Morgunblaðið - 13.11.1946, Qupperneq 14

Morgunblaðið - 13.11.1946, Qupperneq 14
14 MORGUNBLAÐIE Miðvikudagur 13. nóv. 1946 . I BiiHiiiiiiiiiiiiiiiiniiiiiiiiiiiiiuiiiiiimiiiit'-iiiiiiniiiiiiiiiiiiiiiiniiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiiiiiiuiiiiitiiiiimiiiiiiniiuiiiiiiuuiinuiiiiiiuiiuiiiinDiiiiiiiiiniiiiiiiiiiminiiiiiiiiiiig I BLÓÐSUGAN oodivin 'miimiiiiiiiiiiiiiiiiimiimiiiiiiimiiimiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiiim iiiiiiiimiimiimiiiiiiimiminiimiiimiiimmiiiiimmiiiimiKi 37. dagur Orme var ekki fyr kominn inn en mannfjöldinn rak upp fagnaðaróp, sem þeir einir geta gert sjer hugmynd um, sem einhverntíma hafa heyrt verk- smiðjufólk láta í ljósi ánægju sína. Brátt hættu fagnaðarópin aftur en þegar Margaret kom upp á pallinn, beindist hvert auga í salnum að henni og all- ur salurinn suðaði af spurn- ingum manna á milli, og það var sýnilegt, að þeir sem spurðu, höfðu fengið að vita hvernig á henni stæði þarna. Þetta varð til þess, að fagn- aðarópin gusu upp aftur með Ingram með rödd, sem var hvell eins og lúður og talaði Lancashiremálið, sem hann sló altaf út í ef hann tailaði á fundum. — Hjer er ykkar full- trúi, sem hefir þegar sýnt, hvers vænta má af honum,- Þið vitið hvað hann hefir gert. Þið hafið sent hann á þing og hann hefir reynst vel. Hann vann sætið síðast og hann ætlar að gera það aftur. En þið viljið ekki heyra í tálknum í mjer, heldur viljið þið heyra John Orme. Komdu, kall minn, og talaðu yfir okkur! Nú varð þögn í fundarsaln- um og Orme gekk fram. Hann komst að efninu með nokkrum setningum. Hann talaði alls tíföldum krafti. Fundarmenn j ekki um sjálfan sig, og varla beinlínis stóðu upp úr sætum orð um keppinaut sinn, heldur sínum vegna hennar. Tfu dög- j talaði hann um verkið, sem um áður hafði sagan um glæp hann ætlaði sjer að vinna og Ducros og hreysti Ormes geng- j hann og fylgismenn hans höfðuj þjer voruð ekki við. Þá kom ið um alt England, og nú fyrir ’ gert að lífsstarfi sínu, og svo' þangað brjef til yðar og jeg tók Hann neri saman stóru hönd- unum af ánægju. — Þetta gengur prýðilega! sagði hann. — Jeg sje þig í anda vinna þessa kosningu, Orme. Og þjer, ungfrú Garth. Mig langar mest til að segja yður, hvað mikið þjer hafið hjálpað okkur í dag. En hver á þennan vagn? — Jeg, svaraði Margaret og steig upp í bíl, sem hafði kom- ið að húsinu. — Nú verð jeg að fara, hr. Orme; jeg hefi sjeð nóg til þess að vita, að þjer þurfið ekki að láta kvenfólk hjálpa yður. En jeg ætla samt ekki að leggjast í leti og ó- mensku. Hún ætlaði að fara að gefa vagnstjóranum einhverja fyrirskipun, en hætti við. — Bjáni gat jeg verið, nú ætlaði jeg að gleyma því aftur! Jeg kom í gistihúsið yðar, en aiiWibiðUáíraái hálftíma, höfðu blöðin í West- { um hina miklu framtíð, sem ington sagt frá því, að sú Mar-; bæði Westington og landið alt garet Garth, sem um var að gæti átt. Hinir illu kraftar, sem ræða, væri þar sjálf stödd um' ynnu á móti þessu, ágirndin, kosninguna. Jafnvel mynd af gröðafíknin og sviksemin, henni, sem birtist f öllum blöð- fengu að kenna á vandarhögg- um í sambandi við Ducros- um hans. málið, kom nú í blöðunum þarna í bænum, svo fólk þekti hana þegar í stað og hrifning- in varð geisileg. — Þetta er falleg stúlka, sagði verksmiðjustúlka ein. — Lengi lifi hún og John Orme! Á tveim mínútum hafði hann náð áheyrendunum á vald sitt, og eftir fimm mínútur hafði hann eindregið fylgi þeirra allra. Oll þessi þúsund augna horfðu á hann og jafnmörg eyru gleyptu í sig orð hans, og — Húrra fyrir John Orme og 1 altaf á fárra mínútna fresti fallegu stúlkunni! öskraði stór verkamaður. — Hann sló þýsk- arann og þorparann í London. Komið þið með þann, sem get- ur slegið hann út! Orme sneri sjer við, vand- ræðalegur og leit á Margaret. það með mjer. Hún rjetti honum brjefið. Utanáskriftin var með hendi frú Gartii. Orme reif það