Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Forspil

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Forspil

						FYRSTI    ÁRGANGUR

FORSPIL

NÓVEMBEK    19 5 8

FYRSTA    TÖLUBLAB

DAGUR   SIGURÐARSON:

Billy the Kid eða Ærlegt handtak

Vor, sólhvítt vor. Malbik og

syndir hvítna í sólskininu.

Þarna strunsar úngur listmál-

ari niðurí bæ og er heldur stór-

:Stígur. Hann er hár og horaður,

úfinn og órakaður, auðnuleys-

islegur. Frakkinn er krumpaður

einsog harmónikka. Sólarnir

bögglast undir skónum þegar

hann geingur, smella við hvert

fótmál. Sandur og smásteinar

sær'a hann í iljarnar.

Hann hefur ekki unnið ærlegt

handtak síðustu tvö árin. Hvert

er hann að flana ónytjúngurinn

sá arna? Hvað er hann að hugsa?

Fyrir tveimur árum var ég í

byggíngarvinnu. Þá var vor eins-

¦og nú. Ég sá minnst af því. Frá

morgni til kvölds pjakkaði ég

með haka og skóflu í grýttan hús-

grunn. Ég hataði vinnuna: Blóð-

ið streymdi allt útí skánkana,

ekkert til heilans.

Nótt eina dreymdi mig, að ég

fann lík verkstjórans saman-

bögglað í öskutunnu. Höfuðið

var laust frá bolnum, hafði ver-

ið sneitt af. Strjúpinn var óféleg-

ur ásýndum og viðkomu.

Daginn eftir braut ég skófluna

og gekk úr vinnu, hét sjálfum

mér að stunda aldreiframarheið-

arlega atvinnu.

Ég fór strax að mála af eld-

móði, unni mér lítillar hvíldar.

Meðan peníngarnir entust lifði

ég við góðan kost, mjólk, harð-

fisk og rúgbrauð. Svo svalt ég

hálfu og heilu húngri.

Ég leigi rúmgott kjallaraher-

bergi hjá piparkellíngu sem á

íbúð á efstu hæð.

Þetta sumar geisuðu óþurrk-

ar. Slys, glæpir og framhjáhöld

voru furðu fátíð. Kellíngin varð

föl og tekin og hjartveik.

Ein var henni huggun í harmi:

Hún laumaðist öðruhvoru niður

og kíkti á skráargatið hjá mér.

í fyrstu var mér skemmt. Hún

verður að gera eitthvað sér til af-

þreyíngar kelh'ngarskarið, hugs-

aði ég og hló með sjálfum mér.

Þegar leið að hausti, þreyttist ég

á tilhugsuninni um þetta al-

skyggna auga sem sá hvert pensil-

strik mitt, — rétteinsog börn

verða þreytt á guði.

Dag nokkurn fyllti ég tíjól-

hestapumpu með terpentínu og

sprautaði útum skráargatið. Upp-

frá því lá kellíng aldrei á gægj-

um. Hún hugsaði mér þegjandi

þörfina.

Hálfum mánuði síðar vakti hún

mig með skömmum snemma

morguns. Hún var enn með

bindi fyrir hægra auga.

— Ef þú borgar ekki húsaleig-

una innan viku, læt ég fleygja

þér á dyr.

É2 fferði mis; blíðan á mann-

inn og lofaði öllu fögru. Hún

tutlaði úr sér reiðina og fór. Ég

klæddi mig í snjáðu molskinns-

fötin mín, öll útbíuð í litakless-

um, og gamla gatslitna frakkann.

Ég gekk út í manndrápsskapi.

Hausthimininn var kóbaltblár

og kaldranalegur. Norðanstrekk-

íngur feykti fáeinum skrælnuð-

um laufum niðureftir götunni.

Húsin í hverfinu voru gráir

kubbar sem var raðað niður

hornrétt á beina línu með jöfnu

millibili. Mig hryllti.

Svona var þá komið fyrir mér.

Lángur vetur í vændum, og ég

gat ekki greitt húsaleiguna. Það

sem verra var: Ég átti ekki fyrir

litum.

En það rættist furðanlega úr

vandræðum mínum þennan dag.

Gömul kona, bláfátæk, sem hafði

þekkt mig barn, gaf mér fylli

mína að éta. Mér heppnaðist að

hnupla nokkrum litatúbum í

málningarvörubúð, sápu og

hálfri rúhu af klósettpappír á

salerni veitingahúss.

Loks hitti ég velstæðan kunn-

íngja á förnum vegi. Hann mál-

ar sólarlagsstemníngar í metra-

tali. Hann bauð mér heim til

drykkju. Það er auðveldara að

komast á fyllirí en útvesra pen-

ínga fyrir óereiddri húsalei<ni.

