaul-
vanan reiðmann aðeins eftir að
liann stökk I fyrsta sinn á bak
hesti. Þeir Auden og McNeice
fóru i reiðtUr upp á hálendið og
umhverfis Langjökul og þvi
ferðalagi er íyst bráöskemmti-
lega i undirfurðulegu bréfi sem
sagt er vera f rá Hetty til Nancy —
„Why didn't Nature put Hvera-
vellir in   Bayswater?"  1   þessu
bréfi er lfka h/st gistingu Audens
og McNeice á Kleppi hjá Þdrði
Sveinssyni, yfirlækni.
Það er Auden er gegnir nafninu
Hetty í neðangreindri klausu en
Lous McNeice er kallaður Maisie
ef að likum lætur. „Vitlausra-
spitalinn er á afbragðsfallegum
stað viö Klepp og hæfir vel að þar
lenti Balbo marskálkur á flugferð
sinni yfir Atlantshafið. Þá er
strætisvagninn Reykjavik-
Kleppur helst lfkur dtímkirkju,
það eru nokkur sæti hér og hvar
utíhliðunum og breitt autt svæði i
miðjunni þar sem fólk á að
standa... GeðsjUklingarnir eru
ekki mjög áberandi en þö má
heyra sönglið I þeim i fjarska.
Þeir hafa svakalega fint bað.
Gcstgjafiokkar, yfirlæknirinn, er
sjarmerandi gamall maður og
það eru lika allir i fjölskyldunni.
Hann er með gráhvitt hdr, gull-
slegin gleraugu, brennandi bld
augu, slæma löpp og svartan
smdking-jakka Ur flaueli. Maisie
finnsthann vera Hkur W.B.Yeats.
Það er kannski af þvl aö hann er
lika sagður vera miðill.
Spiritismi, veistu, er mikið i tisku
á tslandi þtí það séu bara haldnir
fundir á veturna — þetta er svona
einsog veiðitímabilið á Englandi.
Frægur dulspekingur er Dr. Helgi
Pjeturrs sem hefur skrifaö bdk
um líf á öðrum hnöttum.
Islendingar, segir hann, eru
andlegasta þjób i heimi en hvort
sem menn eru andlegir eöa ekki,
þá förum við öll til annarra
hnatta þegar við deyjum og þar
er mikiðfjör. Dr. Sveinsson (yfir-
læknirinn) talaði aftur á móti
ekki mikið við okkur um
spfritisma en þvl meira um
hitt áhugamálið sitt, sem er
latina. Hann hefur fyrir sið að
sletta latinu inni allar samræður
og það er svolltið óþægilegt fyrir
Maisie og mig, en einsog þU veist
er ekki hægt að segja annað en
kunndtta okkar I klassik sé dálitið
gloppött. Og aumingja Anne
(kvenkennig annars förunautar),
hUn bara roðnar og segir:
„Afsakaðu, ég er hrædd um að ég
sé agalega slæm i' latinu." Það er
hins vegar mjög áhrifarikt
hvernig Dr. S. getur allt i einu
snUið sér að manni yfir kaffinu og
sagt með miklum þunga:
„Juppiter iratus buccas inflat"
eða „Multae sunt viae ingeni
humani" og með islenskum fram-
burði, tek ég fram! Hann sýndi
okkur ensk-latnesku orðabúkina
sina bók frá þvi um miðja 19 öld
eftir einhvern Roby og hann segir
aðhUn sé ljöö tilsin. Þegar Dr. S.
var ungur maður var hann oft
leiðsögumaður og fór með ferða-
langa um landið á hestum. Hann
kunni nokkrar mjög góðar sögur
um gamlan enskan sérvitfing
sem hann hafði mikið saman að
sælda viö — hann var uppstökkur
og var alltaf að slá ftílk með
hestasvipunni sinni 'en var svo
nærsynn að hann hitti alltaf
vitlaust fölk. FrU S. var mjög
sjarmerandi og gestrisin og gaf
okkur ber og rjdma og kaffi áður
en við ftírum aö sofa. Maisie datt I
gegnum nimið sitt: það var
hermannabeddi og örugglega
móðgaðurUtiMaisie fyrirað vera
friöarsinni."
„Get ekki ímynd-
að mér íslending
í einkennis-
búningi"
En hvað fannst Islendingum
um þessa skrytnu fugla — ensku
skdldin. Kristinn E. Andrésson
hefur íyst þvi i bók sinni. Enginn
er eyland: „Þeir voru I Utgangi
ekki að öllu f jarri bitlum nUtlm-
ans, reyndar ekki siðhærðir og
ekki nema annar þeirra, Mac-
Neice, skeggjaður, Auden hins-
vegar hdrprUður, en báöir með
vilja hirðuleysislegir til fara og
hversdagslegir, og fdru þvi vel
við krepputfmana, stungu ekki I
stUf viö okkur sjálfa. Þeir voru
annars mjög óllkir, MacNeice
einstaklega þögull og hljtíðldtur,
hvorki draup af honum né datt, en
Auden mesti gárungi og fjör-
kálfur, orðglaöur, slfellt d hreyf-
ingu, gat aldrei setið kyrr... Ég
man sérstaklega eftir þvi hvað
Auden heillaði mig, hinir fjöl-
breytilegu töfrar persdnuleika
hans, er breyttust Ur einni mynd I
aðra, leiftursnöggt, eins og óllk
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
16-17
16-17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32