Dagblaðið Vísir - DV - 21.09.1987, Síða 4

Dagblaðið Vísir - DV - 21.09.1987, Síða 4
4 MÁNUDAGUR 21. SEPTEMBER 1987. Fréttir Stærsta sjávarútvegssýning í heiminum: Sjó þúsund gestir fyrstu dagana Sjávarútvegsráðherrar íslands og Danmerkur og forsætisráðherra íslands fóru á rand um sýninguna eftir opnun hennar. Hér eru þeir Halldór Ásgrímsson, Lars Gammelgard og Þorsteinn Pálsson i góðum félagsskap. DV-mynd KAE Það er samdóma álit þeirra sýnenda og sýningargesta á íslensku sjávarút- vegssýningunni hf., sem DV hefur rætt við, að hún sé einhver athyglis- verðasta sýning sem haldin hefúr verið hér á landi. Aðsóknin fer langt fram úr áætlunum og á laugardag og sunnudag urðu gestir um 7.000 talsins. Eiríkur Tómasson, lögmaður og einn aðstandenda sýningarinnar, sagði þá og sýnendur ánægðasta fyrir þá sök að meginhluti gestanna væri „rétta fólkið", sýnilegir viðskiptavinir. Strax á fyrsta degi byrjuðu að berast pantan- ir á rafeindatækjum, toghlerum og ýmsu öðru. Sýningar af þessu tagi stuðla þó aðallega að sölu eftir á. Innisvæði sýningarinnar er um 5.000 notaðir fermetrar og útisvæði er gríð- arstórt. DV hafði spumir af gestum sem voru á sýningunni nær allan laug- ardaginn frá opnun og síðah allan daginn í gær. Þeir töldu svo margt athyglisvert á boðstólum að ekki dygði styttri tími til þess að kanna það. Sýnendur eru um 460 frá 22 löndum og starfsfólk á sýningunni um þúsund manns. Þetta er stærsta sjávarútvegs- sýning í heiminum á þessu ári. Fjöldi útlendinga er hér á vegum erlendra sýnenda og að auki er vitað um hundr- uð útlendra gesta, meðal annars hópa frá Færeyjum, Grænlandi og Noregi, og gestir koma alla leið frá Kína. Sýn- ingunni lýkur á miðvikudag. -HERB Alþjóðleg miðstóð þekkingarog nýjungaí sjávavútvegi ,3ú hugmynd að halda sýningu í stjómun fiskveiða hafi ekki verið æm þessa hér á landi á þríggja ára samstiga," sagði Halldór. fresti i framtíðinni raun án efa festa Hann ræddi frekar ura hina hröðu ísland í sessi sem alþjóðlega miðstöð tækniþróun i íslenskum ajávarútvegi þekkingar og nýjunga í sjávarút- og vísaði til þess að sum tæki, sem vegi,“ sagði Halldór Ásgrímsson voru á gávarútvegssýningunni 1984, sjávarútvegaráðhenra þegar hann teldust líklega úrelt nú eða því aem opnaði íslensku sjávarútvegssýning- næst. „Af og til heyrast vangaveltur una 1987. um möguleika á byltingarkenndum Ráðherrann undirstrikaði hlut- breytingum í fiskveiðum, fiskvinnslu verk sjávarútvegsins hér á landi og og fiskeldi. Til dæmis er rætt um þá hvemigafkomahanshefðiafdrilarík möguleika að fiskvinnsla verði að áhrif á afkomu þjóðarbúains. „Þetta mestu leyti vélvædd með hátækni- er að mörgu leyti séreinkenni ís- búnaði, að fiskvinnsla verði nær öll lensks efnaltagslíis sem við verðum til sjós, að ný gerilsneyðingartæki að kurma að búa við.