Morgunblaðið - 16.03.2000, Side 54

Morgunblaðið - 16.03.2000, Side 54
54 FIMMTUDAGUR 16. MARS 2000 ^---------------------- MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR + Jón Sigurðsson fæddist á Innra- Leiti á Skógarströnd hinn 11. desember 1923. Hann lést á liknardeild Landspít- ala hinn 8. mars síð- astliðinn. Foreldrar hans voru hjðnin Magnúsína Guðrún Bjömsdóttir, f. 2. júlí 1891 í Laxárdal á Skógarströnd, d. 16. jpipríl 1973, og Sig- urður Einarsson, f. 29. janúar 1890 á Borgum á Skógar- strönd, d. 31. janúar 1983. Þau Magnúsína Guðrún og Sigurður bjuggu á Skógarströnd mestallan sinn búskap, lengst í Gvendareyj- um. Systkini Jóns eru: 1) Guðrún, f. 7. febrúar 1915, 2) Margrét, f. 3. mars 1916, 3) Kristín Stefanía, f. 16. október 1917, 4) Guðný f. 18. apríl 1919, d. 26. aprfl 1919, 5) Sigrún, f. 23. nóvember 1920, 6) Sólveig, f. 5. maí 1925, 7) Einar, f. lO.aprfl 1933. Hinn 6. ágúst 1950 kvæntist Jón eftirlifandi eiginkonu sinni Krist- Qpj'nu Sigbjömsdóttur, f. 6. ágúst 1928 á Sævarenda í Fáskrúðsfírði. Foreldrar hennar voru hjónin Helga Stefánsdóttir og Sigbjörn Sveinsson. Synir Kristínar og Jóns em: 1) Helgi Sigbjörn tækni- fræðingur, f. 14. júní 1952, 2) Unn- steinn, kennaramenntaður, f. 25. mars 1954, maki Kristín Sigur- Mágur minn, Jón Sigurðsson, (Jonni) frá Gvendareyjum er látinn eftir erfiða sjúkdómslegu. Með hon- um er fallinn góður drengur sem í Ængu mátti vamm sitt vita. Okkar kynni hófust árið 1936 er ég ásamt fjölskyldu minni fluttist í Olafsey í Skógarstrandarhreppi sem var geirsdóttir meina- tæknir, f. 21. febrúar 1957, þau eiga fjög- ur böm, fvar, Brynj- ar Inga, Sólrúnu Ósk og Atla Dag, 3) Sig- urður Rúnar pípu- lagningamaður, f. 1. mars 1958, maki Auður Kristjáns- dóttir leikskóla- kennari, f. 9. sept- ember 1959, þau eiga fimm böm, Jón Andra, Eydísi Helgu, Þröst Bjarma, Kristínu Hlif og Sunnu Maríu. Þau Jón og Kristrn bjuggu í Kópavogi nær öll sín lijúskaparár. Jón stundaði nám í Héraðsskól- anum á Laugarvatni árin 1943-45. Hann lauk námi í húsasmíði í Reykjavík árið 1950 hjá Snorra Halldórssyni byggingameistara og starfaði hjá honum hátt í tvo áratugi, m.a. að viðhaldsmálum hjá Háskóla Islands, en sem leik- myndasmiður hjá Sjónvarpinu frá 1970 allt þar til hann lét af störf- um fyrir aldurs sakir árið 1993. Jón tók lengi þátt í kórstarfi, fyrst með kór Trésmiðafélags Reykjavíkur og síðar með Samkór Kópavogs og Söngvinum, kór aldraðra í Kópavogi. Útför Jóns fer fram frá Kópa- vogskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 13.30. næsta byggða eyjan við Gvendareyj- ar. Þótt aldursmunur væri nokkur á milli okkar, um fjögur ár, tókust fljótlega með okkur góð kynni sem haldist hafa alla tíð. Þá voru fimm eyjabýli í þessu sveitarfélagi og að tiltölu nokkuð margt af ungu fólki í eyjunum. Félagslíf var líka nokkurt í hreppnum, þ.á m. ungmennafélag sem starfaði af nokkrum þrótti um þetta leyti með skemmtanahaldi og ekki síst með ferðalögum að sumr- inu. Mér eru minisstæðar ferðir bæði um Norður- og Suðurland sem voru famar á vegum félagsins, og voru svo til eingöngu skipaðar meðlimum þess. Það var mikið sungið í þessum ferðum. Rútan ómaði tíðum öll, tím- unum saman af söng unga fólksins, sem söng af hjartans lyst og lífsgleði. Jonni var snemma liðtækur í söngnum og ég held að frá honum hafi oft hæstu og bestu tónarnir kom- ið. En unga fólkið í eyjunum á þeim tíma söng víðar en í rútubílum. Það var algengt að lagið væri tekið í bátn- um þar sem unga fólkið var á ferð og sungið við raust. Nýjustu slagaramir eða ástarljóð