Ég fylsrdi honum heimí „flotta

nýja flattið" hans og horfði á

hann selja rosknúm hjónum

mynd af stöðuvatni sem logar í

skini sólar. Litirnir voru hráir og

sóðalegir.

—  Ég hef alltaf verið svo hrif-

in.af vatni, sagði konan og dæsti:

Einkum í túnglskini. Eigið þér

einga með túnglskini?

—   Ég skal fixa það, svaraði fé-

lagi minn: Breyti sólinni í túngl.

Það verður tilbúið eftir hádegi á

morgun. Kostar átta hundruð.

Hann fylgdi þeim til dyra og

kvaddi. Þvínæst læsti hann úti-

dyrunum, tók símann úr sam-

bandi og skenkti í glösin.

Kvöldið var líotalegt: Svart

kaffi og glært vodka, mjúkir hæg-

indastólar og baknag um stéttar-

bræður, fullt túngl með rauðri

slikju á glugganum.

Á miðnætti hafði ég drukkið

gestgjafa minn undir borðið.

Stakk ég þá á mig pyttlu fleyti-

fullri af vodka, ásamt tveimur

pökkum af tsésterfíld, konúng-

legri stærð, og rölti heimáleið

með klyfjar mínar, mátulega híf-

aður.                   j                 ;¦        ¦ ^

Það ýrði úr Íoftí. Bleksvört

ský hafði dregið fyrir túngl og

stjörnur. Vot lauf trjánna gljáðu

í skímunni frá götuljósunum.

Laufin voru að falli komin. Lauf

víðisins voru gul, lauf reynisins

rauð og birkilaufin brún.

Vodkað yljaði mér. Náttkulið

hressti mig. Myndrænt umhverf-

ið kom mér í ljómandi skap.

Að vísu klæjaði mig í kollinn

þegar skítugt hárið blotnaði.

Mig gilti það einu. Ég hafði sápu

í vasanum.

Og húsaleigan? Skítt með hana.

Ég hafði liti í vasanum. Okkur-

gult, prússablátt, karmínrautt og

stóra túbu af sínkhvítu. Sál mín

kæmist einnig í bað. Heil vika

var til stefnu.

Ég stakk hendinni í vasann,

handlék túburnar af sömu á-

fersrju og nærgætni og hómó-

sexúah*sti þuklar belli elskhuga

sinna.

Leið mín lá gegnum miðbæ-

inn. Fáir voru á ferli. Umferða-

ljós og marglitar ljósaauglýsíng-

ar spegluðust í blautu malbiki.

Á götuhorni stóð moldfull kona,

illa til reika. Hún baðaði út

höndum og saung hásri röddu:

Verður og fer sem fer

Skvísi mig hver sem er

Tveir rasssíðir, herðabreiðir

lögregluþjónar leiddu hana á vit

kjallarans. Það er glæpur að vera

í góðu skapi.

Ég dreypti á vodkanu og hélt

áfram, útúr miðbænum.

Myndin sem beið mín hálf-

köruð heima: Hún var af er-

lendri prinsessu, ríkiserfíngja. Ég

hafði streingt á andlitsvöðvum

hennar. Grágrænn svipurinn lýsti

af ángist. Bakvið hana var hers-

íng af skríl, þegnum hennar mál

uðum í jarðlitum.

Hvíiíkt axarskaft! Prinsessan

hafði bara fríkkað við þessar að-

farir, orðið geðugri. Ég hefði átt

að undirstrika hið ríkjandi í fari

hennar: roðann og skvapið, sljó-

leikann og værukærðina, ofáts-

einkennin. Þjóðhöfðínjgar hugsa

aldrei til þegna sinna.

Ég gekk gegnum almenníngs-

skrúðgarð. Mölin í gángstígun-

um var rennblaut, sömuleiðis

fúnir bekkirnir, Trén voru nak-

in og gljáandi. Föllnum laufurri

hafði verið sópað saman í hrúg-

ur. í einu horni gárðs'íris vár íití'

gerð eirstytta af nakinni koriu.

Einhver gárúnginn hafði vöðlað

saman dagblaði og stúngið því

efst milli læra hennar. Það var

gegndrepa.

Þarna gekk ég framá stúlku.

Hún hnípti ein á bekk og góndi

niðurá tær sér, skalf. Kannski

horfði hún gegnum tærnar og

jarðskorpuna, sá djúpt í iður

jarðar. Kannski var hún bara við-

utan. Sennilega var hún miður

sín.

Hún var ekki beinlínis falleg.

Púkó, mundu kynsystur hennar

segja: Eða tíkó. Sveitó. Hún var

ein þeirra stúlkna sem karlmenn

taka ekki eftir á götu eða í stræt-

isvagni.

Hún leit út fyrir að vera um

tvítugt. Hún var dauðyflislega til

fara: í hversdagslegri grárri ull-

arkápu. Hún var grannholda og

LANDSBDKASAFN

22148?

ÍSLANDS

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8