Akranes - 10.09.1943, Qupperneq 4

Akranes - 10.09.1943, Qupperneq 4
72 AKRANES að skýra með því, sem vér þekkjum um lögmál náttúrunnar. Vindstaðan breytt- ist ekki, en regnskúrina, sem virtist vera að fara fram hjá okkur, tók að draga nær okkur, móti vindi, eins og al- máttugar hendur Drottins væri þar að verki. Við söfnuðum regnvatni, svöluðum þorstanum, og áttum nokkrar vatns- birgðir afgangs. — Og þessi Guðs-gjöf hélt í okkur líftórunni næstu fjóra daga. Sjö vorum við, sem komumst líis af, • en enginn var óskemdur á fótum nema ég. Hinir sex, voru fleiðraðir á fót- um og fótleggjum eftir sjóseltu-blöðrur, og illa haldnir. Hinn litli vatnskammtur okkar virtist ekki vera til annars en að auka þorstakvalirnar. Sulturinn dró svo úr mætti okkar, að við urðum lémagna af hverri lítilfjörlegri áreynslu. Föt okkar voru öll í tætlum, og brennandi hitabeltissólin kvaldi okkur miskunnar- laust. Við vorum nú allir með óráði, öðru hvoru, að minnsta kosti. Ég er þess alveg fullviss, að hin nýfengna trú mín á Guð og traust á honum, hélt mér uppi. Á bænastund okkar, hinn átjánda dag hrakninganna, baðst ég fyrir heitar og innilegar en ég hafði nokkru sinni beð- ið áður. Að þessu sinni bað ég þess, að okkur yrðu bjargað. Að bænastundinni lokinni fannst mér ég vera öruggur, eitt- hvað svipað því, sem ég hafði átt að mér að vera, áður en ég lenti í þessum hrakningum. Mér fannst ég finna það á mér, að okkur myndi koma hjálp, þá og þegar. Skömmu eftir dögun næsta dag, sá- um við flugvél nálgast. Við kölluðum og veifuðum dulum. Flugvélin þaut áfram með miklum hvin, hér um bil þrjár fjórðungsmílur frá okkur, — og flug- mennirnir sáu okkur ekki. Við grétum ekki, végna þess, að nú var ekki til í okkur vökvi, sem framleitt gæti tár. Tuttugasta morguninn losaði Cherry sinn fleka frá hinum flekunum, með þeim rökum, að ef flekarnir væri dreifð- ari, þá væri líkindi til þess, að einhver flekinn fyndist. Þetta virtist vera skyn- samleg athugun, svo að ég leysti einn- ig minn fleka. Með mér voru á honum De Angelis og Reynolds liðþjálfi, sem hafði verið loftskeytamaður okkar. í dögun, tuttugasta og fyrsta daginn, vakti De Angelis mig.„Jim!“ sagði hann. „Það getur verið sjónhverfing, en mér sýnist ég sjá eitthvað!“ Á að gizka 12 mílur frá okkur, sáum ••■o á kollana á pálmatrjám! Hinir fleL arnir voru horfnir úr augsýn. Ég setti nú út aluminiumárarnar, sem bátnum fylgdu og byrjaði róður, sem ég þrauk- aði við í hálfa-áttundu klukkustund. Og þá gerðist síðara kraftaverkið, sem ég nefndi hér að framan. Það, sem ég gerði til þess að komast til þessarar eyju, var ekki hægt að gera, nema með atbeina yfirnáttúrlegs máttar. Félagar mínir voru hörmulega illa á sig komnir. De Angelis reyndi að leysa mig af hólmi öðru hvoru og taka árarnar. En hann var svo máttfarinn, að hann gat aðeins tekið íáein áratog í hvert sinn, og var þá uppgefinn. Reynolds lá í austrinum. Augun voru sokkin þumlung inn í haus- kúpuna á honum, svo að hann var á- sýndum eins og afturganga. Þegar við þóttumst vera að komast að eyjunni, greip okkur mótstraumur, sem bar okkur til hafs aftur. Ég hrópaði til Drottins, að hann gæfi mér þrek, — kallaði svo hátt sem mér var unnt, mót vaxandi vindi, eins og ég óttaðist það, að hann heyrði ekki til mín. Hálíri stundu síðar var það sýnilegt, að ég var farinn að vinna talsvert á, gegn strauminum. En þá bar að nýtt mótlæti. Yfir okkur skall nú rigningar- hrina, svo sótsvört, að eyjan hvarf okk- ur sjónum. Ég hrópaði: „Guð minn góð- ur, — yfirgefðu okkur nú ekki!