Tímarit.is
Sřg | Titler | Artikler | Om os | Spřrgsmĺl og svar |
log pĺ | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Fálkinn

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Vis i nyt vindue:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Vertical fit


Din browser understřtter ikke PDF-filer
Klik her for at se siden som JPG
Fálkinn

						FÁLKINN
'¦¦///.¦/:¦/.¦.".'-•/¦'¦"¦'¦'¦'¦'¦'¦"/•"¦¦'¦'¦. :¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦;¦¦¦•¦;¦¦•¦¦¦-¦-¦;¦¦¦¦    ¦ ¦¦¦.;¦¦/,,¦/¦¦    -: ¦ ¦      ¦¦¦.¦.¦:¦¦¦¦¦¦.¦       ¦¦¦  /.¦¦,,¦¦.:,¦¦¦¦¦¦¦:¦.¦.,:...,¦¦¦¦¦¦¦¦.¦¦¦¦¦¦¦¦¦.¦,¦¦  ¦.¦¦¦¦.¦.¦¦.¦.¦.¦¦.   ¦ ¦¦¦¦ ¦¦ ¦ ¦¦¦ ¦¦:¦.-.¦¦       .¦  ¦¦¦   ¦ ¦ .¦¦        ¦    ¦¦¦
iiiiiiillii	'¦"'/¦ ':¦'-:'                            '¦:'.  Íi-i-.,.;:
;.;¦¦ ¦/;/£;. /m/mm: lilill mmm/mmm. m/mmmm.......m. ^^^i^mmmW	iiéIIIÉiIB mm lllilsilfili ¦: ¦    ¦ ¦ :.     ¦ ¦   ¦.m/;.m:;/;:.,:. ...¦.¦¦;:.. . '¦^^¦r^lT^ :         .-:.:¦  ¦:,,"¦¦   '¦¦  .',:   '   ,'/¦.
EYÐIMERKURFERD. — Nú fljúga þeir yfir Atlantshaf á 7—8 tímum og
þrælast' á bílum yfir Sahara, en þó eru frumstæðustu farartækin enn í fullu
gildi sums staðar. — Þessi fallega mynd af langri úlfaldalest, sem fetar
sig áfram yfir foksanda, er tekin í Chungwei-eyðimörkinni   í   Suður-Kina.
Úr AnnÁÍum
S8.
JARTEIN   ÞORLAKS
BISKUPS   HELGA.
Þ.ó aldrei tækist að fá páfann til
að taka Þorlák Þórhallsson í helgra
manna tölu, var átrúnaður mikill á
kraftaverk hans, eigi aðeins á íslandi
heldur og á Norðurlöndum og viðar
um Evrópu. Og þau eru ekki fá undr-
in, sem fólk trúði að gerst hefðu fyrir
hans tilverknað. Jarteinabækur hans
þrjár, sem taka yfir nær hundrað
blaðsíður í hinní nýju útgáfu af
Biskupasögum, innihalda kringum
hundrað jarteinasögur, svo að margir
hafa orðið dýrlingar fyrir minna. Hér
verða birt nokkur sýnishorn af þess-
um  kraftaverkasögum.
ÞEGAR   HOLTSÓS   STÍFLAÐIST.
Grímur hét einn mikils háttar bóndi
og vel fjareigandi. Hann bjó í Holti
undir Eyjafjöllum. Þar varð sá at-
bur.ðr, at vatn þat, er Holtavatn heitir,
stemmdi upp, sem stundum er vant,
en þar stóðu hey mikil at vatnsströnd-
inni, ok horfði þat til mikils skaða
mörgum manni, ef eigi næði heyjun-
Primadonna í Peking
í Kína eru söngleikir mjög frá-
brugðnir því sem er á vesturlöndum.
Til þess að komast að óperunni þarf
ekki aðeins að kunna að syngja og
segja fram, heldur þarf líka að læra
sérstaka tegund látbragðslistar og —
fimleika. í óperuskólunum í Peking
¦— þeir eru tveir — verða hinir 800
nemendur að iðka leikfimi marga
klukkutima á dag. Og þeir verða að
stunda námið í 10—15 ár, ef þeir mega
búast við að verða viðurkenndir í
listinni.
