Lesbók Morgunblaðsins - 23.04.1972, Síða 15

Lesbók Morgunblaðsins - 23.04.1972, Síða 15
Savoy Brown Fjölmargur eru jjær hljóm- sveitir sem hafa flutt „blues“ tónlist, enda er blúsinn ein af þeim tónlistarstefnum sem hafa haft livað mest áhrif á poppið ogr þróun þess. I»ó að sá blús sem fluttur er af mörgum popp hljómsveitum sé kominn þó nokkuð langt frá hinni upp- runalegu stefnu, þá má livorki afskrifa hann né kalla aðra stefnu, lieldur er bezt að telja hann eina grein á „blústrénu". Ekki eru þær nijög margar hljómsveitirnar sem liafa ein- beitt sér að þessari tónlist og náð niiklum vinsældum, enda hefur raunin yfirleitt orðið sú að þær hafa fyrr eða siðar færzt út I rokkið og eru Fleet- wood jMac gott dæmi um það. John Mayall, sem oft hefur verið kallaður faðir hhisins í Bretlandi, hefur unguð út flest um þeim tónlistarmönnum sem hvað beztiim árangri hal'a náð i þessari tónlistargrein og má þar nefna mörg dæmi, svo sem Clapton, Green, Fleetwood og — já, þeir eru næstum því ótelj andi. I.ag Iæd Zeppelin, „Since I’ve been loving you too long“ er svo eitt bezta dæmið um þennan „poppblús". Hljómsveitin Savoy Brown var stofnuð fyrir u.þ.b. sjö og háiftt ári og hefur starfað alla Mott the Hoople Illjómsveitin Mott the Hoople var stofnuð fyrir tæp um þrem árum og hefur sið- au sent frá sér fjórar stór- ar plötur ásamt nokkrum tveggja laga. I hljómsveitinni eru (og liafa alltaf verið): lan Hunter (pianó, söngur og gítar öðru livoru) en hann er annar aðal tónsmiðurinn. Liig lians eru mörg hver frá- bær; þau eru flest fremur ró- leg, textarnir vandaðir og ijóðrænir. Sewi söngvari cr liann svona upp og ofan en tið síðan. Aldrei hafa þeir náð verulegum vinsældum, nema helzt í gegnuni hljómleikaferð- ir sinar til Ameriku, en þær eru nú orðnar tíu talsins. Af 5 meðlimum hljómsveitarinn- ar er aðeins eiim seni hefur ver ið frá upphafi og er það gítar- leikarinn Kim Simmonds. I»eir félagar hafa flestir verið frá Birmingham, en þaðan (frá Birmingham) hafa komið stór- stjörnur eins og Steve Win- wood, Kobert Plant og John Bonham, að ógleymdum liljóni- sveitunum Moody Blues og Move. Á þessum tíma hafa þeir gef ið út einar sjö stórar plötur og er þar eins og víðast misjafn sauður í mörgu fé. Stíll þeirra hefur breytzt verulega í gegn liann hefur Jxí mikinn pers- ónuleika sem skin í gegnum sönginn og J.að er meira en ftestir hai'a. Mick Ralphs (gít ar, söngur) er svo hinn aðal- lagasmiðurinn og eru lög hans ólík Jieim sem Hunter seniur. Flest sem frá lioniim kemur er ekta rokk og það ekki af verra taginu. Verd- en Allen (orgel) kann sitt hlutverk vel en lætur |>ó oft fiilllítið á sér bera. I»eir Over- end Watts (bassi) og Bufíin (trommur) sjá svo um að halda öllu saman; Jieir kýla tónlistina ál'rani í rokkinu en halda svo skemmtilegum tempóum I róicgu Iögunum. Fyrsta verk þeirra félaga var að taka upp stóra plötu. Sé miðað við efni og aðstæð- ur er platan furðulega góð. Þar er að finna „You really got me“ sem Kinks voru með hér áður fyrr, „Ifalf Moon Bay“ sem einkennist af mjög skemmtilegiim „þyrlueffekt- um“ en Jjeir eru framkallaðir með því að spila orgelið í gegnum „Iæsley“ með rifnum hátalara og ekki má gleyina „Rock and Roll Queen“, sem