vora sungin meðan trillan skreið milli eyja og skeija á heimleið frá vinafundi eða góðu balli. En svo leið æskan og alvöratímar tóku við. Fólkið flutti í burtu og eyj- amar fóra í eyði. Ég flutti í burtu 1941, Jonni úr Gvendareyjum 1946. Hann hóf þá eða stuttu seinna nám við Héraðsskólan á Laugarvatni. Síð- an lærði hann húsasmíði í Reykjavík og stundaði hana sem aðalævistarf. Hann giftist góðri konu og byggði þeim fallegt hús í Kópavogi. Ég hef jafnan notið gestrisni þeirra ef ég hef dvalið í höfuðstaðnum og má næstum segja að ég hafi verið þar heimagang- ur. Þegar ég fór frá æskustöðvunum í eyjunum lá leiðin vestur á firði. Ég festi þar ekki yndi og sneri fljótt til baka suður á Breiðafjörð og settist að í Stykkishólkmi, enda höfðu tengslin við eyjabyggðina ekki slitn- að að fullu. Ég átti jafnan kindur þar og hirti um hlunnindi, æðarvarp og eggjatekju. Eg varð þess oft áskynja að Jonni hafði mjög sterkar taugar til æsku- stöðvanna í eyjunum. Það var sann- arlega gaman að fara með honum um þær. Málin höfðu þróast þannig að ég sá um eggjaleitir undan veiðibjöllu (svartbak) í mörgum eyjum, sem til- heyra Skógarströnd, um árabil. Það var eiginlega orðin föst regla að Jonni kæmi vestur með farfuglunum á vorin til að leita í eyjunum. Hann kom þá oft með einhveija af vinnufé- lögum sínum með sér. Þessar ferðir vora Jonna mikilvægar, maður sá og fann að hann naut þess mjög að rifja upp gömul kynni við æskustöðvam- ar. Starfsfélögum hans vora þessar ferðir mikil upplifun. Þeir fengu þama í mörgum myndum að sjá vor- ið í rfld náttúrannar. Ég held að hjónaband Jonna hafi verið mjög gott og ástríkt, þau vora svo sameinuð og samstæð að þau virkuðu sem heild... ein persóna. Þú hefur því mikið misst, Stína mín, þeg- ar makinn er fallinn. Ég vona að æðri máttarvöld gefi þér styrk til að bera þann missi. Ég ætla að enda þessi minningar- brot með ljóðlínum úr minningar- kvæði um breiðfirska stúlku sem lést fyrir mörgum áram. Enginn fær sín örlög vitað öllum markað er þó skeið. Pað er helgum rúnum ritað ræður drottins ein þar leið. Greypt í huga geymd er minning granda henni ekkert má. Þökk sé fyrir þína kynning þessuríkijarðará. Ég og fjölskylda mín vottum öllum aðstandendum Jonna okkar dýpstu samúðarkveðjur. Kristinn B. Gíslason. Ég kynntist Jóni Sigurðssyni fyrst þegar ég hóf störf í Leikmyndadeild Sjónvarpsins fyrir rúmum tólf áram. Þá hafði hann þegar starfað þar frá 1970 við góðan orðstír. Áður hafði hann starfað talsvert fyrir Háskól- ann við sitt fag. Ég tók fljótt eftir því að jafnan var til hans leitað ef þurfti að útbúa einhvem smíðisgrip af ná- kvæmni og listfengi. Jón hafði nefni- lega til að bera eiginleika sem era alltof fágætir í erli nútímans þar sem ekki er staldrað lengi við til að velta fyrir sér smáatriðum. Gamla verks- vitið nýttist honum vel í leikmynda- gerðinni og hann kom einatt fram með góðar lausnir á hlutunum án þess að þurfa að velta þeim mikið fyr- ir sér. Jón var um margt fulltrúi þeirra völunda sem sameina list og handverk í sínu fagi. Hann hafði auk þess greinilega gaman af þvi að fást við að smíða leikmuni sem kröfðust einhvers af honum. Ég man t.d. eftir því hvað hann var ánægður með það verkefni að smíða jólatré eins og þau gerðust heima í sveitinni í gamla daga þegar ekki var um annað að ræða en að smíða sér jólatré. Eftir að Jón hætti störfum árið 1993 leitaði ég til hans um smíði á líkani af Péturs- kirkjunni í Róm vegna heimilda- myndar um Samúel í Selárdal er framsýnd var á sl. ári. Jón lagði mikla alúð í það verk í bílskúmum sínum á