Þá er lika lögð mikil áhersla á að
leikarinn kunni að „sminka" sig. ÞaS
eru 1400 mismunandi andlitsgerðir,
sem nota skal, eftir þvi hvers eðlis
hlutverkið er. Svarti liturinn táknar
hreinleika og göfgi, rautt er litur
hetjunnar, hvitt litur lævisinnar. Und-
ireins og leikarinn kemur inn á sviðið
veit áhorfandinn hvers konar persóna
hann er. Hann þekkir hann á litnum.
Útlendingar eiga bágt með að skilja
lón kinversku leikaranna. Hver lireyf-
Skyldi komið i þessar hafnir: Balboa,
Panama, San Diego, San Francisco og
Seattle. Þann 8. júní, sagði hann, átti
kafbáturinn svo að sigla frá Seattle
neðansjávar i 20 sólarhringa áleiðis
til austurstrandarinnar aftur. Þannig
gátum við neitað öllum um skipsrúm,
sem vildu fá að koma með okkur. Við,
sögðum að það væri ekki hægt vegna
súrefnisskorts.
Framhald í næsta blaði.
ing á að túlka ákveðna tilfinningu
eða hugsun. Sýningin verkar fyrst á
taugarnar, síSan á hugann.
Primadonnan í Peking-óperunni er
ungfrú Tu-Ching-Fang. Hún hefir
leikið með kínverskum flokki í Sviss,
Frakklandi og ítalíu. Og aðallega leik
iS sama hlutverkiS í tiu ár. Hún sýn-
ir ástmey, sem segir elskhuga sinum
aS óvinir hans séu aS koma og ætli
að drepa hann. Hún skorar á hann
að berjast til úrslita. Næst segir hún
honum að hún eigi barn í vonum. En
áður en hún fyrirfer sér — áhorfand-
inn ætlast til aS hún geri þaS •— dans-
ar hún sverðdansinn. Þessi sýning
stendur marga klukkutima og er leik-
ið undir á simbal og cin-strengs fiSl-
ur. Þar sem leikurinn er áhrifamest-
ur er söngur kvenhetjunnar eins lcon-
ar mjálm, og'þá sleppir fólkiS sér af
hrifningu.
Tu-Ching-Fang var 16 ára er hún
lék þetta hlutverk fyrst. Hún hefir
verið með annan fótinn í lcikhúsinu
frá bernsku, því aS faðir hennar var
leiksviðsstjóri. Lærði hún þá mörg
klassisk hlutverk, sem hún getur leik-
ið hvenær sem vera skal, án nokkurs
undirbúnings. Hún hefir erfiðan
vinnudag, eins og félagar hennar. Hún
leikur á hverju kvöldi, og oft verSur
hún að ferðast og hafa aukasýningar
fyrir bændafólk og námumenn. Og
þegar hún er í Peking verður hún að
kenna óperuskólanum, án sérstakrar
borgunar.
Tu-Ching-Fang      byrjar       daginn
klukkan tíu með þvi að æfa leikfimi
og syngja, hljóða og mjálma. Frá kl.
13—17 æfir hún nemendur. Svo fer
hún aS mála sig undir kvöldið, og
það er vandaverk og tekur ekki minna
en tvo tíma. Klukkan 19.30 hefst svo
sýningin og henni lýkur ckki fyrr en
undir miSnætti.
Og nú loks getur hún um frjálst
höfuð strokið. Oftast býður hún vin-
um sínum til sín i miðnæturverS. Hún
býr í stóru húsi, sem ríkið lcigir
henni með góðum kjörum, því aS hún
borgar aSeins 5 yuans í leigu um mán-
uSinn. En hún fær 900 yuans i mán-
aðarkaup, og er það rausnarlegt, ekki
sist vcgna þess aS hún þarf ekki aS
borga skatt og ekki tillag til fag-
félagsins. En fag-félagiS annast hins
vegar um hana ef hún verður veik,
oq borgar henni fjölskylduframlág ef
hún giftist, og sér henni fyrir heiSar-
legri útför ef hún hrekkur upp af
meðan hún heldur vinsældum.
Listamenn og visindamenn cru dek-
urbörn rauSu stjórnarinnar. Þeir
skipa nú þann sess, sem mandarín-
arnir höfSu áður. En í staðinn verða
þeir aS leggja fram alla sína krafta
til opinberrar þjónustu. Þcir eiga að
ala upp þjóðina, og þcir ciga að
skemmta gestum í opinbcrum veisl-
um og aðstoða á stjórnmálafundum.