“ Halldór vakti geri kleift að flytja nær allan fisk athygfi á því að tækniframfarimar ferskan út, og svo ffamvegis. heföu ekki megnað að eyða sveiflum Einnig er rætt um þann möguleika í þjóðarbúskapnum. að framfarir í fiskeidi verði svo stór- „Engu að síður gerir tæknin okkur stígrn- að mikílvægi fiskveiða til að æ betur kleift að vita fótum okkar sjá mönnum fyrir hágæða matvöm forráð og bregðast við öfúgþróun í muni minnka stórlega í framtíðinni. tíma ef rétt er á haldið. Ilátt tækni- Öll slík þrómr myndí hafa grundvall- og þekkingarstig kemm- því aðeins arálrrif á íslenskan þjóðarbúskap," að gagni að stjómun og skipulagn- sagði Halldór Ásgrímsson og hvatti ing sé samstiga tækniframfórum. til þess að íslendingar hefðu frum- Hér vakna áleitnar spurningar eins kvæði í þessari framfarasókn og og hvort tækniþekkmgin sem slík forystu á okkai- sérswðum. sé vaxin okkur yfir höfúð og orðin -HERB vandamál vegna þess að geta okkar Keisarinn og hænur hans Úr sýningu Þjóðleikhússins á Rómúlusi mikla. Fyrir miðju eru Rómúlus (Rúrik Haraldsson) og Rea dóttir hans (Lilja Þórisdóttir). Þjóöleikhúsió sýnir: Rómúlus mikli. Höfundur: Friedrich Durrenmatt. Þýóing: Bjarni Benediktsson frá Hotteigi. Lýsing: Páll Ragnarsson. Leikmynd og búningar: Gunnar Bjarna- son. Leikstjóri: Gísli Halldórsson. Fyrsta frumsýning leikársins var í Þjóöleikhúsinu sl. laugardagskvöld þegar þar var frumsýnt leikritið Rómúlus mikli, eftir Friedrich Dúrrenmatt í þýðingu Bjama Bene- diktssonar frá Hofteigi. Leikrit Dúrrenmatts um Rómúlus mikla var fyrst sýnt í Basel vorið 1949. Höfundurinn, sem er svissesk- ur, hóf rithöfundarferil sinn á árunum eftir síðari hehnsstyijöldina og náði heimsfrægð á sjötta áratugn- um. Að vonum settu atburðir stríðsár- anna mark sitt á verk hans og með því að beita vopni beittrar ádeilu, sem blönduð var gamansemi, náði hann miklum vinsældum, meðal annars hér á Islandi. 1 leikritinu um Rómúlus Ágústus, síðasta keisara Rómaveldis, fjallar höfundur eins og í fleiri verkum sín- um, um andhetjuna. Rómúlus situr á æðsta valdastóli á örlagatímum en neitar samt staðfastlega að sinna stjómunarstörfúm. Það eina sem hann hefur áhuga á er hvemig varp- ið hefúr gengið í hænsnagarðinum þann daginn. Neró spilaði á fiðlu á meðan Róm brann, en Rómúlus fíló- sóferar um hænumar sínar á meðan Germanar þysja yfir lendur hans og leggja loks borgina eilífu undir sig. Það má líta svo á að vettvangur leikritsins sé allur heimurinn og skírskotunin altæk en jafnframt og ekki síður fiallar það um manninn sjálfan og er hugleiðing um hug- rekki og vald. Rómúlus vill ekki verjast og hyggst binda enda á her- virki og ofbeldi með því að fóma sjálfúm sér. En vopnin snúast í hönd- um hans og örlög hans verða grátbrosleg. Höfúndur styðst lítillega við sagn- fræðilegar heimildir en prjónar að mestu leyti ótrauður sína eigin sögu. Leikrit hans einkennast oft af kald- ranalegri hæðni og mótsögnum, bæði í skapgerð persóna og atburða- rás, sem einatt tekur óvænta stefiiu, þegar minnst vonum varir, og svo er einnig hér. Það, sem er í senn styrkur og veik- leiki leikritsins um Rómúlus, er áherslan sem lögð er á hlutverk keis- arans, hugsjónamannsins, en hann er málpípa höfundar. Hann kemur á framfæri texta þar sem gullkomin em eins og rúsínur í jólagraut og ekki spillir þar meistaraleg þýðing Bjama Benediktssonar frá Hofteigi. Hlutverk Rómúlusar er stórhlut- verk, sem býður upp á stjömuleik, en um leið skapast sú hætta að aðr- ar persónur verði merglitlar og blóðlausar og þá dugar síst af öllu upphlaup og æsingur til þess að gefa þeim líf og lit. Rúrik Haraldsson