upp og las. Það var ekki nema tvær línur: „Sannanirnar ókomnar enn. En jeg er fyllilega sannfærð um, að það var Craven, sem borgaði Ducros fyrir verkið“. Augu Ormes urðu tinnuhörð. Hann stakk brjefinu í vasann. Ingram spurði hann að ein- hverju, en hann svaraði engu. Því í sama vetfangi sá hann, að svipur Margaret breyttist og hún leit í hina áttina og hann fylgdi augum hennar. Á götunni, sem var full af fólki, sást vag'n aka hægt og hægt áfram. I honum stóð Sir Melmoth Craven upprjettur, brosandi og þakkandi fyrir fagnaðarlæti mannfjöldans. Þegar hann kom móts við gusu fagnaðarópin upp og lófa- klappið, þegar hann sagði eitt- hvað hnittið. Og hann talaði líka eins og hann hefði fengið guðlegan innblástur. Margaret, sem hafði aldrei heyrt Orme tala opinberlega, Það var einmitt þetta, sem hann hlustaði stórhrifin og með opn- hafði óttast, og hvernig myndi, ar varir, ljómandi augu og hún taka því? Andlit Margaret spentar greipar. Hennar eigið var að vísu kafrjótt, en hún hjarta sló örar er hún heyrði \ Margaret og Orme, kom hann svaraði hinu næstum ásakandi Orme þannig hrífa með sjer'auga á þau bæði. Hann sneri augnatilliti Ormes með öðru,. hjörtu heils mannsafnaðar, og sjer af ásettu ráði til þeirra og sem gleðin og stríðnin skein vekja þessa stóru samkomu af ósvífnisbros kom á andlitið. út úr. j hörðum og tortrygnum Norð- j Orme varð glóðheitur og Sannleikurinn var líka sá, að lendingum og safna þeim kring hvernig sem hann reyndi að Margaret hafði sjeð þetta fyrir J um sig eins og lúðurinn safnar varna því, fann hann, að hver og sjálf komið því af stað. ‘ saman herdeild. Hann var einn vöðvi hans. titraði. Hann lang- Blaðamaður þar í bænum hafði af þessum mönnum sjálfur og aði í bardaga, sem er miklu náð í hana og honum hafði hún ákallaði hina miklu guði, sem frumstæðari en kosningahríð. gefið allar upplýsingar um kallaðir eru sannleikur og al- En vagninn ók framhjá og hann málið, som hún hjelt. að myndu menn skynsemi — en hann J áttaði sig til fulls þegar Mar- koma að gagni. Og árangurinn gerði það með svo miklum eld- varð þessi þjettskipaði fundur móði og ákafa, að ekkert stóðst með allri þeirri hrifningu, sem sem fyrir varð. Hjer var vissu- þar ríkti. Enda þótt Margaret lega konungur og foringi. væri illa við að koma opinber- j Ræðan endaði og áheyrend- lega fram og kynokaði sjer við ur kunnu sjer ekki hóf í fagn- það fram í lengstu lög, ljet hún aðarlátum sínum, en þá hófust það ekkert á sig fá, þegar hún spurningarnar. Þetta var ekki gat hjálpað manninum, sem einlitur flokksfundur, heldur hún átti líf Sitt að launa. Garth- I var öllum frjáls aðgangur og fólkið var altaf einlægt þegar; margir af liðsmönnum Cravens það var annars vegar að geta j voru þarna inni. Orme f jekk Að jarðarmiðju Eftir EDGAR RICE BURROGHS. 17. alls ekki vera í mínum eigin heimi. Jeg gafst upp við þessar hugsanir andvarpandi. III. kafli. Skipt um húsbændur. VIÐ hljótum að hafa verið búin að fara margar míl- ur gegn um hinn dimma og draugalega skóg, þegar við komum allt í einu að þorpi, sem byggt var hátt upp í greinum trjánna. Þegar við nálguðumst það, tóku þeir cem með mjer voru að hrópa hástöfum og var þeim svarað innan úr þorpinu, og rjett á eftir kom fjöldi hinna einkennilegu mannvera út úr því. Aftur varð jeg miðpunktur athygli þeirra allra. Jeg var dreginn til og írá, klipinn og ýtt í mig, þangað til jeg var orðinn allur j blár og marinn, og ekki veit jeg þó, hvort mannskap- I urinn meinti nokkuð illt með þessu. Jeg held þetta hafi l bara allt verið af forvitni, þeim hafi fundist þeir vera . búnir að fá nýtt leikfang þarna, og að þeir hafi endilega ! þurft að snerta á mjer, — það hafi ekki verið nóg fyrir ; þá að sjá mig. Brátt var jeg dreginn inn í þorpið, en það var nokk- ur hundruð aumlegir kofar, sem reistir voru milli trjá- greinanna. Þeir voru þaktir með kvistum og