Bjarnhólastíg. Þar var ekki miklu plássi til að dreifa en öllu haganlega fyrir komið og snyrtilegt. Jón var einn af þeim sem virðast alltaf hafa tíma aflögu til að ganga frá hlutunum. Hann hafði sjálfur byggt sér hús þarna við Bjarnhólastíginn og innréttað af smekkvísi. Þar gengum við til stofu og ræddum um arkitektúr merkra kirkjubygginga úti í heimi, en Jón átti margar merkar bækur um slík efni og var fróður um fjarlægar hvelfingar og býsanskar tumspírur. Hann var mjög áhugasamur um það verkefni að endurgera Péturskirkj- una í smáu formi og hann var ótrú- lega fljótur að smíða svo stórt og flókið líkan. Á endanum virtist það nánast fylla út í bílskúrinn. Mér er það minnisstætt að Jón var líka búinn að hugsa fyrir flutningnum á þessu stóra líkani svo það kæmist ör- ugglega heilu og höldnu á leiðarenda. Jóni auðnaðist að sjá líkanið sitt á hvíta tjaldinu en nú hafa tjöldin verið dregin fyrir í lífsgöngu þessa mikla völundar. Minningin um verk og vin- arþel hans mun hinsvegar lifa með okkur sem kynntumst honum. Fyrir hönd samstarfsfólks hans á Leik- myndadeild Sjónvarpsins votta ég fjölskylduhans dýpstu samúð. Ólafur J. Engilbertsson. JON ORN GARÐARSSON + J<5n Öm Garðar- sson fæddist í Reykjavík 8. janúar 1980. Hann lést í Reykjavík 4. mars síðastliðinn og fér útför hans fram frá ^Fossvogskirkju 14. Mig langar með nokkrum orðum að minnast hans Nonna, elskulegs vinar míns, sem nú er látinn langt um aldur fram. Ég man fyrst eftir honum þegar við voram saman í Vogaskóla, en ég kynntist honum ekkert fyrr en haustið ’97 þeg- ar ég byijaði með kærastanum mínum, Geir, sem var einn af bestu vinum hans. Mér líkaði strax mjög vel við Nonna því hann var alltaf svo hress og skemmtilegur, og átti ekki til nei- kvæði. Nonni gat líka verið mjög fyndinn og hann kom okkur oft til að hlæja að öllum sín- um frábæra uppátækj- um. En þegar ég hugsa til hans núna minnist ég þess samt helst hvað hann var góður bróðir + Innilegar þakkir færum við öllum þeim, sem sýndu okkur samúð og hlýhug við andlát og útför SVEINS H. GUÐJÓNSSONAR, Hamrahlíð 23, Reykjavík. Sérstakar þakkir viljum við færa öllu starfsfólki á hjúkrunarheimilinu Víðihlíð, Grindavík, og Heilbrigðisstofnun Suðurnesja. Guð blessi ykkur öll. Anney Guðjónsdóttir og aðstandendur. Lokað í dag, fimmtudaginn 16. mars, frá kl. 12—16 vegna jarðarfarar INGVELDAR MARKÚSDÓTTUR. G.S. varahlutlr, Hamarshöfða 1. hennar Tönju litlu, og mér finnst það frábært hvað þeim kom vel saman þrátt fyrir meira en tíu ára aldurs- mun. Ég þekki engan strák sem er eins duglegur við að fara með litla systkinið sitt í bíó, passa það eða leyfa því að vera inni hjá sér þegar vinir hans era í heimsókn eins og Nonni var við Tönju, það leydi sér ekki hvað honum þótti vænt um hana. Nonni var góður vinur, yndislegur bróðir og frábær strákur, hans verð- ur sárt saknað. En ég veit að núna er hann á góðum stað þar sem hann fylgist brosandi með okkur, og ég er mjög þakklát fyrir að hafa fengið að kynnast honum. Við komum hér á kveðjustund að kistu þinni, bróðir, að hafa við þig hinsta fund og horfa á gengnar slóðir. Og ógn oss vekja örlög hörð, en ennþá koma í hópinn skörð, og bam sitt faðmi byrgir jörð, vor bleika, trygga móðir. En minning þín er mjúk og hlý og mun oss standa nærri. Með hveiju vori hún vex á ný ogverðurávalltkærri. Ef lífsins gáta á lausnir til, þær ljóma bak við dauðans þil. Og því er gröfin þeim í vil, sem þráðu útsýn stærri. (MagnúsÁsgeirsson.) Ég mun aldrei gleyma honum. Hans vinkona. Svanhildur Anna. Erviðlítumumöxl til ljúfustu daga