er með betri rokklögum er komið hafa á plötu. I»rátt fyr ir |>essa góðu punkta er lieild arútkoinah ekki nógu góð, hljómsveitin oft illa samstillt um árin og má segja að tónlist in sem þeir flytja í dag sé sam- bland af rokki og blús. Af eldri plötuni þeirra er líklega „A step further“ hvað bezt heppnuð en „Getting to tlie point;“ er einnig mjög góð. Sú na»st síðasta „Looking in“ er mjög áheyrileg og sama er að segja um þá siðustu „Street corner talking" J>ó að lieildarút- koman sé ekki eins góð þar. A henni gefur t.d. að lieyra „Tell Mama“, „All I can do is cry“ og titillagið, öll mjög skemmti- leg. I»að minnsta sem hægt er að ætlast til, er að fólk ljái J>eim eyra og ef því Iíkar ekki, nú þá liættir það bara að hliista en fer annars og kaup- ir einhverja af plötum þeirra. ój. og söngurinn slakur. Útkom- an á annarri plötunni er svo miklu betri. Sú heitir „Mad Shadows“ og þar er að finna Jirumandi rokk, t.d. „Tlmnder buck Kam“ og „Trials of Ir- on“ sem eru í algjörri and- stæðu við hin rólegu lög Hunters, „I ean Feel“ og „When my mind is gone“. Nú nær liljómsveitin mun betur saman en söngurinn er mis- jafn, stórgóður á köfliim en ömurlegur inn á milli. Þriðja plata þeirra ber svo yfirskriftina „Wildlife“ og þar sanna Mott the Hoople að Jteir eru topp liljómsveit. Tón listin er svipuð og fyrr en út setningarnar vandaðri og söngurinn í betra samræmi við tónlistina. Hunter minnir á Dylan í söng sínum sem oft áður og hann notar strengja- sveit í „Waterlow“ en fiðlu í „Angel of eightli Avenue" til að atika f jölbreytnina. Kalplis er í góðu formi og rokkar að vanda í „Whisky Women“ og „Home“, en hægir svo niður í „Wrongside of the river“. I»arna er líka góð útgáfa á „Lay Down“ eftir Melaine og Jieir ljúka plöt- unni á „Keep a Knockin’", rokksyrpu sem þeir gera mjög góð skil. „Brain Capers“ kalla svo Mott sína fjórðu og beztu plötu til þessa. Hún er mjög heilsteypt og fhitningurinn sem næst óaðfinnanlegur. I»eir rokka af niiklum krafti í „Deatli may be your Santa Claus“, „The Moon upstairs“ og „Sweet Angeiine“ en slappa svo af í liinu frábæra lagi Hunters „The Joumey“ og „Second Love“ en það er eftir Allen og inniheldur frá- bæran saxófónleik Jim Price. Tveir gamlir „standarilar”, „In your own backyai‘d“ og „Darkness, Darkness” fá lika mjög góða meðferð. En Mott the Hoople eru ekki frægir fyrir piötusölu, heldur fyrir hljómleikahald og J>að að eindæmum. I»að er úlit gagnrýnenda að ekki hafi komið fram betri „lif- andi“ grúbba i mörg ár. f»ein» tekst að trylla áheyrendur sína svo algerlega að annað eins mun ekki hafa þekkzt síðan Kollingarnir voru npp á sitt bezta. Gott dærni er rokksyrpan „Berðu áfram“ & „Wildlife" en það er gamalt rokklag sem þeir flétta svo inn í öðrum sígildum rokk- lögum, svo sem „Mean Wom- en BIues“ og „Land of thous and dances“. Syrpu Jiessa flytja J>eir yfirleitt í u.Ji.h. háiftima og er haft fyrir satt að sá sem ekki kemst í stuS við J>að liljóti að liafa stein- hjarta. Hvað sem því liður, þá eru Mott tlu* Hoople orðn- ir topp hijómsveit og skipa sér í flokk með ekki lakat-i grúppum en Who og Faces. ÓJ. 23. apríl 1972 LESBÖK MORGUNBLAÐSINS 15

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.