“ Hann gerði það ekki heldur. í loka- átökunum til þess að ná landi á eyjunni, kengbeygði ég aluminium-árarnar. Þó var það ekki ég, Jim Whittaker, sem gerði það. Til þess haíði ég ekki afl, — ég hefði ekki getað beygt títuprjón, svo var af mér dregið. Ég varð þess heldur ekki var, að ég beitti nokkru afli. Það var eins og að árarnar ynnu sjálfkrafa, svo að segja, og herfdur mínar fylgdu aðeins með hreyfingum þeirra. Nú voru aðrar hendur en hendur mínar á þess- um árum. í dag, — og nú orðinn fullfrískur eft- ir þessa hrakninga, — myndi ég ekki á- ræða að leggja í að róa slíka vegalengd á þessum slóðum. En þegar þetta gerð- ist, var ég aðframkominn eftir þriggja vikna hungur og þorsta og sólbruna- kvalir. Ég leysti þarna af hendi þrek- virki, sem hefði reynzt fullfrískum manni ærin þraut. Flekinn tók nú niðri á rifinu. Síðan þumlunguðum við hann með mestu var- kárni yfir kóralla-hrúðrið (hætt var við að gúmmíið rifnaði á hrúðrinu, ef ekki var gætt varúðar) og hrundum honum síðan á flot aftur, á lognslétt lónið. Um klukkan tvö hinn 21. dag tók flekimi niðri á sjálfri eyjunni. Okkur var borg- ið. Jafnskjótt og við vorum allir komnir á þurrt land, krupum við á kné og þökk- uðum Guði fyrir handleiðslu hans. Ég hef sagt þessa sögu svo oft, sem ég hef átt þess nokkurn kost, — flug- vélasmiðum, stáliðnaðarmönnum og skipasmiðum, — söguna um flekana og það, hvernig ég fann Drottinn minn, meðan á þessum hrakningum stóð. Og enn mun ég segja hana ótal sinnum, — eða svo lengi, sem mér endist aldur. Þetta var stórfenglegasta ævintýrið, sem nokkurn mann getur hent. Þetta er stórfenglegasta sagan, sem nokkur maður getur sagt af sjálfum sér. Lauslega þýtt úr „Readers Digest". Th. Á. Verum samtaka í síðasta blaði var nokkuð rætt um, hvert vera ætti meginmatkmið blað- anna, og að litlu blöðin he.ðu þar verk- efni að vinna ekki síður en hin stærri. Þar var bent á, að hin litlu byggða- eða þæjablöð myndu á marga vegi geta gert meira gagn og markvissara en þau ílest nú gerðu, og að rétt væri fyrir þau að hyggja betur að því. Fyrsta verkefni þessara blaða á að snúast um dagsins og framtíðarinnar mál hvers bæjar eða héraðs. Um hverju mest sé þörf á að koma í framkvæmd og hvern veg það beri að vinna. Annað. Hverju breyta megi til batn- aðar í skipulagi, eða yfirleitt frá því sem nú er í bæ eða byggð. Um hvers- konar framleiðslu, um húsakost og hí- býlaprýði. Um skipulag, vegi og bættar samgöngur. Um skóla- og heilbrigðis- mál. Um félagsmál o. fl. o. fl. Þriðja. Að halda til haga, skrásetja og birta hverskonar fróðleik gamlan og nýjan snertandi viðkomandi hérað, og gera það svo rækilega sem nokkurs er kostur. Þetta er mjög vel þegið, enda enganveginn hneisulaust að íbúarnir viti ekkert um sitt eigið hérað annað en útlit þess í dag. Að þeir séu alls ó- kunnugir um hverjir hafi búið þar á undan þeim. Hvað þeir hafi hugsað, starfað og stritað. Við hvaða sorg eða sæld þeir hafi setið á liðnum öldum. Sjálfsagt þykir mörgum ævi sín ill enn í dag. Og þó býr jafnvel hinn lakasti nú, við allsnægtir móts við þá örbirgð, sem í ótal tilfellum má jafna til áður. jafnvel svo að segja fyrir fáum árum. Þetta má og þarf hver kynslóð að vita, til þess að geta verið því hugulsamari og hyggnari í lífi sínu og dómum, ekki aðeins gagnvart þeim, sem „sofnaðir“ eru, heldur gagnvart samtíð sinni. Til þess að skilja þá hina miklu þróun, sem er söguleg og samtengd þrátt fyrir allt. Fjórða. Um aðrar andlegar og líkam- legar þarfir þjóðarinnar í víðasta skiln- ingi talað. Að fólk í hinum fjarlægustu héruðum finni þar eitthvað fyrir sig. Almenns efnis eða um blaðsins eigið hérað, svo hann eigi, þegar hann verður þar ferðalangur, hægara með að kynn- ast, skoða og spyrja um hitt eða þetta, héraðinu viðkomandi. Og jafnvel að fá ýmsu svarað um það, heima á sínu eigin rúmi, án ferðalaga. Með nákvæmum og glöggum skrifum getur þá líka eitt hér- að orðið öðru til fyrirmyndar eða til viðvörunar, og getur hvort tveggja á stundum verið jafn mikils virði. Fimmta. í slíku blaði á hvert mál að krifjast til mergjar, og ræðast með rök- um, og á afgreiðsla málsins að mótast af því. Þar á að sjást ljóst og skilmerki- lega, hvers vegna lausn málsins var á þennan veg en ekki hinn. í slíku blaði eiga menn, og læra smátt og smátt, að rökræða málin en ekki rægja. Þessi

x

Akranes

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Akranes
https://timarit.is/publication/865

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.