liðinnaræfi, þávoruþaðstundir ívinahópi semveittiokkur mesta gleði. (Nico.) Kæri Nonni. Aldrei hefði okkur granað að hið óumflýjanlega bæri svo fljótt að og erfitt verður að sætta sig við það að máttarstólpi vinahóps- ins sé farinn og þá staðreynd að ekk- ert varir að eilífu. Skarðið sem þú skilur eftir mun aldrei verða uppfyllt af neinum eins einstökum og þér. Það varst þú sem leiddir þennan vinahóp saman og saman upplifðum við margar af okkar bestu og eftir- minnilegustu stundum. Þú hafðir einstakt lag á því að draga allt það besta fram í okkur og sá eiginleiki þinn einkenndi allar samverustundir okkar. Þú varst alltaf svo áhugasam- ur og jákvæður um flest það sem við brölluðum saman, eins og til dæmis í jeppaferðinni sem við fóram í tilefni af aftnælisdeginum þínum. Þar stefndi í að veðrið myndi ræna okkur allri ánægju en eins og venjulega var það eldmóður þinn og jákvæðni sem breytti ferðinni í algerlega ógleym- anlegt ævintýri. Fjölskylda þín var þér alltaf hug- leikin. Okkur finnst svo frábært og aðdáunarvert hversu vænt þér þótti um hana Tönju Mist, systur þína, og hversu mikið þú hlakkaðir til að sjá hvað yrði úr henni þegar hún yxi úr grasi. Litli prinsinn er viðurnefni sem situr fast í minningu okkar. Þau vora ófá skiptin sem við hringdum heim til þín og spurðum um þig og Dísa svaraði því til að litli prinsinn hennar væri í baði. Við viljum þakka þér fyrir að hafa gefið okkur svo margt sem mun lifa með okkur að eilífu. Fyrir okkur era allar þær stundir sem við áttum með þér ómetanlegar, þú varst og munt alltaf verða stór þáttur í lífi okkar og því verður engan veginn lýst með orðum hversu sárt þín er saknað. Um leið og við biðjum góðan Guð að styrkja fjölskyldu þína í sorginni viljum við kveðja þig með þessu ljóði: Mannlífsinsbrattabára ber okkur milli skerja. Viðfeðmar okkur velur vegleiðir stundu hverja. Markandi mannsins tíma meitlandisporígrundir. Mótandi margar götur misjafnar ævi stundir. Lokiðervökulangri liðin er þessi dagur. Morgunsins röðul roði rennur upp nýr og fagur. Miskunnar andinn mikli meturþittvegarnesti. Breiðir út ferskan faðminn fagnandi nýjum gesti. Núervíkmillivina vermir minningin hlýja. Allra leiðiraðlokum liggjaumveginýja. Við fórum til fljótsins breiða fetum þar sama veginn. Þangað sem bróðir bíður á bakkanum hinum megin. (Hákon Aðalst) Þínir vinir Arnór, Geir, Þorfinnur, Rúnar og Amar. Elsku Nonni minn. Þú hefur verið mér alveg einstakur vinur. Ég vildi að það hefði ekki verið haf á milli okkar þessi fáu ár sem ég hef fengið að vera vinkona þin. Ég heyrði þig samt oft segja að þú ætlaðir að synda yfir til mín að sækja mig. Og einn daginn ætlaðir þú að flytja til mín til Noregs. Kannsld var þetta bara draumur, en við áttum hann saman, og ég hlakkaði til að fá þig. Við, vinir þínir og fjölskylda, höfum misst óskaplega mikið, ég vil ekki trúa því að ég eigi ekki eftir að sjá brúnu augun þín hlæja og varirn- ar þínar brosa aftur. Það elska þig svo margir, Nonni. Öllum leið svo vel í kringum þig. Maður gleymir því bara svo allt of oft í daglega lífinu. Ég á eftir að sakna þessarar hlýju móttöku sem ég fékk þegar ég kom í heimsókn, ég á jafnvel eftir að sakna þess að kveðja þig. Innst inni veit ég að þú ert ennþá hjá mér, ég vildi bara að ég sæi þig, að ég gæti knúsað þig. Elsku Nonni, þú varst svo stór hluti af gleðinni yfir að koma heim. Fyrir mig verður Island ekki það sama án þín. Megi góður Guð styrkja foreldra þína og fjölskyldu í þessari miklu sorg. Tinna, Ósló.

x

Morgunblaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.