Húsfreyjan - 01.01.1963, Síða 8

Húsfreyjan - 01.01.1963, Síða 8
Margrét Jónsdóttir: „Kvenfélagið ætlar að halda danssam- komu í þinghúsinu í Holti laugardaginn fyrstan í þorra“. Kaupstaðarbúar, sem sækja kvik- myndahús, leikhús og alls konar skemmt- anir kvöld eftir kvöld, geta tæplega gert sér í hugarlund, hvílíkan fögnuð svona skemmtanarboð gat vakið í afskekktri sveit fyrir nokkrum áratugum. — Hefurðu heyrt það? Nú á að verða skemmtun hjá kvenfélaginu annan laug- ardag. Hlakkarðu ekki til? Hvernig á ég að verða búin? Skyldu systurnar á Hóli verða þar? Bara að veðrið verði nú gott. Hver ætli að spili á harmonikuna? Lík- lega verður það Runólfur í Hlíð. Þannig var skrafað og spurt á hverjum bæ sveitarinnar dag eftir dag. Unga fólk- ið talaði og hugsaði varla um annað en þessa fyrirhuguðu skemmtisamkomu. Auðvitað voru það fötin, sem mestum á- hyggjum ollu hjá kvenþjóðinni, og mest var um þau talað, og svo hitt, hverjir mundu koma. Það var vonað og beðið á víxl bæði hátt og í hljóði. Þannig liðu dagarnir smátt og smátt, og alltaf færðist hin lang- þráða stund nær og nær. Á bóndadaginn var bjart í lofti og bezta veður. Snjór var á jörðu og færð ekki upp á það bezta. Margir vonuðu að hreinviðrið héldist til næsta dags. Reynd- in varð að vísu önnur, því að á laugar- dagsmorgun var frostlaust og þykkt loft, og bjuggust veðurglöggir menn við hláku eða snjókomu upp úr hádeginu. Konurnar létu þetta samt ekki á sig fá. Þær bjuggu allt undir samkomuna í óða önn. Og unga fólkið beið rökkursins með óþreyju, þegar mál væri komið að tygja sig og halda af stað. Björg á Einarsstöðum stóð í bæjardyr- um sínum og leit til veðurs. Hún stundi þungan og ósjálfrátt strauk hún hendinni um augun. Það var farið að skyggja og komin dálítil snjódrífa, en veðrið var milt og gott. Innan úr bænum heyrðist fóta- tak. Sigga mágkona hennar stóð í dyrun- um, ferðbúin. Hún kvaddi Björgu með kossi. — Vertu sæl, Sigga mín, sagði Björg — og skemmtu þér vel. En það var eins og undarlegt tómahljóð í röddinni, líkast því, að hún kæmi langt að. — Vertu blessuð, sagði Sigga. — Ég vona að þetta fari nú allt saman vel. .Og svo var hún á svipstundu horfin út úr bæ j ardyrunum. Björg stóð kyrr eitt andartak og horfði á eftir henni, en myrkrið og snjómuggan fólu hana fljótlega, og Björg hraðaði sér inn í bæinn. Hjónin á Einarsstöðum voru fátæk. Þau voru fátæk af öllu nema blessuðum börnunum. Níu börn höfðu þau eignast á tæpum tólf árum. Það var yfrið nóg. Mátti heita gott, ef hægt var að gefa þeim nægilegt að borða, um annað var ekki hægt að hugsa. Þau urðu að vera óhrein og illa til fara, oft og einatt í rifnum föt- um og götóttum sokkum með varpslitna skóna. Það gerði ekki svo mikið til. Börn í sveitum lifa að nokkru leyti á loftinu og útivistinni. Þau alast upp á túninu og í móunum eins og lömbin og grösin. Gestir, sem komu að Einarsstöðum töl- uðu reyndar stundum um útganginn á krökkunum. En það fannst öllum ekki 8 HÚSPREYJAN

x

Húsfreyjan

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Húsfreyjan
https://timarit.is/publication/831

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.