fann strax í byijun sýningar hinn rétta tón. Rómúlus hans bíður í upphafinni ró þess sem koma skal og lætur sér fátt um finnast þó fregnir berist af her- vikjum Germana sem óðum nálgast. Hann hefur æðra markmið fyrir aug- um og ekkert fær haggað honum. Túlkun Rúriks fannst mér heil og sönn. Af því leiðir að ég get ekki neitað því að stöku sinnum fannst mér sumir hinna leikaranna vera að leika í öðm leikriti en hann. Þama hefði Gísli Halldórsson leikstjóri mátt stilla betur saman strengi. Æsingur, strengdar raddir og ýkju- leikur var í nokkrum atriðum til lýta og hefði leikstjóri að mínu mati mátt draga þar úr. Best þóttu mér þau atriði þar sem leikmátinn var hófstilltari og náði sýningin þar sterkustum tökum. Atriðin með þeim Rómúlusi og þjónunum hans tveimur vom til dæmis hreinustu perlur. Þeir Ámi Tryggvason og Baldvin Halldórsson vom hreint óborganlegir í hlutverk- um þeirra Akkillesar og Pýramusar, herbergisþjónanna sem komnir em að fótum fram rétt eins og keisara- dæmið. Leiklist Auður Eydal Á sama hátt var samleikur þeirra Rúriks og Arnars Jónssonar mjög sterkur og lyfti það sýningunni und- ir lokin. Amar leikur foringja Germana, Ódóvakar, sem er, þegar á reynir, hreint ekki svo ólíkur Rómúlusi. Þrátt fyrir góðan texta fannst mér ganga dræmt framan af að glæða sýninguna lífi. Stutt upphafsatriði var verulega vel útfært. Þar staulast örþreyttur sendiboði í átt til hallar keisarans og flytur váleg tíðindi. En að loknu þessu atriði varð greinilegt spennufall á meðan sviðsmenn vom drjúga stund að púsla saman sviðs- myndinni. Þama hefði verið til bóta að hraða tengingu atriðanna, sér- staklega af því að illa gekk að ná sýningunni upp úr lægðinni. Gunnar Bjamason undirstrikar hnignun og niðumíðslu keisara- dæmisins með leikmynd og búning- um við hæfi. Rykgráir litir em ríkjandi, rofiiir af skærlitum kjólum kvennanna og keisararauðri skikkju Rómúlusar. Lýsing Páls Ragnarssonar er mjög vel unnin og sannar að hér er á ferð listamaður í sinni grein. Þó hefði þurft að athuga betur atriði þar sem herforinginn Emilian kemur við sögu. Voðaleg sár hans og kaun þola alls ekki of mikla birtu, þá er einna líkast því að rauðri plastkvoðu hafi verið makað á handleggi og höfuð Jóhanns Sigurðssonar sem leikur þennan illa leikna stríðs- mann. Þama fannst mér líka of langt gengið, það lá við að allt rauða mallið yrði broslegt. Þær Sigurveig Jónsdóttir og Lilja Þórisdóttir leika einu konumar í leiknum, keisarafrúna Júlíu og dótt- urina Reu. Þær mættu að mínum dómi báðar laga raddbeitinguna stórlega og draga úr yfirdrifnum leik. Mikill fiöldi annarra leikara kem- ur fram og má þar nefiia Gunnar Eyjólfsson, sem leikur Senó, keisara austrómverska ríkisins, Flosa Ólafs- son, sem Túllíus Rótúndus og Sigurð Skúlason, Mares hermálaráðherra. Karl Ágúst Úlfsson leikur hinn ör- þreytta sendiboða og Magnús Ólafsson iðjuhöldinn Sesar Rúpf og fannst mér þeir báðir lenda í alltof miklum ýkjuleik sem hefði mátt sleppa í þessari sýningu. Túlkun Rúriks Haraldssonar stóð að mínu mati upp úr og bestu atrið- in em eftirminnileg þó að nokkuð hafi skort á heildarstyrkinn á þess- ari fyrstu sýningu..

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.