Þeir eru látnir undirskrifa hólgrein-
ar um rikisstjörnina, sem birtar eru
í blöðunum. Þeir verða að vera þjónar
stjórnarvaldanna og haga sér eftir
þeirra skapi.
En þeir fá það lika vel borgað —
ef þeir eru svo heppnir að hafa náS
lýShylli.
—O—
um. SiSan reið fyrrnefndur bóndi at
sjá, hversu torsótt mundi vera at
grafa út ósinn. En er hann kom þar,
þá var eiðit fertugt föðmum at mæla.
Lá þá á it mesta fárviðri, og var þess
ván, at á hverri stundu mundi vrS
auka. Reið hann heim ok sagði komi
sinni og öðrum mönnum, hversu tor-
sótt mundi ósinn út at grafa. Hétu
þau hjónin þá á inn sæla Þorlák bisk-
up, at hann skyldi cárna þeim við guð
meiri miskunnar ok vægðar um sinn
skaða cn þá þótti til horfa. Annan dag
eftir fór hann með húskarla sina, ok »
einn nágranni hans með honum og
húskarlar hans. Þeir höfðu allir graf-
lól með sér ok ætluðu að moka þann
dag allan, sem þeir mætti. En cr þeir
komu til óssins, þá var hann út brot-
inn, ok fell út vatnið, ok stóðu heyin
í f riði ok á þurru landi.. En sá at-
burður var svá mjök í gegn vanda
þeim, er þar er á, at þeim þótti trautt,
at á einum degi myndi verSa út mok-
aður ósinn, bótt fjöldi mauna væri
at. UrSu þeir fegnir þessi jartegn ok
þökkuSu guSi almáttkum ok sælum
dýrlingi hans, Þorláki byskupi, ok
sagði Grímur sjálfur þessa jartegn Páli
biskupi, og virðu allir mikils þessa
jartegn, þeir er  frá heyrðu  sagt.
VÍGÐ   HOFSKIRKJA.
Á bæ þeim, er at Hofi heitir, var
kirkja vígS þetta sumar. En þann dag,
er Páll byskup skyldi þar koma, var
á hrota mikil, svá at stökk saurr af
jörSu. En sá, cr þaS bjó, átti ván til
sín margra gesta ok vandamanna, en
þar var ekki svá öruggur húsakostur,
at ekki þætti þar beinaspell mundu
verða at húsadropum ok fatameiSing,
ef ekki létti vátviSri þvi mikla, er á
var. En at miðjum degi þess dags fór
hann búandinn til kirkju ok kona
bans, ok var þá hrota á sem mest, ok
þótti óvænt til upplétta. Þau hjón
hétu síðan á inn sæla Þorlák byskup,
að veðrið skyldi þorrna, ok hétu því,
ef þau mætti ráða, at hinum sæla
Þorláki byskupi skyldi helga þá
kirkju með guði og helgum mönnum,
ei vcðrið þorrnaði at nóni dags og
ekki siðar. En veðrið þorrnaði jafnt
at ákveðinni stimdu, ok var sú kirkja
vígð fyrst til glorie inum sæla Þorláki.
Ok þótti hverjum manni kynligt, þar
sem staddr var, er þat var allt á einni
stundu, er hrota var sem mest og allt
loft alþjokkt, ok þat, er skafheíð var
ok sólskin ok kom ekki regnsdropi
ofan á þeim aftni. Ok gaf svá veSr at
því boði öllu sem þeir mundu k.jósa,
er þá veizlu veittu. Þá þótti hyggnum
mönnum, þeir eru úti váru þann dag,
þegar vist, at jartegnum mundi gegna,
er svá brátt skipaSist, ok felldu allir
menn svá mikinn ástarhug til ins sæla
Þorláks byskups, at allir vildu helga
láta honum meS guði kirkjur eða
bænahús, þeir er gera létu.
					
Hide thumbnails
Side 1
Side 1
Side 2
Side 2
Side 3
Side 3
Side 4
Side 4
Side 5
Side 5
Side 6
Side 6
Side 7
Side 7
Side 8
Side 8
Side 9
Side 9
Side 10
Side 10
Side 11
Side 11
Side 12
Side 12
Side 13
Side 13
Side 14
Side 14
Side 15
Side 15
Side 16
Side 16