Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Frjįls verslun

PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga breidd


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Frjįls verslun

						20 FRJÁLS VERSLUN 7.tbl.2011
Þ
rennir Ólympíuleikar að 
baki, heimsmeistaramót 
og meistaratitlar heima og 
bikarar. En samt: Jakob 
Sigurðsson ákvað að 
hætta í boltanum 29 ára gamall.
?Nei, þetta var ekki erfið ákvörðun. 
Ég var búinn að velta möguleikanum 
á að fara utan til náms nokkuð lengi 
fyrir mér og þetta var rétti tíminn,? 
segir Jakob um þau óvæntu tíðindi 
11. maí árið 1993 að láta úrslitaleik 
gegn FH verða sinn síðasta leik í 
meist araflokki. 
Þeir sem þá skrifuðu í blöðin sögðu 
að hann hætti á toppnum eftir frá ­
bæran feril. Að öllu jöfnu hefði mátt 
ætla að 29 ára gamall leikmaður yrði 
minnst þrjú til fjögur ár í viðbót í 
eldlínunnni. En þetta var nóg. 247 
landsleikir að baki, þrjár ferðir á 
Ólym píuleika og þó ef  til vill frægast 
af  öllu; B-keppnin í Frakklandi í 
febrúar árið 1989. 
alþjóðleg viðskipti
En hvað varð svo um Jakob? Gufaði 
hann bara upp? Nei aldeilis ekki. 
Hann er núna nýráðinn forstjóri eins 
af  stærri fyrirtækjum í íslenskri eigu. 
Það er Promens, plastfélagið sem að 
stofni til er gamla Sæplast á Dalvík en 
hefur nú um árabil verið alþjóðlegt 
fyrirtæki í plastiðnaði. Það stendur 
fyrir framleiðslu á vörum úr plasti á 
45 stöðum í fjórum heimsálfum, hefur 
4.200 starfsmenn og er með yfir 100 
milljarða í ársveltu.
Þetta er fyrirtæki sem lenti í hremm­
ingum bankahrunsins haustið 2008 
eða öllu heldur móðurfélagið Atorka, 
sem komst í eigu stóru bankanna 
þriggja í kjölfar hrunsins. Promens 
hefur hins vegar ávallt verið í fullum 
rekstri og er nú í eigu Landsbanka, 
í gegnum Fjárfestingafélagið Horn, 
og nokkurra lykilstarfsmanna. Á 
dögunum gerði Framtakssjóður Ís­
lands samning um kaup á 40% hlut í 
fyrirtækinu og gert er ráð fyrir að þau 
kaup gangi í gegn á næstu vikum.
Jakob er þó ekki í hópi eigenda. 
Hann er nýr starfsmaður samsteyp­
unnar þótt hann hafi áður setið þar í 
stjórn. Hann kom nú í júní í sumar til 
starfa sem forstjóri eftir að hafa verið 
hjá deCODE í fjögur ár. Ferillinn eftir 
handboltann er allfjölbreyttur.
Eyjamaður
En handboltinn fyrst. Eldgosið í Vest­
mannaeyjum og Grímur Sæmundsen, 
fyrrverandi fótboltakappi, réðu því að 
Jakob varð Valsari og með tímanum 
lykilmaður í handbolta hjá Val og 
lands liðinu. 
?Við fórum frá Eyjum með einum 
síðasta bátnum, Ásberg RE, gosnótt­
ina,? segir Jakob. Hann var þá níu 
ára, fæddur 1964. Gosveturinn bjó öll 
stórfjölskyldan hjá afa á Háteigsvegin-
um í Reykjavík. Að ári liðnu fór fjöl-
skyldan aftur til Eyja en atvinnutilboð 
foreldra leiddi til þess að aftur var 
flutt upp á land 1975.
?Háteigsvegurinn er í Valshverfinu 
og þarna bjó líka Grímur Sæmund­
sen. Hann var mikil fótboltahetja, 
fyrirmynd, og það varð til þess að 
ég fór að æfa með Val,? segir Jakob. 
Hann var snemma sterkur og ákveð­
inn og lék fyrst í meistaraflokki 17 
ára gamall og fyrst með landsliðinu 
20 ára. Það var á Ólympíuleikunum í 
Los Angeles 1984.
Með í öllu
Meðal nýrra vina á landi var Bernhard 
Petersen, nú eigandi rekstrarþjón ustu 
Preoteus. Hann var með Jakobi í Æf­
ingadeild Kennaraskólans og í Val eftir 
að fjölskyldan flutti upp á land. 
?Jakob var stór eftir aldri og 
sterkur. Hann var fljótur að hlaupa 
og keppnisharkan mikil,? segir Bern-
hard. ?Hann þoldi ekki að tapa og 
eins gott að við Valsmenn töpuðum 
fáum leikjum á þessum árum. En 
ef  leikur tapaðist þá reiddist hann 
sjálfum sér.?
Bernhard segir að áhugamálin hafi 
verið ótrúlega mörg og allar stundir 
dagsins nýttar. ?Jakob var líka mjög 
efnilegur fótboltamaður og hefði náð 
langt þar,? segir Bernhard. ?Hann var 
líka í körfubolta og í öðrum íþróttum. 
Við fórum í sund og á skíði og Jakob 
var meira að segja í hesta mennsku. 
Hann var ótrúlega athafna samur.?
á fund rektors
Fáir veittu því athygli að ?hornamað­