blöðum. Milli kofanna voru pallar úr greinum og trjábolum, svo hægt var að ganga frá einum til annars, svo að þarna mátti næstum segja að væri gólf, fimmtíu fetum ofar yfir- borði jarðar. Jeg var hálf hissa á því hversvegna þessir liðugu skógarbúar þyrftu gangbrýr milli kofa sinna!, en sá fljótt að þess var fyllsta nauðsyn, þar sem þeir höfðu urmul af allskonar dýrum hjá sjer, meðal þeirra fjölda af hinum grimmu villihundum, og talsvert af dýrum, sem líktust geitum, sem virtust vera notaðar fyrir mjólkurdýr. Verðir mínir námu staðar fyrir framan einn kofann, og var mjer hrynt inn í hann, svo settust þeir niður hjálpað vinum sínum. því að kenna á óþægilegum garet snerti handlegg hans. — Þjer standið yður vel við að láta eins og ekkert sje, sagði hún. — Hvað var í þessu brjefi frá móður. minni? Ormr leit á hana. — ,,Sekur“, sagði hann lágt. Margaret dró ört andann. Síðan gaf hún ökumanni sín- urn bendingu og vagninn fór af stað. — Jeg skal hitta yður á morgun, sagði hún um leið og Fundarmenn öskruðu nú og spurningum innan um, því j hann fór að hreyfa sig í hina heimtuðu, að „stúlkan“ segði þeim rigndi yfir hann eins og j áttina. nokkur orð og skoruðu á hana j stórskotahríð. En honum varð að koma fram. En á því var engin þörf; það eitt, að hún var viðstödd nægði. Og auk þess hafði hún svo ákafan hjartslátt, að hún hefði aldrei getað kom- ið upp orði. En Orme varð til svars. —íl guðs bænum, reyndu að stöðva þetta, Ingram, sagði hanii, — þefta er hréln&stá mi^ ■ mm aldrei orðfall að svara. Hann var í bardagamóði og hafði það til að hafa svörin bitur á köfl- um, og vakti það alménnan hiát u. ' kostnað spyrjanda. Svona .arhald líkaði bómullar- Vví*: .-?mönnunum. Fundurinn endaði svo á húrrahrópum fyr- ir Orme og einnig fyrir Maú- gárét. ’ Goií íiús—Géð lóð tíi í Kópavogi. Þrjú herbergi og eldhús og bað. Sanngjarnt. verð. Lítil út- borgun ef. samið er strax. -Hppl. i sírna 2597, frá kl. ;í2--á í,dúg; ': t íifn bakdyrriar.m,■ ,n■ ■ ■ mim Þegar Rommel hershöfðingi J kom í heimsókn til Kaup- mannahafnar, sáfnaðist múgur j og margmenni fyrir framan; hótel það, sem hann bjó á. Er J fólkið hafði staðið þarna um! hríð, hrópaði lögregluþjónn til | þess: — Eftir hverju eruð þið að bíða? Rommel er farinn aftur. — Við erum ekki að bíða aft- ir honum, kallaði einhver til baka. Við erum að bíða eftir Montgomery. Hann er venju- lega á hælunum á Rommel. ■* Fjelagsskapur hefir verið stofnaður í Bandaríkjunum, en meðlimir hans eru hermenn úr síðustu heimsstyrjöld, sem eiga líf sitt að launa fólki í her- teknu löndunum. Tilgangur fjelagsskaparins er að launa þessu fólki lífgjöfina, með því að senda því matvæli, fatnað og ýmislegt annað, sem það vanhagar um. ★ Bandaríkjamenn segja að nýjustu skattskýrslueyðublöð- in hafi aðeins fjórar línur: 1. Hversu miklar voru tekj- ur yðar s. 1. ár? 2. Hvefsu há voru útgjoldirt? ; 3. Hvað mikið eigið þjef- eftír? 4. Afhendið það. Dýraþjálfarinn ljet hundana sína tvo sýna allar listir sínar, en forstjóri hringleikahússins horfði á með leiðindasvip — þar til minni hundurinn alt x einu sagði: — Jæja, kunningi, ætlarðu að ráða okkur eða ekki? — Hvað er þetta? þjer ætlið þó ekki að segja mjer, að litli hundurinn getið talað? sagði forstjórinn. — Nei, svaraði dýraþjálfar- inn. Sá stóri er búktalari. Hjón nokkur í Vínarborg, segir bandaríska tímaritið ,,Time“, urðu nýlega leið á því, að fá hvergi inni, drápu Josphe nokkurn og Önnu Schwartz, reyndu að setjast að í íbúð þeirra, og lentu í staðinn í ,,steininum“. ★ Móðirin eyðir tuttugu árum í að gera mann úr drengnum sínum, og önnur kona gerir hann að fífli á tuttugu mínút- um. ★ Það eru víðar húsnæðisvand- ræði en á Íslandi. Þannig segir Bandaríkjablað frá því, að hús éigándi nokkur þar í landi, hafi nýlága kVeikt í húsi 'Efítiu, til- að korha leigjanda ut.

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.