urinn knái? var mjög ungur. Hann 
var bara menntaskólastrákur og ekki 
vandræðalaust að fá frí hjá ?anti-sport-
istanum? Guðna Guðmunds syni, 
rektor í MR.
?Guðni hafði miklu meiri áhuga 
á íþróttum en hann vildi vera láta,? 
segir Jakob en Guðni var annars 
kunnur fyrir að hallmæla íþróttaiðkun 
nemenda. Jakob varð oft að fara til 
hans á skrifstofuna og biðja um frí 
vegna keppni. Jakob segir að viðtökur 
hjá rektor hafi aldrei lofað góðu í 
fyrstu. ?Það kemur ekki til greina að 
þú fáir nokk urt frí,? hefur Jakob eftir 
Guðna en svo mildaðist hann og sagði 
að þetta yrði gott að heita í þetta sinn: 
?En þá verða einkunnirnar líka að 
standa!? lauk rektor ræðu sinni.
á fremsta bekk
Bekkjarfélagi Jakobs öll árin í MR 
var Engilbert Sigurðsson, læknir á 
Landspítalanum. Þeir sátu saman á 
fremsta bekk öll árin. Engilbert man 
vel eftir þessu basli við að fá frí og 
samskiptunum við Guðna rektor.
?Jakob var góður nemandi og náði 
góðum árangri í skóla þrátt fyrir mikl­
ar frátafir vegna íþróttanna,? segir 
Engilbert. ?Guðni treysti honum en 
gaf  aldrei frí möglunarlaust.? 
Engilbert lýsir Jakobi sem skap­
manni með mikið jafnargeð. ?Hann 
fer vel með keppnisskapið, sem er 
mikið, og það bitnar aldrei á öðrum,? 
segir Engilbert, sem framan af  mennta­
skólaárunum æfði handbolta með 
Jakobi í Val. 
?Hann er mjög staðfastur og ákveð -
inn í því sem hann ætlar sér; seigur og 
sinnir því vel sem hann tekur sér fyrir 
hendur,? segir Engilbert. ?En hann er 
mjög prívat persóna. Sumir hafa þörf  
fyrir að berast mikið á en Jakob þarf  
þess ekki. Allir eiga mjög auðvelt með 
að umgangast Jakob. Hann er góður 
félagi, skemmtilegur, svolítið stríðinn, 
en nýtur sín best í góðra vina hópi.?
Efnafræðingur
Nú á tímum fara efnilegir handbolta­
menn út í atvinnumennsku oft fyrir 
tvítugt. Svo var ekki á handboltaárum 
Jakobs. Íþróttir voru stundaðar með 
námi eða vinnu og ekki sem atvinna. 
Að loknum menntaskóla fór Jakob 
í Háskólann og lauk þaðan BS-
prófi í efnafræði. Hann var sterkur 
í raungreinum og þetta nám hefur 
ráðið miklu um ferilinn síðar.
Sem ungur efnafræðingur réðst 
hann til Slippfélagsins, sem m.a. 
framleiddi málningu, og varð þar að 
lokum tæknilegur þjónustustjóri ? 
kominn á mörk efnafræði og viðskip­
ta. Það er blanda sem hefur fylgt 
honum síðan. Og nú var áhuginn á 
að komast í viðskiptanám vaknaður. 
Á sama tíma var hann að sjálfsögðu 
handboltamaður í heimsklassa.
?Það hafði lengi blundað í mér að 
fara út í nám,? segir Jakob. Fyrst var 
hann að spá í að fara út sem skipti­
nemi en þá hefði hann orðið að hætta 
í handboltanum. Þó fór Jakob eitt 
sumar út sem skiptinemi. 
Eitt barn og annað á leiðinni
?Veturinn 1992­93 sá ég að þetta 
mætti ekki dragast lengur,? segir Jakob. 
Hann ákvað að hætta hjá Slippfélag-
inu og í handboltanum og halda til 
náms í Bandaríkjunum. MBA-nám 
við Kellogg School of  Management 
í Northwestern University í Chicago 
varð fyrir valinu og nú var Jakob ekki 
einn lengur. Það var þriggja manna 
fjölskylda sem fór vestur um haf, elsti 
sonurinn tveggja ára og eiginkonan 
kom in sjö mánuði á leið með næsta 
barn. ?Þetta voru mikil viðbrigði og 
mikil lífsreynsla að koma út við þessar 
yfirvEgaður stjórnandi
Enn er það svo að lýsing íþróttafréttamannanna: 
?Jakob Sigurðsson, hornamaðurinn knái úr Val? lætur 
kunnug lega í eyrum landsmanna. Þó hætti hann í hand-
boltanum fyrir 18 árum, ungur maður innan við þrítugt. 
Hann vildi gera eitthvað annað.
Jakob Sigurðsson, nýráðinn forstjóri Promens, í nærmynd:
TexTi: gíSli KriSTjánSSon myndir: geir ólafSSon 
?Hann þoldi 
ekki að tapa og 
eins gott að við 
Valsmenn töp uð ­
um fáum leikjum 
á þessum árum.?
? Bernhard Petersen, 
félagi úr Val
nærmynd

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76
Blašsķša 77
Blašsķša 77
Blašsķša 78
Blašsķša 78
Blašsķša 79
Blašsķša 79
Blašsķša 80
Blašsķša 80
Blašsķša 81
Blašsķša 81
Blašsķša 82
Blašsķša 82
Blašsķša 83
Blašsķša 83
Blašsķša 84
Blašsķša 84